< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Verhalen » Kleine Engeltjes » Veel te vroeg

Veel te vroeg

Hallo allemaal,

Mijn naam is Eva, ik ben 27 jaar, woon in Wageningen en ben al 2 jaar gelukkig getrouwd met Sebastiaan, 25 jaar.
In augustus 2002 net nadat wij een mooi huis hadden gekocht, was ik zwanger. We waren dolgelukkig, het was een droom die uit kwam. Een goed huwelijk, mooi huis, leuke baan, leuke vrienden en jawel, een kindje... Mijn zwangerschap was fantastisch, volgens het boekje. Na 3 maanden had ik al een lief klein buikje en was zo trots. Iedereen mocht het weten.

Begin januari hadden wij een feestje, we kwamen thuis, praatte nog wat en gingen naar bed. Ik kon niet slapen, was rusteloos en zoals gewoonlijk ging de baby goed tekeer, een heerlijk gevoel.
Ongeveer 2 uur nadat ik op bed lag, kreeg ik krampen. Ik ging na het toilet en ik had een bloeding. In paniek hebben we de verloskundige gebeld, die binnen de 5 minuten bij ons was. We moesten gelijk naar het ziekenhuis.
In het ziekenhuis werd ik meteen aan de weeënremmers gelegd. Het leek heel goed te gaan, maar ik had op dat moment 3 cm ontsluiting. Het was dus eigenlijk valse hoop die ik koesterde. Toch was en bleef ik, tot het eind toe, optimistisch voor mijn man, de naaste familie en de baby. Als ik alleen was, praatte ik honderduit tegen de baby. Ik zei dat we er samen voor gingen en dat we het zouden redden enz… Ik wou het niet opgeven, ook al voelde het anders.
De 2e nacht ging het fout. De weeënremmers moesten eraf, het was de baby of ik. Op 6 januari 2003 om 1.07 uur beviel ik na 24 weken en 6 dagen van een dochter, MARLOU QUINCY. Ze maakte geluidjes en kneep in onze vingers. Het was zo mooi. Ik was zo trots en gelukkig, maar tegelijk zo intens verdrietig en machteloos.
Buiten mijn man en ikzelf waren ook mijn ouders, schoonouders en schoonzusje aanwezig. Daar was ik zo ontzettend blij om. Met tranen in mijn ogen zeg ik nu dat Marlou na ruim anderhalf uur is gestorven om 2.30 uur. Ik ben zo blij dat ik de mensen die er waren, de kans heb kunnen geven om Marlou te leren kennen en afscheid van haar te nemen. Marlou heeft al die tijd op mijn borst gelegen en we hebben alleen maar tegen haar gepraat, haar gestreeld en warm gehouden. Ons kleine, lieve en mooie meisje, ons eerste kindje en het eerste kleinkind.

De dagen erna gingen zo snel. De begrafenis moest geregeld worden, de kaarten, etc… Marlou werd in kleine kring begraven en zowel op de dag dat ze stierf als op de dag van de begrafenis sneeuwde het, zo mooi, puur en magisch. We hadden heel veel steun en ik ben iedereen dan ook heel erg dankbaar. Het is zo belangrijk dat je weet dat er mensen zijn die van je houden en met je meeleven. Alleen is maar alleen.
Nu, 16 weken later, is het verdriet nog steeds heel groot, maar we hebben het wel een plaatsje kunnen geven. Ze ligt heel mooi begraven en waar ik heel trots op ben, is haar (klinkt gek) grafsteen (Nijntje).
Daarnaast hebben we heel veel steun aan mensen bij ons in de straat, die op 4 maart 2003 hetzelfde meemaakten met 24 weken en 3 dagen. Hun dochtertje Anouk ligt toevallig genoeg ook nog eens naast ons Marlou begraven.

2 dagen nadat Marlou is overleden, heb ik zelf een gedicht geschreven. Ik heb het op de begrafenis zelf voorgedragen en samen met de geboortekaartjes verzonden. Het is een boodschap, mij ingefluisterd.

Aan mijn allerliefste Marlou,

Je kwam in ons leven als een kleine zonnestraal.
Helaas mocht dat niet zo zijn en je kwam als een klein,
mooi en lief sneeuwvlokje in ons levensverhaal,
zo puur en zuiver als je was.
Je hebt alles gegeven, liefde, warmte,
maar bovenal een enorm gevoel van overmacht.
Gelukkig, trots en dankbaar zullen we altijd zijn
omdat je toch heel even bij ons mocht zijn.
Dwarrelend als een sneeuwvlokje moest je verder gaan,
maar in onze harten en levens zal je altijd blijven bestaan.
Het verdriet is groot, de leegte zo intens,
vanaf nu is alles anders en zijn wij een ander mens.
Het leven moet verder gaan, maar jij, ons lieve, kleine en mooie meisje,
zal op dit punt een andere weg inslaan.
Nooit vergeten, altijd blijven bestaan.
Als klein wonder heb je ons heel veel gegeven.
Niet alleen de liefde en warmte, maar ook een veel belangrijker gegeven.
Je hebt ons laten zien dat we gelukkig moeten zijn met wat we hebben.
Dat heb je ons geleerd en met die gedachten gaan we dan ook verder.
Wees blij met de dingen die het leven brengt, geniet van elk moment.
Vertrouwen en eerlijkheid zijn daarbij heel belangrijk.
Marlou bedankt, we geven je boodschap verder.
Geef alles wat je hebt, haal alles uit het leven,
net als kleine Marlou, een heel groot voorbeeld,
al was het maar voor heel even.

Marlou, we houden van je
Mama en Papa

MARLOU QUINCY
Geboren op 6 januari 2003 om 1.07 uur, overleden op 6 januari 2003 om 2.30 uur

Eva



[Reageer]
Heb jij ook zoiets meegemaakt en wil je graag je verhaal kwijt?
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.