Onze kleine dolfijn Daphne*
Ik zal me eerst voorstellen. Ik ben Nathalie (25) en ik woon samen met Richard (36) in Limburg. Samen hebben we twee mooie kinderen: Chris (3) en Daphne* (had nu 18 maanden moeten zijn).
Onze Daphne* werd op 23 januari 2002 in stuitligging geboren in het ziekenhuis van Sittard. Er werd een ruisje op haar hartje gehoord, maar de artsen zeiden dat het wel zou wegtrekken. Maar helaas na een nieuwe controle, hoorde men het nog steeds.
Ik heb toen met het Radboutziekhuis te Nijmegen een afspraak gemaakt om haar te laten onderzoeken. Daar heeft dr. de Knecht haar onderzocht en bij de echo werd gezien dat haar hartklepje ergens tegenop sloeg. Er werd een tweede onderzoek afgesproken zodat ze alles nog eens goed konden nakijken. Hierbij werd Daphne* in slaap gebracht en weer werd het zelfde gezien.
Vijf weken later werden we door de dokter gebeld om ons te vertellen dat ze besloten hadden om te catheriseren. Er waren geen risico's aan verbonden want deze operaties werden dagelijks gedaan.
Op 16 april 2002 moesten we binnen zijn. Die dag werden er eerst nog enkele onderzoeken gedaan en bloed afgenomen van mij en onze meid.
Op 17 april om 9.30 uur was het dan zover, ze ging naar de operatiekamer. Maar om 12.15 uur kwam een andere dokter, samen met de zuster, mij halen. Er waren problemen: Daphne* had tijdens de catherisatie 2 hartinfarcten gehad. En ze zagen een vernauwing aan de aorta, kransslagader en longslagader. Ze moesten met spoed een openhartoperatie uitvoeren, maar ik moest er rekening mee houden dat Daphne* die operatie niet zou overleven.
De arts heeft mijn vriend gebeld dat hij met spoed moest komen en ik mocht de hele familie opbellen. Mijn moeder is samen met mijn vriend naar Nijmegen gekomen.
Om 02.00 uur 's nachts kwam Daphne* uit de operatiekamer. Mijn vader heeft Chris 's avonds gebracht omdat we dat heel graag wilden.
Mijn moeder is bij haar zus blijven slapen, samen met Chris. Mijn vader is de dag erna teruggekomen.
Op 18 april 2002 kregen we om 9.30 uur te horen dat Daphne* de dag niet zou overleven. Ze wou niet meer zelfstandig ademen en haar hersenen waren al voor een deel aan het afsterven. Ook haar linkervoetje was al aan het afsterven.
We hebben onze familie gebeld, zodat zij ook nog afscheid konden nemen van haar. Om 15.05 uur hebben we de stekkers uit de apparaten gehaald. Ze is in mijn armen gestorven.
We hebben Daphne* laten cremeren en de urn, waar ik iedere dag kaarsje bij brand, staat bij ons thuis.
Onlangs is gebleken dat ze het nooit had overleefd, met of zonder operatie. Ik ben blij dat ze niet heeft moeten lijden. Maar ik blijf haar missen, net zoals haar papa en haar broer.
Veel liefs Nathalie,
mama van Chris en engel Daphne*.
Nooit uit mijn gedachten en hart.
Daar is waar mijn twee kinderen horen.
Mijn bengel en mijn engel.
