Louis
Hallo allemaal,
Hierbij het verhaal van mijn zwangerschap.
Het begon allemaal enkele jaren geleden bij de nierspecialist. Blijkbaar had ik één of andere aangeboren nierziekte die een eventuele zwangerschap zou bemoeilijken, maar na een aantal bijkomende opinies hadden mijn man en ik toch maar besloten om het te proberen.
Na een aantal maanden gestopt te zijn met mijn pil, kwamen wij wel tot het besluit dat er ook iets niet in orde was in mijn baarmoeder. Ik werd namelijk nooit ongesteld. We hebben toen terug contact opgenomen met de gynaecoloog en die stelde dan als diagnose dat ik polycystische eileiders heb. De enige manier om zwanger te worden zou met ivf zijn.
Ik begon dus vol goede moed aan een hormonenkuur. Elke avond werd ik ingespoten met een aantal hormonen die een eisprong zouden moeten opwekken. De eerste poging mislukte, maar de tweede was gelukt. Wij waren dolgelukkig want ik was immers zwanger!
Maar ons geluk was van korte duur. Twee dagen later werd ik opgenomen in het ziekenhuis met een zware overstimulatie als gevolg van de ivf-poging. Op een week tijd was ik 26 kg aangekomen. Ik hield dus vocht vast met als resultaat dat ik enkele dagen later een hartstilstand kreeg. Gelukkig waren de dokters er op tijd bij.
Na nog enkele weken in het ziekenhuis gelegen te hebben, mocht ik naar huis. Maar het belangrijkste was: ik was nog steeds zwanger en wel van een tweeling. Enkele weken later bleek één van de beide foetussen niet meer te leven maar uiteindelijk, zo zou later blijken, was dit beter voor mijn nieren.
De weken gingen voorbij en ik begon hoe langer hoe meer zin te krijgen in de zwangerschap. Ik was bijna volledig terug hersteld en begon terug wat moed te krijgen. Ik was zelfs terug beginnen te werken.
Tot ik op 20 weken een vruchtwaterpunctie moest laten doen. De dokters hadden immers op een driedimensionale-echo een bolletje gezien aan het oortje. Dit kon op een bepaald syndroom duiden maar het kon net zo goed niets zijn. Vier bange weken volgden… Tot we op vrijdagavond 20 september 2002 bericht kregen dat alles in orde was. Het kindje was compleet, alle chromosomen waren in orde . Ons geluk kon niet op. Alle vrienden en familie kregen een telefoontje en waren, net zoals wij, enorm opgelucht.
De volgende dag ben ik kleertjes gaan kopen. Eindelijk kon ik dit zonder bang te zijn, want alles was immers toch oké. Maar die avond lag ik in mijn bed en voelde dat er iets niet in orde was... En inderdaad, mijn vliezen braken, zomaar, zonder aanleiding.
Wij zijn onmiddellijk naar het ziekenhuis gereden waar ons zoontje Louis, twee dagen later dood werd geboren. Wanneer ze je kindje na een gewone bevalling op je buik leggen… Wat er dan door je heengaat, is niet onder woorden te brengen.
Laat ons hopen dat we de kracht vinden om dit naar de toekomst toe te kunnen verwerken en dat mijn man en ik hierover kunnen blijven praten. Eén ding is zeker: dit kindje, hoe klein ook, zal altijd mijn zoontje blijven. We hebben hem dan wel niet meer bij ons, maar hij is wel héél diep in ons hart aanwezig.
Reacties:
Door: Danielle op 23/01/2003 @ 22:22 
Jemig, wat een verhaal. Ik vind het heel erg voor jullie en wens jullie dan ook veel sterkte.
Veel liefs van Danielle
Door: Dorothy op 28/01/2003 @ 09:38
Jeetje zeg wat erg voor jullie. Ik wens jullie alle sterkte toe en geloof me jullie tijd komt ook nog wel!!
Liefs Dorothy
Door: Jolanda op 28/01/2003 @ 14:33
Wat vreselijk voor jullie. Ik wens jullie heel veel sterkte en hoop dat jullie het een plekje in je leven kunnen geven om te verwerken.
Heel veel liefs Jolanda
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.