Ons sterretje aan de hemel
Mijn verhaal begint na een zwangerschap van 29 weken. Op die zondagmorgen kreeg ik hevige rugpijn, die af en toe weer verdween.Na een paar uur ben ik naar het ziekenhuis gegaan… De weeën waren begonnen. Maar ze moesten tegengehouden worden, resultaat: 5 weken platte rust in het ziekenhuis met infuus en niet meer uit mijn bed.
In diezelfde week volgden er een hoop testen.Op een echo bleek er plots iets mis te zijn met een niertje van ons zoontje. De dokter dacht aan een cyste maar wou de mening van een tweede arts. Deze arts stelde ook vast dat er maar twee in de plaats van drie bloedvaten in de navelstreng zaten. Die twee afwijkingen samen baarden haar zorgen en ze wou op 30 weken zwangerschap nog een vruchtwaterpunctie laten uitvoeren.
Het werden heel moeilijke dagen van wachten en hopen. Volgens deze arts was het beter om die punctie te laten doen. Volgens haar kon het zijn dat ons kindje een chromosoomafwijking had. Dan zou hij niet kunnen leven buiten de baarmoeder en zou hij na een paar uur of maximum twee dagen overlijden.
Na een lange, bange week bleek het in orde te zijn, maar die ene nier zou toch afsterven. Voor ons waren dit allemaal rake klappen. Na een perfecte zwangerschap hadden we nu al die zorgen maar die namen we er toch graag bij zolang we ons zoontje maar hadden.
Toen ik 34 weken en zes dagen zwanger was, mocht ik naar huis. Het infuus was afgebouwd. Ik had pilletjes gekregen om de weeën tegen te houden maar de baby zat heel laag en ik had al 5 cm opening.Een week later braken de weeën weer door en de gynaecoloog besloot om de geboorte niet langer tegen te houden, maar ook niet in te zetten. Gelukkig braken mijn vliezen na een nacht weeën gehad te hebben. Onze Yani werd geboren op 24 september. Wij waren dolblij.
Hoewel hij 2 kilo 900 gram woog, moest hij toch naar de couveuse om te bekomen. Omdat hij die nier had, die niet zo goed was, bleef hij in de couveuse. Twee dagen later hebben ze onze kleine spruit naar het UZ in gent overgebracht omdat die beter infuusjes konden steken en hem ook beter konden opvolgen.
In het UZ ging hij er goed op vooruit, geen zuurstof meer en die nier zou hem geen last bezorgen op dit moment. Twee dagen later mocht hij al drinken en het ging steeds beter met ons ventje. Maar toen hij zes dagen oud was, hadden de verpleegsters gezien dat hij wat moeilijker ademde. Ze hebben een echo laten uitvoeren en daaruit bleek dat Yani een paar ernstige hartafwijkingen had. Er drong zich een heel zware openhartoperatie op. Zonder die operatie zou hij het niet halen en had hij nog maar enkele dagen maximum.
In afwachting van de operatie kreeg hij weer medicatie en allerlei darmpjes en draadjes aan hem. Door de medicijnen die zijn ductus - een bloedvat aan de aorta dat normaal zes dagen na de geboorte sluit - moesten openhouden, bestond de kans dat hij zou stoppen met ademen. Dus kreeg hij ook zo een zuurstofslang in zijn neusje. Ik had zo'n medelijden met ons klein bolleke. Zo klein en al zo moeten afzien, dat verdiende zo een onschuldig leventje toch niet?!
Die dag zijn we bijna de ganse dag in het ziekenhuis gebleven. Je leeft echt in een roes op zo'n momenten. Die avond mochten we hem op de schoot houden van de verpleegster maar met al die draden was het echt wel moeilijk.
De volgende dag om zes uur 's morgens stonden we daar weer. Straks zouden ze ons bolleke gaan opereren. Nog eenmaal op de schoot van mama, veel knuffels en kusjes van ons allebei… Maar dan kwam dat akelige moment heel dichtbij. De artsen kwamen hem klaarmaken voor de operatie en dan moest hij met hen mee. Nog vlug een dikke zoen van mama en papa en om hem een beetje troost mee te geven, legden we een polaroid foto van ons drietjes bij hem. En natuurlijk ging ook zijn knuffeltje met hem mee. Daarna zagen we hem nog vertrekken naar de operatiezaal. Toen begon voor ons het bange afwachten en het intens hopen op een goed resultaat.
