Ons engeltje...
Tijdens mijn eerste zwangerschap, heb ik een miskraam gehad op 3 maanden. Het heeft toch wel een paar maanden geduurd vooraleer ik daar over was.
Zes maanden later kon ik weer gelukkig zijn want ik was terug zwanger! Alles ging heel goed tot ik op 9 januari op controle moest. De dokter stelde vast dat ons zoontje een waterhoofdje had. Bij de volgende testen in het UZ stelden ze vast dat het geen waterhoofdje was, maar een hersenbloeding. Wij wisten dit ook niet maar iedereen kan dus een hersenbloeding krijgen, ook als je nog niet geboren bent.
Drie weken later ben ik dan bevallen. De neuroloog had ons daarvoor al verteld dat onze zoon het niet zou overleven en inderdaad, hij is kort voor de bevalling in mijn buik gestorven.
Dit is nu 7 maanden geleden en ik ben nog altijd niet terug zwanger. Emotioneel ben ik nu aan de beterhand maar ik ben zo ongeduldig. Ik zou zo graag een kindje hebben, liefst mijn kindje maar dat is er niet meer. Ik wil het niemand toewensen want de hel die je door moet, duurt lang. Je lichaam beseft het ook niet. Je lichaam zegt dat je moeder bent en je hunkert om iemand te verzorgen maar er is niemand. Daar denk je elke minuut van de dag aan.
Ik weet dat ik geduld moet hebben om opnieuw zwanger te worden want ik zal toch wel moeten. En dan is het hopelijk "derde keer, goede keer".
Gwenny
Reacties:
Door: Willie op 30/10/2002 @ 12:25 
Gwenny,
Ik duim alvast met je mee en ik hoop dat je inderdaad spoedig moeder mag worden van een gezonde spruit.
Veel geluk,
Willie
Ik kan best begrijpen dat je nu heel ongeduldig wordt om voor een kindje te kunnen zorgen. Ik kan alleen maar zeggen: veel sterkte en laat ons hopen hé: "derde keer, goede keer" !!
Chrisje.
Door: Tamara op 30/10/2002 @ 18:18
beste Gwenny,Ik wens je het beste van de wereld
en er zal ooit nog eens een kindje in jouw armen
liggen.Geef niet op! Kussjes
Door: Tanja op 31/10/2002 @ 10:25
Gwenny,
Heel veel kracht en zegen en troost wens ik je toe. En hopelijk komt je wens snel uit.
groetjes Tanja
Door: Gabriela op 31/10/2002 @ 13:21
Lieve Gwenny,
Wat vreselijk voor jullie..
Zorg er in ieder geval voor dat je hoop houdt, er veel over praat (zeker samen) & "gewoon" doorgaat met je leven. Ik heb zelf ook met drie maanden een miskraam gehad. Het heeft mij veel geholpen erover te praten en weer te gaan werken.
Heel veel sterkte!
Door: op 01/11/2002 @ 08:52
ik weet wat je doormaakt meid heb het zelfde in mijn familie mee gemaakt met me schoondochter en zoon en ik weet dat de hele familie er doodziek van was en nog is dit blijft je hele leven aan je knagen je bent moeder en vader en toch ook weer niet wat er is niets tasbaars.ik hoop dat je wel goed afscheid heb kunnen nemen van je kindje wat dat is ook heel belangrijk voor de verwerking van dit verschrikkelijke leed.
ik wens je heel veel sterkte en hoop dat je toch weer speodig zwanger mag worden en dat je een gezonde baby in je armen mag houden kop op he veel liefs voor jouw en je man
Door: Steve & Nathalie op 01/11/2002 @ 14:59
Beste Gwenny, we vinden het heel erg voor jullie. Hopelijk wordt je snel terug zwanger en loopt alles zoals het hoort. We zullen alvast duimen voor jullie. Veel geluk en sterkte!!
Door: Jessica op 02/11/2002 @ 16:34
Lieve Gwenny,
Wat er bij jullie is gebeurt,
is niet te beschrijven.
Ik hoop dat dit iets opbeurt,
als zal de leegte altijd blijven.
Wat je ook doet, hij is in jullie gedachten,
waar hij ook is hij zal op jullie wachten.
Heel veel succes XX Jessica
Door: Lies op 05/11/2002 @ 10:59
Lieve Gwenny,
Ik weet perfect wat jullie nu meemaken. Begin januari verloren wij onze tweeling na 11 weken zwangerschap. In mei waren we dolgelukkig, want we waren weer in verwachting. Na 6 maanden zwangerschap is ons zoontje Tibo op 17 oktober levensloos ter wereld gekomen. Na een controle-echo in Leuven bleek dat zijn hersentjes teveel vocht bevatten: een waterhoofdje dus. Het was zo erg dat hij niet levensvatbaar was buiten de baarmoeder en dat hij waarschijnlijk zelfs in mijn buik niet zou overleven.
Mijn wereld is ingestort. Het is op dit moment nog niet zo lang geleden natuurlijk. Hij is begraven op 22 oktober en nu ben ik thuis met moederschapsrust, maar zonder baby. Wij hebben Tibo wel in het ziekenhuis heel veel bij ons gehad. Ik heb tientallen foto’s en we hebben ook zijn voetafdrukjes en handafrukjes genomen.
Op 20 november moeten we weer naar het ziekenhuis voor de genetische resultaten. Hopelijk mogen we ooit weer proberen voor een kindje. Als dat niet kan ga ik er helemaal onderdoor denk ik.
Ik duim voor je dat je snel weer zwanger bent. Dat is ook hetgene wij snel weer willen proberen. Niet om ons eerste kindje te vervangen natuurlijk.
Ik hoop dat bij jullie snel nummer 2 op komst is en dat je toch van een nieuwe zwangerschap kan genieten.
Het is zo oneerlijk dat wij dit moeten meemaken. Het gemis is niet te beschrijven aan mensen die dit niet hebben beleefd.
Ben jij van Nederland of België? Als je wil kan je me altijd mailen, geen verplichting natuurlijk.
Knuffel,
Lies, mama van Tibo* (maes_annelies@hotmail.com)
Door: Vicky op 05/11/2002 @ 21:37
Ik vind het heel jammer voor jou en je man, ik heb bij je verhaal een traantje moeten laten.
Hopelijk brengt de toekomst je meer geluk
Door: lieve op 06/11/2002 @ 19:37
beste Gwenny ik heb zelf 4jaar achtereen misvallen gehad,maar nu heb ik van april dit jaar een gezonde dochter. zo zie je maar, de aanhouder wint. ik wens jullie ongeloofelijk veel succes bij de volgende zwangerschapspoging, en je zal zien dit keer zal het lukken.
Door: Katrien op 27/11/2002 @ 14:17
Jou verhaal en dat van Lies heeft me heel erg geraakt, ik heb er zelfs een klein traantje voor weggepinkt.
Ik hoop echt voor jullie dat de toekomst er beter uitziet en wens jullie dat ook heel veel, sterkte, succes en moed bij de volgende poging.
Hou jullie in ieder geval STERK
Heel veel liefs
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.