Mijn Wesley in de hemel...
Hallo allemaal,
Ik ben Miranda, 26 jaar en 7 jaar getrouwd met een heel lieve man. Wij zijn nu zo'n 4 jaar bezig om kinderen te krijgen.
Twee jaar geleden was het eindelijk gelukt. Wij waren natuurlijk heel blij. Na 5 maanden zwanger te zijn, bleek het helemaal niet goed te gaan met mijn kindje. Ik kreeg een echo en daarop bleek dat hij een waterbuik had van 17 cm doorsnee en dat zijn longetjes niet ontwikkeld waren.
De volgende dag moesten we naar het ziekenhuis. Daar bleek hetzelfde te zien, alleen was het buikje nog met 1 cm gegroeid. We werden doorgestuurd naar Maastricht omdat ze daar misschien iets voor ons konden doen. Wij zijn onmiddellijk naar Maastricht gereden maar helaas, ook zij konden niks voor ons doen. Ons kindje had 0% kans om te overleven en ze zeiden dat we de zwangerschap beter af konden breken. Ook moest ik nog een chromosomentest doen om na te gaan of het erfelijk was, maar dat was gelukkig niet.
Toen moesten we weer terug naar ons eigen ziekenhuis en daar moesten we beslissen of we de zwangerschap wilden afbreken of 9 maanden uitdragen. Omdat het buikje bleef groeien, was het beter voor mij dat ik het afbrak. Het buiken kon dan immers knappen en dat was ook niet goed voor mij.
Met heel veel verdriet besloten we om de zwangerschap af te breken. Ik moest wel gewoon bevallen maar hoefde geen pijn te lijden. "Want ik kreeg er niks voor terug", hadden ze gezegd.
Op dinsdag werd ik opgenomen. De weeën kwamen goed op gang alleen en na 3 uur wachten en vragen, kreeg ik om een spuit om de pijn te verlichten.
Op donderdag is hij geboren na een heleboel "fouten" van de dokters. Normaal gezien moesten ze op het laatste moment het buikje leegmaken, want het had al een doorsnede van 20 cm en ik had natuurlijk maar 10 cm ontsluiting. Dus mijn man vroeg aan de verloskundige: "Moet je het buikje niet leegmaken voor je begint?"
"Nee, hoor", zei ze, "want meestal knapt het buikje."
Toen mocht ik dus persen. Toen het hoofdje geboren was, kon ik niet meer verder vanwege het buikje. Dus hebben ze dan toch buikje leeggehaald met een spuit in mijn buik. Ik moest het hoofdje tegenhouden want toen ze het buikje leegmaakten, wou hij er wel uit. Dat mocht toen niet omdat die spuit nog bij hem in mijn buik zat en omdat mijn baarmoeder anders zou scheuren door die spuit. Toen waren ze klaar met het water eruit te halen, was hij er ook meteen.
Hij was zo mooi! Mijn lieve Wesley…
Ondertussen zijn we twee jaar verder maar we zijn nog geen stap verder gekomen.
Is er nog iemand die zoiets meegemaakt heeft? Het is te hopen van niet maar ja, het kan toch gebeuren, wat erg genoeg is… Ik wil die mensen dan ook heel veel sterkte toewensen.
Miranda
Reacties:
Door: Nancy (profiel) op 14/01/2003 @ 15:38 
Miranda,
ik wens jou en je man heel veel sterkte! ik vind het ongelooflijk moedig van je, om je verhaal te vertellen!
heel veel liefs Nancy
Door: nimué op 14/01/2003 @ 18:05
Miranda veel sterkte gewenst,ons verhaal staat bij engeltjes"bevalling word nachtmery"
Door: vanessa op 18/01/2003 @ 21:01
Hoi miranda, Ik wens als nog veel sterkte toe.
Ik weet hoe het is om een kind te verliezen.
Ik was 19 wk zwanger toen ik een miskraam kreeg op 16 december 2002. Mijn hele leven storte in elkaar. Het gaat nu wel een beetje, maar toch vrgeet je zo iets niet.
Ik hoop dat je je geluk mag vinden en weer zwanger mag worden en het kind mag baren en gelukkig zal worden.
Door: Anoniem op 14/04/2005 @ 09:49
wij hebben bijna hetzelfde meegemaakt
Bij ons was het blaasje van de baby mega groot
gevuld met vocht
Zwangerschap in week 16 afgebroken. verschrikkelijk
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.