Rond twee uur in de namiddag zou de operatie ongeveer gedaan zijn, maar het bleef stil. Toen belden we zelf en we hoorden dat ze nog bezig waren en dat het nog een paar uur zou kunnen duren. Maar om drie uur ging de telefoon met heel droevig nieuws: Yani was overleden…
Onze wereld is ingestort na dat telefoontje. Ons zoontje was net een week oud en werd ons al weer ontnomen.Wij zullen hem nooit meer vergeten, ons mooie, kleine ventje. Nu is Yani voor ons een sterretje aan de hemel.
Reacties:
Door: Leen op 25/11/2002 @ 12:04 
Dit is het ergste dat een mens kan overkomen. Ik wens jullie heel veel sterkte toe...
Hier zijn geen woorden voor we kunnen jullie alleen veel sterkte wensen met dit grote verlies...
cindy
Door: Destiny op 25/11/2002 @ 22:32
Ik wens jullie heel veel sterkte in deze moeilijke periode. Mijn neefje is ook overleden toen hij nog maar 3 weekjes was. Ik hoop dat jullie weten dat sterretjes altijd licht schijnen vanuit de hemel. En dat ze nooit vergeten wie hun papa en mama zijn.
Veel Liefs,
Destiny
Door: Casey op 26/11/2002 @ 13:16
Jullie verhaal is ook ons verhaal. Terwijl tijdens de zwangerschap alles ok lijkt komt er ineens die dag dat het geluk in het niets verdwijnt. En ondanks alle tegenslag en schrik blijf je als ouder hopen en het goede zien. Geen moment dat je denkt dat het totaal verkeerd kan lopen. De moderne wetenschap is immers zo ver gevorderd. En toch blijven mensen maar mensen. Als de natuur fouten maakt blijven we soms machteloos. En daar sta je dan met je verdriet en het immense verlies. Niemand die ook maar enigzins kan begrijpen wat er in je omgaat als ouder van een overleden kind. Niemand echter die het hoeft te begrijpen. Het is nog steeds best dat de overgrote meerderheid van ouders in deze wereld zulks verlies niet kent.
Nog alle dagen overvalt ons de vraag naar het waarom. We zoeken niet meer naar een antwoord. We aanvaarden dit onrecht echter ook niet. We zijn gewoon machteloos en we missen onze schat elk moment. En dit gevoel blijft. Maar ondertussen moeten we verder leven. Voor onszelf, voor de anderen om ons heen en vooral voor ons kindje dat vanuit een verre wereld nauwlettend gadeslaat hoe we het er vanaf brengen. Dit tot we allen op een dag herenigd worden.
Draag Yani in jullie hart in alles wat jullie doen en kijk ’s avonds naar het sterretje dat naar jullie lacht omdat hij trots is zijn ouders die leven zoals hij zou leven. Veel sterkte.
Door: marieke op 27/11/2002 @ 13:48
Dank je voor die lieve reacties,het doet echt deugd om ze te lezen.Elke dag kom ik eens kijken of er een nieuwe bij staat.Ik lees ze dan ook elke dag opnieuw en telkens met tranen in mijn ogen.
Door: els op 28/11/2002 @ 11:16
Ik ben 7 maanden in verwachting van mijn tweede kindje en ik weet dat het verschrikkelijk is om je kindje te moeten afgeven. Ik wil jullie enorm veel sterkte toe wensen, en dat julie elkaar vooral blijven steunen in deze moeilijke tijd. Vergeet elkaar niet.
Groetjes Els
Door: sandra op 28/11/2002 @ 11:19
hallo ik heb 5jaar geleden ook een kindje verloren hij was 4maand oud ik moet je vertellen het doet nog altijd even veel pijn op de dag zeker dat hij gestorven is namelijk op kerstavond voor ons bestaat kerst niet meer het is namelijk heel moeilijk te begrijpen waarom ze onze kindjes afnemen het zou niet mogen zijn het doet pijn en sommige mensen begrijpen dat niet ik wens je nog veel sterkte toe ik voel wat jij voelt
Door: op 28/11/2002 @ 12:25
lieve virginie ikleef met jullie mee niet even
maar altijd
Door: christine op 28/11/2002 @ 17:50
wij hebben ook zoiets meegemaakt, op 30 w stelde men een hartafwijking vast. Ook onze wereld stortte in. Ons dochtertje is geboren op 33 w en heeft 2 weken geleefd. Veel mensen zeggen : al maar goed dat je het op voorhand wist. Alsof dat een troost is. Ook nog een harteloze reaktie : wees blij dat het geen paar maanden heeft geleefd ! Sommige mensen hebben echt geen verstand. Na een 5-tal maanden ben ik nu opnieuw zwanger. Ik ben nu in mijn 17e week. Ik heb nog nooit zoveel schrik gehad. En dan te bedenken dat sommige mensen klagen : nu ben ik voor de tweede keer zwanger en het is wéér een jongen. Hoe durven ze !
