Geluk en verdriet
In april na een zwangerschap van 35,5 weken werden we de trotse ouders van een schattige eeneiige tweeling. De twee jongetjes waren precies even groot, 49 cm en wogen beiden 2950g. Een enorm gewicht voor tweelingen. De zwangerschap was hierdoor echt zwaar geweest en mijn vrouw was reeds 6 weken voor de geboorte opgenomen in het hospitaal wegens een dreigende vroeggeboorte. Al die weken kreeg ze een weeënremmer wat haar bijna tot complete uitputting bracht.
De geboorte was dan ook een echte verlossing. Vanaf nu kon het enkel maar beter gaan: de zwangerschap was zwaar genoeg geweest. Het liep echter anders.
Al van bij de geboorte had één van onze zoontjes het enorm moeilijk. Het duurde enkele minuten vooraleer hij zelfstandig kon ademen en hij leek helemaal gedeprimeerd. Enkele dagen later leek hij aan de beterhand maar hij kon nog steeds niet zelfstandig eten terwijl zijn broertje al lustig aan de fles zoog.
Een diepgaand onderzoek een tijdje later bracht aan het licht dat ons zoontje in het midden van de zwangerschap een serieus zuurstoftekort heeft gekend wat leidde tot een beschadiging van de hersenen ( polymicrogyrie). De schok was enorm voor ons. Het is immers echt niet te aanvaarden dat hij al van tijdens de geboorte geen kans heeft gekregen om zich te ontwikkelen zoals de meeste kindjes dat doen. Men kon ook nog moeilijk voorspellen welke richting het uit zou gaan maar mentale en motorische handicaps zouden zeker opduiken. Feit was dat hij niet kon slikken en dus een maagsonde moest gestoken worden.
Na deze ingreep liep het deftig mis en begon de insteekplaats van de maagsonde te ontsteken en werd ons kindje zwaar ziek. Weken heeft hij gevochten tegen een bacteriële infectie en tegen alle verwachtingen in, won hij de strijd. Het doorzettingsvermogen dat onze kleine spruit ons toen toonde was onevenaarbaar. Bovendien ontwikkelde hij zich eveneens tamelijk goed en kregen we oogcontact zoals bij ons ander kindje, reageerde hij perfect op onze stemmen en onze aandacht, koesterde hij zich in onze warme schoot en groeide flink door. Heel even leek het of alle aangekondigde problemen wel zouden meevallen. We hadden ons ondertussen al neergelegd bij eventuele handicaps en waren bereid om ons kind met de beste zorgen te omringen.
Hij was echter nog maar een week genezen, toen bleek dat de zijn voeding niet van zijn maag naar zijn dunne darm liep en een chirurgische ingreep opnieuw noodzakelijk was. De ingreep op zich was niet echt gevaarlijk maar toch kreeg ons ventje opnieuw een bacteriële infectie. Hij heeft nog enkele dagen moedig gestreden maar uiteindelijk kon hij niet meer.
Hij is in alle rust en in ons bijzijn gestorven. Het afscheid was pijnlijk en elke dag huilt ons hartje nog. Maar ergens is ons ventje erin geslaagd om ons te vertellen niet te veel verdriet te hebben en te geloven in een betere wereld na de dood. En bovendien is het respect en de oprechte trots voor ons ventje van amper 3,5 maand zo groot, dat er ergens in ons hart een gevoel van blijdschap heerst dat we dit schitterende kind hebben mogen leren kennen. Maar toch blijft de pijn. Dankzij de goede herinnering aan ons ventje en ook dankzij zijn levendig broertje, Lander, leren we leven met die pijn. Maar vergeten zullen we die kleine krijger nooit.
Brechtje, veel liefs.
Mama & Papa
Reacties:
Door: marieke op 07/11/2002 @ 12:57 
Ik wens jullie nog veel sterkte in jullie verdriet,maar ook nog veel vreugde met Lander.Ik weet wat jullie hebben meegemaakt, en welk verdiet er in jullie schuilt.Maar jullie hebben nog èèn troost,jullie hebben Lander nog.
