Floor werd na 9 weken een engeltje.
Het verhaal dat ik kwijt wil, is een heel verdrietig verhaal. Het is wel een verhaal dat ik graag wil plaatsen omdat sommige tragedies nu eenmaal bij onze levens horen.
Toen ik zwanger was van mijn tweede dochter, was ik erg enthousiast. Ik had tussen haar en mijn eerste dochter een miskraam gehad dus was ik wel een beetje sceptisch.
De zwangerschap verliep aanvankelijk goed en ik had zeer goede controle vanuit het ziekenhuis omdat mijn eerste dochter prematuur geboren was en een zeer slechte start had. Na enige maanden begon mijn bloeddruk op te lopen en kreeg ik te horen dat ik het toch echt rustiger aan moest doen. Ik hield mij hier netjes aan en heb alle hulp aangenomen om zo min mogelijk belast te zijn. Het was echt afzien omdat niets meer van jezelf is. Je huis is dat niet meer maar ook je lijf niet want iedereen bemoeit zich met je.
Toch ging het steeds slechter met mij en uiteindelijk moest ik het ziekenhuis in met HELLP en pre-eclampsie, alsof 1 van de 2 nog niet genoeg zou zijn. Ook daar ging het niet beter en vonden de artsen het te onrustig voor mij. Dus werd ik weer naar huis gestuurd. Opdracht vanuit ziekenhuis: complete bedrust en kind zo lang mogelijk binnen proberen te houden.
Uiteindelijk wist ik dit vol te houden tot 3 weken voor de uitgerekende datum. Ik beviel van een prachtige tweede dochter. Floor was haar naam.
Na 1 dag in het ziekenhuis mochten wij naar huis. Thuis werd mijn bloeddruk steeds weer hoger en kreeg ik van de verloskundige, die de nacontrole deed, te horen dat ik helemaal niet naar huis had gemogen. Dus ik weer met kind en al terug naar het ziekenhuis.
Vanaf toen weet ik maar weinig meer. Ik ben erg beroerd geweest, mijn bloed was ingedikt etc. etc. Na ongeveer een week mocht ik terug naar huis en was het gevaar geweken. Ik moest wel naar een internist omdat mijn lever waarschijnlijk beschadigd was. Oh, ja, en ik moest het vooral rustig aan doen. Alsof ik dit in de voorbije 8 maanden nog niet gehoord had?! Gek werd ik ervan, hoe kun je het nu rustig aan doen met een peuter, een baby, een ziek lijf en geen recht meer op kraamtijd? Met familie in Limburg die de hele zwangerschap al heeft lopen springen en rennen, en een huwelijk dat gigantisch onder spanning stond door alle gebeurtenissen…
Uiteindelijk ging het met mij steeds beter tot op de ochtend van 14 december 2001, mijn man mij wakker maakte en vroeg waarom Floor zo koud aanvoelde. Nog zonder te kijken, zei ik: "Omdat ze dood is."
Ons kindje waar ik zo hard voor gestreden had, was op onverklaarbare wijze weer terug gegaan naar waar ze vandaan was gekomen. Wiegendood werd het genoemd… 9 Weken oud, zo mooi en puur… Mijn wereld stortte in.
Langzaam zijn we weer de goede weg aan het bewandelen en van haar dood hebben wij heel veel geleerd. Elke geboorte, maar ook elke dood is een nieuw begin. Wij hebben dit nieuwe begin in elk opzicht aangenomen en knokken voor het geluk niet alleen dat van ons en onze oudste dochter, maar ook om het korte leven van Floor te eren en zin te geven. Eén ding weten wij zeker: zij is gestorven uit liefde en met een boodschap. En niet om ons de rest van ons leven ongelukkig te maken.
Inmiddels ben ik ongeveer 6 weken zwanger van onze derde. Of het goed zal gaan? Ik denk maar zo, dit leven leef je 1 keer. Wees positief hoe moeilijk de paden soms ook zullen zijn die je gaat bewandelen, uiteindelijk overwint de sterkere. En die sterkere ben je zelf.
Rest mij nog dit te zeggen aan al mijn mede-zwangeren: wat er ook gebeurt, het geluk zit in jou en is niet afhankelijk van iets of iemand, zelfs niet van je kinderen of je partner.
Een fijne zwangerschap en een liefdevolle baby!
Elvira
Reacties:
Door: Tina op 20/10/2002 @ 17:38 
Lieve Elvira,
Ik kreeg tranen in mijn ogen, het is inderdaad een heel verdrietig verhaal. Maar jullie zijn blijkbaar heel moedig en hebben het sterven van Floor een betekenis gegeven. Ik wil jullie echt het allerbeste wensen met jullie derde kindje.
Heel veel lieve groetjes van een jonge mama.
Door: sharon op 21/10/2002 @ 02:42
lieve elvira,
heel erg wat er gebeurd is met floor...
ik wens jullie heel veel sterkte toe en gefeliciteerd met de nieuwe zwangerschap!
groetjes van een hopelijk zwanger meisje...
Door: ria op 21/10/2002 @ 08:10
wat erg maar nu wens ik je heeeeel veeel moed en probeer ondanks alles te genieten
Door: nathalie van hanegem op 21/10/2002 @ 15:01
Lieve Elvira.
Wat is dit erg zeg ,ik weet niet wat ik moet zeggen ik ben ook moeder van een mooie meid van 3 en een jongen van 7 weken en als ik dit lees word ik gewoon bang ik wens je veel sterkte in deze zwangerschap en de tijd erna liefs nathalie
Door: Katrien op 21/10/2002 @ 23:05
Lieve Elvira,
Je verhaal heeft me erg geraakt tot huilens toe.