Ik kan je drie dingen zeggen :
1. zo vlug mogelijk terug zwanger worden, dit is geen vervanging van je gestorven kindje, maar wel de beste therapie.
2. Yani een plaats geven in je leven, er veel over praten met mensen waar je je goed bij voelt !
3. al je gevoelens en angsten en vragen durven toegeven aan je partner, ook al heeft hij er niet altijd oor naar, en zeker niet vergeten : je partner lijdt er evenveel onder maar op een andere manier.
En ik weet zeker dat onze kindjes op een plaats zijn waar ze héél gelukkig zijn en samen kunnen spelen : en denken zoals ik : het leven kàn mooi zijn, maar ooit zal er een moment zijn dat we weer samen kunnen zijn !
Héél veel sterkte !
Door: marieke op 29/11/2002 @ 13:52
Beste Christine,
Wij willen heel graag een nieuwe zwangerschap starten,maar omdat Yani zijn hartafwijking nooit gezien is voor de geboorte en er nog een afwijking was aan zijn niertje,hebben de artsen niet kunnen zeggen wat er juist was:een syndroom of een spijtige samenloop van omstandigheden.
Omdat ze het niet weten hebben ze zijn bloed in handen gegeven van genetica,die gaan nu onderzoeken of het iets erfelijjks was en of het nog gaat herhaald worden.
Maandag 9 december gaan we naar genetica,misschien gaan we dan de uitslag kennen,en gaan ze ons kunnen zeggen hoeveel kans op herhaling er gaat zijn.
Hopelijk weten ze volgende week echt al iets meer,en moeten we niet nog een paar maanden wachten op een resultaat.
Hopelijk wordt er samen met ons geduimd op een goede uitslag.
groetjes,van marieke
Door: nimué op 29/11/2002 @ 14:44
Lieve Sandra,en natuurlijk ook de anderen,ons zoontje is overleden op 6 augustus 1999,wat mij zeer sterk bij gebleven is,het was hoogzomer,is dat ik alleen maar dacht dat voor mij de zon nooit meer moest opkomen.Ik was kwaad omdat die s’morgens gewoon opkwam en warmte gaf net als of er niets gebeurd was.OP11 augustus zijn we samen gekomen met vrienden om afscheid te nemen van ons kindje.Op die dag was het een zonsverduistering en het werd buiten net zo koud als in mijn hart.Ik ben blij dat de zon niet voorgoed verdwenen is maar de koude in mijn hart is tot nu nog steeds niet weg.Sandra ook voor ons bestaat er geen god meer maar de boom blijf ik zetten de stal niet meer.Kerst heeft niks met de kerk te maken.Kerst zit in ons hart Ieder jaar rond deze periode heerst hier een gezellige sfeer een gevoel van dicht bij elkaar zijn.Kerstmis is voor ons een feest van hoop en liefde. Mijn kinderen leer ik dat kerst in je hart leeft en dat het kersgevoel in je hart aanwezig is,al wat je moet doen is het naar buiten laten komen.Ik hoop dat dit ooit voor jou weer een feest kan zijn,met mischien een klein boompje en een mooi hoekje speciaal voor je zoontje.BIJ mij zal met kerst voortaan een extra kaarsje branden,voor jou en voor al de mensen die het koud hebben in hun hart.
Ik wens je heel veel sterkte toe.