Door: Willie op 07/11/2002 @ 16:30
Ik wens jullie veel sterkte voor de toekomst. Wat Marieke hierboven schrijft gaan jullie helaas nog vaak horen. Ik ben van mening dat die opmerking de pijn eerder nog erger maakt omdat jullie weten dat Lander eigenlijk z’n broertje Brecht naast zich had moeten zien lopen. Ik hoop dat de pijn snel zal slijten ...... nogmaals veel geluk en sterkte!
Door: Saskia op 07/11/2002 @ 20:44
Ook wij kennen de pijn van een onvolledige tweeling. Ons verhaal vind je hier ook op de site :
http://www.9maand.com/verhaal/twee/verhaal199.php
Omdat we maar al te goed weten hoe zeer zoiets doet, willen we jullie van hieruit ons medeleven aanbieden. Meer kunnen we niet zeggen, alleen dat we heel goed weten hoe zwaar machteloosheid wegen kan. "Kleine krijger", wat een prachtige omschrijving van jullie engeltje. Ik ben er erg door geroerd. Veel sterkte.
Door: Stephanie (profiel) op 08/11/2002 @ 10:58
Wat een verhaal, ontroerend. Veel sterkte en veel geluk met Lander, hoewel dat gevoel van geluk altijd heel dubbel zal zijn: daar is ook altijd het verdriet over Brechtje..
Liefs,
Stephanie
Door: Anja op 08/11/2002 @ 12:44
Ik weet eerlijk gezegd niet hoe het voelt om een kindje te verliezen, maar bij dit verhaal krijg ik wel tranen in mijn ogen.
Ik wens jullie veel sterkte en hoop dat jullie er samen doorkomen.
Groetjes
Door: kirsten op 10/11/2002 @ 23:58
Hoi,lans deze weg wens ik jullie heel veel moed en sterkte.ik leef echt met jullie mee ,ikzelf heb zelf nog geen kindjes maar ben er wel zot van
groetjes
Door: kelly op 19/03/2004 @ 10:05
lieve mamma en pappa,
ook ik verloor mijn jongste tweelingdochter aan een infectie veroorzaakt door een gastrostomie(rechtstreekse maagsonde), onze schat heeft niet meer kunnen vechten, bij haar was een tijdspanne van 2 uur genoeg om haar gevecht te doen breken, ons kindje was 10 weken en had 10 weken gevochten om te mogen leven, ze had alles getrotseerd iedereen laten zien dat ze geen hulpeloos kasplantje was, en toen ze eindelijk mocht bewijzen dat ze het leven aankon, heeft die smerige sonde haar het leven afgenomen, wij zijn trots op ons vechtertje, wij zijn trots haar te hebben mogen hebben, en hoe zwaar het ook is om haar zusje te zien groeien en leren, uiteindelijk is haar zusje voor ons een eeuwige vorm van troost, in haar zien we hoe haar engelenzusje was geweest, en door haar denken we dagelijks aan onze schat, ook al doet de buitenwereld dat liever niet, wij zullen onze schat altijd bij ons dragen en ik weet zeker dat ze over ons waakt in haar sterrenhuis.
Door: Anoniemeke op 20/03/2004 @ 17:17
Ik vind het verschrikkelijk wat er met jullie kindje gebeurde. Maar nu is hij een
boven ons hoofd.
Ik wens jullie veel sterkte.
Ik heb zelf al een miskraam gehad. Ik was 6 maanden zwanger toen ons kindje gestorven is in mijn buik.
Nu heb ik een tweeling van 4 maanden: Josefien en Geraldine en ik ben heel gelukkig!
Ik weet wat het is,
Anoniemeke
Door: K op 25/09/2004 @ 11:18
Ik heb jammer genoeg mijn beide kindjes verloren, op bijna 6 maanden, doordat de dokter niet had nagekeken of mijn baarmoederhals niet al verkort was, zoals ook bij mijn eerste zwangerschap, maar dan zonder dramatisch gevolg, omdat het maar 1 kindje was en de eerste zwangerschap. Sindsdien is mijn geluk gekeerd, heb ik nergens geen geluk meer in, spijtig genoeg. Ik heb wel vrede met hun dood, maar niet met het feit dat het mij is overkomen en niet iemand anders, die het misschien meer verdient en vooral, dat ik nergens nog geluk in heb.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.