Beste Chris,

Ik weet als geen ander wat jij nu doormaakt. Mijn man en ik hebben onze zoontje op 4 september 2000 verloren. Ik weet werkelijk waar wat je nu doormaakt, iedereen komt met goed bedoelde adviezen maar daar heb je nu geen behofte aan. Ook zal iedereen zeggen dat je de dood van jouw zoontje een "plaats" te geven, ik vind dit zo’n onzin, je kunt dit geen plaat geven je kunt hierom rouwen want dit zul je nooit vergeten. Ik kan je als advis meegeven om heel veel te praten over jouw verdriet en verlies, mijn man en ik hebben heel lang hulp via het RIAGG/PARNASSIA gekregen, ook hebben wij contact op genomen met Stichting van een overleden kind. Via die stichting hebben zijn wij in contact gekomen met een echtpaar die dit ook heeft megemaakt en we hebben nu nog steeds contact met elkaar, we zijn als het ware familie van elkaar geworden. Ik kan je alleen maar een hart onder de riem steken en zeggen dat jouw verdriet anders zal worden, maar je zoontje vergeten zal je nooit.

hallo

Het spijt me heel erg van de dood van jullie kind. Dat is het ergste dat ze je in heel je leven kunnen afnemen.Het leven is echt ni heerlijk hoor.Ik wens jullie een spoedig herstel en ja misschien nog een volgend kindje maar dat zal niet voor direct zijn.Hou jullie goed en hoop iets van jullie te horen.



Groetjes wendy en mijn zoontje kyano

Lieve Chris en partner,

Ik ben momenteel 23 weken zwanger en heb zo’n schrik om ook mijn kindje te verliezen juist voor de geboorte. Ik hoop dat jullie de kracht vinden om dit verlies te verwerken. Heel veel sterkte.

Nancy

Beste Chris
Beste Monique

Ik ben op 6 januari 2003, 4 dagen na de uitgerekende datum, bevallen van ons eerste zoontje, Seppe. Het was een prachtig kindje, met alles erop en eraan. Maar waarschijnlijk door een navelstrengaccident was hij overleden een dag voor de bevalling. Vrijdag was ik nog op controle geweest en alles was perfekt. Zijn hartje klopte heel flink, hij bewoog goed. De nacht van zondag op maandag zijn we naar het ziekenhuis geweest omdat de weeën waren begonnen. Toen ze me aan de monitor wilden leggen, vonden ze geen hartslag meer. De nachtmerrie was begonnen.
Ik heb mij zovele vragen gesteld, maar er zijn er zovele waar je nooit een antwoord op zal krijgen.
Ik ben op zoek geweest naar boeken van mensen die hetzelfde hebben meegemaakt, maar verbazend genoeg was er bijna niets over te vinden. Daarom heb ik besloten mijn verhaal zelf neer te schrijven. Ik heb nu ongeveer 11 pagina’s, en nog heb ik niet het gevoel dat ik alles geschreven heb. Ik hoop dat het één van deze dagen voldoende is voor mij, zodat ik het misschien op deze site kan laten plaatsen. Het is een lang verhaal, maar het heeft mij echt goed gedaan het te kunnen noteren. Ik praat er ook graag over. En ik hoop dat, als lotgenoten mijn verhaal lezen, er toch een vorm van steun in vinden.
Ik weet dat vele mensen niet weten hoe ze moeten reageren of wat ze moeten zeggen tegen je. En ik kan dat maar al te goed begrijpen, want zelfs ik, en ik heb het zelf meegemaakt, weet niet goed wat ik moet schrijven om jullie een riem onder het hart te steken.
Daarom zal ik enkel zeggen: veel sterkte, veel steun van iedereen en, ondanks de tragische afloop, toch veel mooie herinneringen aan jullie engeltjes toegewenst.
Veel liefs, Anke, mama van Seppe

Jammer genoeg weet ik nu ook wat jullie meemaken.
Omdat ik een beetje hoge bloeddruk had hebben ze na 38 weken de bevalling ingeleid. Na een fijne, onbezorgde zwangerschap volgde een vlotte bevalling. Ons zoontje Neo werd geboren op 21 augustus. Een prachtig manneke! Maar vlak na de bevalling liep het mis;hij kon niet alleen ademen. Dokters en specialisten wisten niet wat er mis zou kunnen zijn. Zij hebben hem gereanimeerd en overgebracht naar een neonatale intensive care. Maar de schade was al te groot. Na 2 dagen is onze Neo daar overleden. We hebben hem nooit gehoord, nooit zien bewegen,... we hadden zoveel plannen.
Dan sta je daar als jong koppel: verslagen, radeloos,... hopend dat we dit ooit te boven komen. Gelukkig hebben we heel veel steun van familie en vrienden. We kunnen bij hun terecht als we erover wilen praten of net even niet.
Sinds gisteren hebben we de resultaten van het onderzoek. Neo werd tijdens de bevalling besmet met de streptokokbacterie. In de 3 uren die er zaten tussen het breken van de vliezen en de bevalling kreeg hij een zeer zware longonsteking. Hoewel ik 2 weken op voorhand nog getest werd of deze bacterie aanwezig was in de baarmoeder.

Veel sterkte aan iedereen die hetzelfde moet meemaken,
Kristel

hello!
ik vind het zo erg wat je hebt meegemaakt.
ik ben er dan wel nog maar 12 maar weet precies hoe het voelt om een kind teverliezen ik ben ongewild zwanger geraakt op m’n 12 de en mijn heel lief dochtertje is ook net voor de bevalling gestorven ik weet net hoe het voelt om een kindje teverliezen heb veel geweent dat zal jij ook doen . maar eens kom je er over zeggen ze maar ik geloof het nu nog niet ik ben bevallen op 5 oktober 2003 ik zou je heel veel sterkte willen wensen en hoop dat het bij een tweede weer niet gebeurd maar blijf erin geloven

vele groetjes tatike

hoi meiden,
ook ik weet wat het is als je kindje dood geboren wordt.ik was 42 weken zwanger en werdt door de verloskundige door gestuurt naar het ziekenhuis omdat ze met 42 weken je overdragen aan het ziekenhuis.dus toen ik s’ochtends daar naar toe ging was er niet aan de hand (dacht ik)....maar daar aangekomen zou ik eerst een hart filmpje van het hartje laten maken...helaas kon de 1 ste verpleegkundige het hartje niet vinden.dus nr 2 werdt er bij gehaald,ook zij kon het hartje niet vinden..dus dan maar eerst een echo laten maken om te zien waar het hartje zat.helaas vertelde zij dat het hartje niet meer klopte....de baby was overleden...en dan wordt je weer naar huis gestuurd met de mededeling van als je het geboren wilt laten worden dan kan je ons dag en nacht bellen..heel onwerkelijk..s middags kwam de verloskundige om te praten en ik zei dat ik hoopte dat me weeen niet spontaan zouden komen..maar ik had het nog niet gezegt of het begon.ben dus op een natuurlijke manier bevallen van een prachtdochter..we wilden zo graag een meisje en dat was ze ook..we hebben wel laten onderzoeken wat de oorzaak was..het bleek dat de moederkoek op was. zo’n beetje met 38 weken.dus mijn dochtertje heeft 4 weken zonder voeding gezeten..als de weeen 2 weken eerder waren begonnen dan had ze nu geleefd.
wens iedereen heel veel sterkte toe..anka