Ik ben zelf moeder van een zoontje van bijna 4 en ben 7 maanden zwanger van een tweede zoon en het moet verschrikkelijk zijn om een kindje te verliezen.
Ik wil jullie bij deze héél veel sterkte toewensen met je derde zwangerschap.
Wat je zeker niet mag vergeten is hopen en de moed niet laten zakken.
Heel veel liefs
Katrient
Door: Sissy op 21/10/2002 @ 23:25
Hoi Elvira,
Heel veel sterkte voor de komende tijd en houd moed.
Wij hebben ons 2de dochtertje 3juli 2001 verloren.
en nu 16 mnd later is ons 3de dochtertje 7 weken na een zware zwangerschap want het is niet niks .
Ik leef met je mee heel veel geluk toegewenst
groetjes,Sis
Door: Veronique op 22/10/2002 @ 22:01
Dag Elvira,
Jouw verhaal heeft mij enorm geraakt. Jullie zijn echt moedig, en zijn blijkbaar niet bij de pakken blijven zitten.
Van harte gefeliciteerd met je nieuwe zwangerschap.
Veel liefs van een hopelijk ooit eens zwanger meisje Veronique
Door: linda op 23/10/2002 @ 11:43
lieve elvira
wat goed van je dat je je verhaal heb verteld aan andere ook dit gebeurd en ik hoop dat alles goed gaat met je volgende zwangerschap
zet hem op en sterkte
linda
lieve Elvira,
Ik heb rillingen bij het lezen van je verhaal, je bent een moedige vrouw om dit zo op papier te zetten en de zon door de wolken te zien.
Geniet van je zwangerschap!
Cindy &
xxxDoor: jeannette op 23/10/2002 @ 21:01
Ik vind jullie heel moedig ik zou niet weten wat ik gedaan zou hebben als mijn dochter van 12 weken dit zou overkomen.Veel sterkte en tevens veel geluk met jullie derde kindje.
Door: Belinda op 25/10/2002 @ 17:19
Lieve Elvira,
Ook ik vind het erg knap hoe je dit verwerkt hebt. Ik ben het helemaal met je eens dat je van elke gebeurtenis in je leven veel leert hoe vervelend het ook is. Zeker met een positieve instelling in het leven die jij ook hebt kom je het verst. Ik hoop dat alles goed gaat deze keer.
Heel veel liefs en succes gewenst, Belinda
Door: Anja op 29/10/2002 @ 09:45
Hallo Elvira
Heel veel succes gewenst met je zwangerschap.Ik vind het heel erg dapper van je dat je ondanks alles zo positief bent.
Anja
Door: op 29/10/2002 @ 09:57
veel sterkte toegewenst
Door: chris op 29/10/2002 @ 19:59
hallo Elvira
ik heb je verhaal gelezen en wens je heel veel sterkte toe.zelf ben ik juist mijn zoontje verloren tijdens de bevalling.het ergste wat ik er van vind is dat ik hem nooit heb horen schreeuwen. ik mis hem enorm hard.ik wens je veel geluk met je nieuwe zwangerschap
nog vele groetjes vanwege chris
Door: Anoniem op 07/04/2003 @ 21:25
Hoi Elvira...
wat een ontzettend ingrijpend verhaal zeg...ik ben nu 32 weken zwanger van ons tweede kindje,en we weten nu al dat ons kindje na de geboorte zal sterven.Met 20 weken is vatsgesteld dat ons kindje een waterhoofdje heeft,wat op zich goed te verhelpen is.Nadat we een MRI-scan hebben gehad bleek het echter niet "alleen"een waterhoofd te zijn.....de kleine hersenen en de hersenstam zijn niet goed ontwikkeld,waardoor ons popje ernstig gehandicapt zal zijn,eigenlijk een kasplantje.........wat na de geboorte zal sterven.Ik heb nu nog 5 weken om het bij me te houde,want eerder als de 37 week mag het niet opgewekt worden,ik ben nlij dat ik nog even van ons popje kan genieten,maar het is wel heel dubbel.Ik heb ook enorme bewondering voor jouw positieven instelling,wie weet hebben we er starks wat aan.Geniet van je derde zwangerschap,het si en blijft een wonder.......
Door: Sandra op 13/08/2007 @ 09:46
Wat een moed na dit gebeuren. Weer zwanger raken. Het weer aandurven. wij hebben een gezonde dochter van bijna 5 waar we lang voor moeten hebben vechten voor we haar eindelijk kregen. Nog een zwangerschap zou mijn longen die al niet goed zijn, geen goed doen. De Longarts vertelde me weer bovenop deze zwangerschap te komen en te genieten van het moois dat we hebben en een nieuwe zwangerschap niet te riskeren. Wij zijn gelukkig met ons drietjes al had ik mijn dochter graag een broertje of zusje gegunt. Ik ben gelukkig vrij goed uit de strijd gekomen en kan op goede dagen lekker alles met mijn meisje doen. Fietsen, dierenwijde, zwemmen, gekke meidendingen. Dit zou ik niet en koste van een tweede kindje willen missen. Net wat je zegt we leven dit leven maar een keer en ik voeg daar aan toe. Sommige keuzes zijn moeilijk voor sommige mensen, maar wees blij met wat je hebt en ben tevreden.
Sandra
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.