Mijn kleine sterretje...
Graag had ik mijn verdriet met jullie willen delen.
14 juni 2002… De grote dag was aangebroken, onze lieve, kleine meid werd geboren. Een gezonde baby: 2 kg 860 zwaar en 49cm groot, geen reus maar wel prima gezond!
Het was de lieveling van de afdeling want het eerste flesje dat ze kreeg, dronk ze met volle teugen uit: zo'n 70ml. De lieve verpleegster vertelde ons dat het behoorlijk veel was voor de eerste keer. Wij waren dolgelukkig met onze dochter en lieten haar in de kapel van het ziekenhuis dopen.Toen we haar naar huis mee mochten nemen, woog ze al 2kg970.
Thuis was ze een rustige baby. Enkel 's avonds wou ze een beetje aandacht en die kreeg ze natuurlijk!
Ze werd 1 maand. Ik had haar haar nieuwe kleertjes aangetrokken omdat ik elke maand een soort van fotoreportage van haar wou maken zodat ze later, als ze groot was, een heleboel foto's zou hebben. Het was een prachtige baby en hoe klein ze ook was, ze was al een echt fotomodel.
Maar een week later, op 17 juli, was ze een beetje uit haar gewone doen.Ik dacht dat ze krampjes in haar buik had want ze deed geen koorts, maar ze maakte nu en dan wel een kreunend geluid. De hele nacht heb ik onrustig liggen luisteren naar haar. Ik had zo'n medelijden met haar want voor de eerste keer was onze lieve kleine meid onwel. Mijn man stelde me gerust, hij zei me dat ik met haar naar de dokter moest gaan als ze de volgende morgen niet beter was."Ja, welke baby geeft nou nooit eens krampjes in haar buik", dacht ik nog.
De volgende morgen moest mijn man om 4 uur opstaan om te gaan werken. Ik hoorde hem door de babyfoon lieve woordjes zeggen tegen onze meid. Maar ik was er nog steeds niet gerust in en stond op om haar flesje klaar te maken. Mijn man gaf haar en mij nog een kusje en vertrok naar zijn werk met de woorden: "Bel me als je naar de dokter bent geweest, hé."
"Beloofd", was mijn antwoord.
Het werd 6 uur. Onze dochter had haar flesje leeg, ik deed haar nog een verse pamper om en toen zag ik plots twee kleine vlekjes op haar voorhoofdje. Ze zagen eruit als muggenbeetjes.Toen zei ik: "Verdorie, hebben die stoute muggen jou gebeten? Ocharme!"
Ze was pas 5 weken en kon al een beetje een lachebekje opzetten. Ook al was ze een beetje ziekjes toch lachte ze naar mij. Wat was het toch een schatje!Ik legde haar terug in haar bedje en streelde haar zachte babyhuidje. "Mama gaat met jou naar de dokter, hé. Maar eerst nog wat slaapjes doen!"
Ze geeuwde en viel in slaap.
Nog geen 2 uur later hoorde ik haar weer zachtjes kreunen. Ik sprong uit bed en haalde haar uit haar wiegje. Zoiets had ik nog nooit gezien! Mijn klein schaapje zat onder de rode vlekken!
Bij de dokter aangekomen, was de diagnose: hersenvliesontsteking.
De MUG en de 100 werden gewaarschuwd. Ik stond daar aan de grond genageld: "Mijn baby kon sterven!"
Alles moest razendsnel gebeuren. Ze werd overgebracht naar Gent omdat ze daar een gespecialiseerde afdeling voor baby's hebben.
Toen we daar aankwamen, was ze al helemaal blauw. Ze hebben haar aan meer dan 12 machines gelegd om haar te ondersteunen. Vijf dagen heeft ze gevochten voor haar leven maar ze heeft het moeten opgeven. De bacterie in haar lichaam was te sterk. Het zijn zo'n pijnlijke momenten. Je kunt niet anders dan machteloos toezien want je haar niet kan helpen.
Ze zou geen menswaardig leven meer gehad hebben. Ze zouden haar beentjes moeten amputeren en haar neusje was al helemaal afgestorven.
Natuurlijk hadden we alles gedaan om haar bij ons te kunnen houden maar de ziekte was zo erg dat je je kind er in een paar uur aan kunt verliezen. Onze meid was zo sterk dat ze nog heeft willen vechten, 5 dagen lang!
Het afscheid was zwaar. Ze is gestorven in mijn armen. Ik had haar op mijn schoot genomen en mijn man zat ook heel dicht bij mij.
De aalmoezenier van het ziekenhuis heeft haar nog haar vormsel gegeven. Omdat zo'n klein meisje nog geen enkele zonde heeft begaan, kunnen ze die ook niet vergeven en geven ze daarom het heilige vormsel.
Beste mensen, ik kan voelen wat jullie ook voelen. Het heeft mij deugd gedaan dit met jullie te mogen delen. We weten dat er nog mensen zijn die door hebben moeten maken.