Nimué
Door: sandra (profiel) op 02/12/2002 @ 10:20
hallo nimuè ik wil even reageren op jouw berichtje ik zet mijn boom mar niet voor mij maar voor mijn andere kindjes zij hebben recht op die boom maar als je mij begrijpt voor mij hoeft het niet ik zal hem ook niet zetten mijn man doet dat het doet pijn als ik er ook maar naar kijk dan zie ik zijn lieve gezichtje en dan hoor ik hem zeggen mama het komt wel goed groetjes van sandra
Door: marieke op 08/12/2002 @ 16:13
Hallo allemaal,ik heb helemaal geen zin om een kerstboom te zetten en om kadeautjes te gaan kopen.
Mijn hart is nog steeds bevroren,hopelijk dat we nu een goede uitslag krijgen van de genetische testen en we een broertje of zusje voor onze Yani kunnen zorgen.
Het is zo verschrikkelijk leeg in ons hart,missen hem elke dag meer en meer.
Nooit zal hij uit ons hart verdwijnen,ook niet mocht er nog een kindje komen.Hij blijft onze kleine vent.
Door: mieke op 20/01/2003 @ 11:30
Ik lees nu pas jullie verhaal.
Ik wil even zeggen dat ik enorm met jullie mee leef.
Op 20 september verloren wij ook een baby, na 16 weken zwangerschap. Ik kan me voorstellen dat het voor jullie nog moeilijker is. Eigenlijk wil ik vooral reageren omdat ons kindje ook een afwijking had aan de nieren. Wij moesten toen ook ons bloed laten controleren op genetische afwijkingen. Het wachten op de uitslag duurde bij ons 5 weken. Het leek een eeuwigheid. Toch bleek alles normaal. Tegen de tijd dat jij dit berichtje ontvangt, zal je de uitslag al wel weten. Welke uitslag er ook komt, veel sterkte toegewenst.
Door: marieke op 30/01/2003 @ 20:11
hallo Mieke,
Wij hebben de uitslag al,het was allemaal in orde.
De dokters weten niet wat er fout is gegaan en kunnen niks garanderen voor de toekomst.
Ze denken dat het een jammerlijk toeval was maar als het de volgende keer weer zo is dan zal het altijd zo zijn.
We kunnen wel op 20weken zwangerschap een speciale echo laten doen door een cardioloog en die kan ons dan 99% vertellen of er al dan niet een hartafwijking is.Ben jij nu al weer zwanger?of gaan jullie niet meer proberen?
hopelijk hoor ik nog iets van je!!!
vele groetjes van marieke
Door: SAAR op 23/02/2003 @ 16:14
Hoi Marieke,
ik ben de mama van Cato die op dinsdag 17 september was geboren en die 2 dagen na de bevalling terug overleed ten gevolge van een hartafwijking. Ik heb jou verhaal nu pas gelezen, en ik voel echt enorm met je mee. Ik weet wat het is om je grootste droom terug te moeten afgeven. Wij zijn nu sinds januari weer bezig met allerlei vruchtbaarheidsbehandelingen, maar hebben al 2 maal negatieve resultaten gehad. Wij ondernemen nu enkel inseminatie, omdat we nog wat bang zijn om opnieuw over te gaan op proefbuis. Bij ons hadden ze ook gezegd dat het niet erfelijk bepaald was, en dat we gewoon pech gehad hebben
. Het zal je maar overkomen. Wij hebben nu evenveel kans op herhaling als elk ander koppel. Momenteel ben ik terug bezig met een hormonenkuur en hopelijk wordt dit eens de juiste!!! Ik wens jullie nog heel veel sterkte toe. Weet dat Yani en Cato nu vanuit de sterrenhemel naar ons neerkijken, en zij ons zeker niet verdrietig willen zien. Koester Yani maar heel diep in je hart. Op welke datum is Yani geboren?Hou je goed, Groetjes Saar.
Door: marieke op 24/02/2003 @ 17:40
Hallo Saar,
Dank je om eens te reageren,het doet deugd dat er nog eens iemand mijn verhaal leest.
Hopelijk wordt je snel weer zwanger.Ik gun het je van harte.
Onze Yani is geboren op dinsdag 24 september 2002 en overleden op dinsdag 01 oktober 2002.Wij zullen onze kleine vent nooit vergeten,zorgen er ook altijd voor dat zijn grafmomumentje altijd piekfijn in orde is en er staan elke week twee bosjes verse bloemen.
Dat hebben we ons voorgenomen om te doen,en het is ook het laatste wat we voor hem kunnen doen.
nog heel veel groetjes en knuffels van marieke
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.