Een dieptrieste mama en papa
Reacties:
Door: Petra op 29/01/2003 @ 23:00 
Hallo,
Ik wil jullie heel veel sterkte toewensen in de komende tijd. Ik vind het heel rot voor jullie, ik weet gewoon verder niet wat ik moet zeggen.. sorry.. heel veel sterkte in deze moeilijke tijd!!
groetjes petra
Door: Willie op 30/01/2003 @ 09:32
Hallo mama en papa,
Hier zijn gewoon geen woorden voor. Ik weet gewoon niet wat zeggen.
Veel sterkte en ik hoop dat er ooit weer een straaltje zon in jullie leven mag komen.
groetjes,
Willie
Door: Bedje (profiel) op 30/01/2003 @ 09:48
ook ik wil graag mijn medeleven betuigen
je eigen kind zien sterven voor het goed en wel de kans kreeg om te leven ... dat is het ergste wat je kan overkomen
heel veel sterkte
Bedje
Door: Iris op 30/01/2003 @ 12:28
Hallo,
met zoveel liefde heb je deze tekst geschreven dat ik er zelfs heel erg triest van geworden ben. Wij zijn eveneens ons zoontje Jonas verloren toen hij levenloos werd geboren. Ik wil jullie veel sterkte wensen in deze steeds blijvende, moeilijke momenten.
Veel liefs Iris (mama van Mathias en Jonas*)
Door: cora op 31/01/2003 @ 14:24
lieve papa en mama.
ik weet niet wat ik hierop moet zeggen.....
alleen maar dit heel heel veel sterkte.
liefs,cora
Hallo,
Ik wauw dit verhaal niet lezen, omdat ik zelf zwanger ben en in 2001 een miskraam heb gehad. Zoals altijd kon ik het toch niet laten. Met tranen in mijn ogen zit ik hier, ik wordt overspoeld met een hopeloos gevoel, dit kan maar een 1000ste zijn van wat jullie voelen. Ik wens jullie veel sterkte met dit grote verlies. Het feit dat je kleine meisje 5 dagen lang vocht voor haar jonge leven, bewijst dat ze supper veel van jullie houd en dat ze jullie op jullie verdere levensweg zeker zal blijven volgen en helpen waar kan!!!!!
Veel sterkte Cindy
Door: Tina op 02/02/2003 @ 11:34
Lieve mama en papa van een sterretje daarboven,
Ook van hieruit heel veel sterkte en moed toegewenst, ik heb hier verder geen woorden voor.
Zie het als een afscheidscadeau dat ze in jouw armen gestorven is! Veilig op de moederschoot! Vlieg maar kleine meid naar die warme armen van de eeuwigheid.
Lieve groetjes , Tina, mama van Lotte.
Door: 15j op 02/02/2003 @ 18:48
hallo,
ik heb jullie verhaal ook gelezen, ik wens jullie heel veel sterkte toegewenst en laat zeker de moed niet zakken
sterkte
Door: Jill op 02/02/2003 @ 22:08
Lieve mensen,
Een zware slag treft jullie! Hoe vreselijk het lot ook heeft toegeslagen, bewaar haar aandenken als een zoete troost in jullie verdere leven. Het kleintje is de eeuwigheid ingegaan met de gedachte aan jullie beiden.
Heel veel sterkte,
Jill
Door: greet op 14/03/2003 @ 16:15
Beste mensen,
de tranen staan in mijn ogen bij het lezen van dit trieste verhaal van jullie dochtertje. Ik heb er gewoon geen woorden voor ... Ik wens jullie heel veel sterkte bij dit zware verlies, en ik hoop dat jullie sterretje een engelbewaarder voor jullie mogen zijn.
Door: Inès Sebrechts op 24/07/2004 @ 21:47
Hallo mama en papa van een lief sterretje,
Ik heb zopas jullie verhaal gelezen en weet maar al te goed wat het is om je kind te verliezen.
Hopelijk heeft jullie verdriet een plaats gekregen ook al doet het nog elke dag pijn. Je blijft het verlies niet eerlijk vinden en je blijft je afvragen WAAROM?
Ons zoontje Thomas is ook een sterretje in het kindjesparadijs. Hij is op 4 maand en half gestikt bij de onthaalmoeder. Ik ben er zeker van dat jullie dochtertje en ons Thomasje elkaar al ontmoet hebben bij de sterretjes!
Veel sterkte nog en als je wil babbelen weet je het maar te zeggen!
Door: Christa op 10/04/2006 @ 22:11
Hallo mama en papa van een lief sterretje,
Ik heb jullie verhaal elezen en hoop dat het nu wat beter met jullie gaat, dat je het een plekje hebt kunnen geven! Zelf hebben we ons eerste kind ook verloren onze Ilse, Ze is op 23-06-1999 geboren en op 12-01-2002 overleden na een jaar gevochten te hebben voor haar leven. Na een jaar van chemokuren en operaties, is ze gestorven aan de gevolgen van een hersentumor. twee en half is ze geworden en we zijn blij dat we haar als dochter mochten hebben! Nu hebben we nog een zoon Roy van vijf en een dochter van twee en half Luna. Ik hoop dat het goed met jullie gaat! Knuffel van Christa
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.