Reacties:
Door: nancy op 27/08/2003 @ 21:10 
hallo eerst en vooral leef ik erg met je mee wij hebben ook ons kindje verloren hij werd 5 weken te vroeg geboren maar bij de geboorte had hij alleen maar wat zuurstof te kort dus hij ging in de couveuse met wat extra zuurstof dus er was niets aan de hand maar twee dagen later snachts werd ik wakker en ik vroeg aan de zuster of het wel goed giung met xander en ze zei dat hij een beetje ziek was maar dat hij medicijn had gekregen om beter te worden maar smorgens kwam ze naar mij en ze zei je moet je man bellen want xander moet naar een ander ziekenhuis hij kwam aan in het ziekenhuis daar aan en daar hebben ze hem onderzocht en gezien dat de linkerkant van zijn hartje niet vol groeid was en hij had ook een vernauwing aan de aorta dus gin gen ze kijken of het kon geoipereerd worden maar hij wist het niet zeker dus moest hij weer naar een ander ziekenhuis daar hebben ze dan weer gekeken of het kon en hij kon niet geopereerd worden dan is hij weer naar het tweede ziekenhuis gegaan en daar hebben ze dan het slangetje uit zijn neusje gehaald en dan is hij na twee dagen in mijn armen gestorven hij was op 20 05 2003 geboren en op 29 05 2003 overleden hij geeft geen pijn gehad en is lekker bij ons kunnen in slapen het was ons eerste kindje ik ben nu opnieuw weer zwanger het is best wel moeilijk want ik ben bang dat alles opnieuw weer zal gebeuren maar daar mag ik niet aan denken ik wens je veel sterkte hoor
groetjes nancy
Door: Wendy op 28/08/2003 @ 11:56
Dag Nathalie,
Ik zelf heb nog geen kinderen, maar weet wel wat je hebt meegemaakt. Toen ik geboren werd, hadden ze bij mij ook gemerkt dat ik een open ductus botalli had, dat is een vernauwing aan de hartklep, maar ik kon nog niet dadelijk geopereerd worden, want ik moest 3kg wegen en ik woog maar 1,900kg. Drie maanden later was het dus zover, alles was goed verlopen, maar tijdens de operatie hadden ze wel mijn stembanden geraakt. Waar ik nu nog altijd last van heb. Daar bovenop hadden ze ook nog eens tijdens de onderzoeken gemerkt dat ik ook nog eens een vernauwing aan mijn nieren heb.
Jaren nadien moest ik elk jaar op controle in het ziekenhuis in Leuven. Totdat ze toen ik 7 jaar was merken dat ik terug onder het mes moest. Weeral een hartoperatie. Alles was zeer goed verlopen, na 14 dagen, mocht ik het ziekenhuis verlaten. Elk jaar weeral op controle dus. Toen ik 11 jaar was, zeiden de dokters dat ik niet elk jaar meer moest komen voor de controle, zolang alles goed gaat moet ik dus niet meer gaan.
Ik ben nu 21 jaar, en alles gaat goed. Enkel dat ik moet oppassen voor een nierbekkenontsteking.
Dus voor mij is alles toch goed afgelopen.
Ik leef er met je mee.
Ik ben de oudste thuis, ik heb nog een zusje van 16 jaar, en zij heeft nog nooit in een ziekenhuis gelegen. Zij heeft dan meer geluk gehad dan ik.
Dus niet denken dat het bij de volgende ook zo zal zijn.
Vele groetjes en veel sterkte gewenst van Wendy
Door: chantal op 29/08/2003 @ 21:52
lieve nathalie,
Hier zijn geen woorden voor,ik weet wat jij nu meemaakt.Ook ik heb een kindje verloren.ze zou nu 4 jaar zijn.ik wens je heel veel sterkte.
chantal
Door: marieke op 30/08/2003 @ 18:33
Hallo Nathalie,
Ik weet heel goed wat je meemaakt.
Wij zijn onze zoon ook verloren aan zware hartafwijkingen.
Ook hij had een vernauwde aorta,zijn ene klepje ging niet dicht,had gaatjes in elke kamer van het hart en ook nog vernauwde aders.
Er was zelfs al littekenweefsel in zijn hartje gegroeid.
Hij is net een week oud geworden,en is tijdens de openhartoperatie overleden.
Wij zijn nu zwanger van een zusje en na grondige controles is al 85% van de zware hartafwijkingen uitgesloten.
Wij zijn snel opnieuw zwanger geworden omdat volgens genetica er geen verklaring is voor wat ons zoontje had,en ze hebben gezegd dat als het nu weer zo zijn:het altijd zo zal zijn.
Dus kozen we voor de korte pijn en hopen nu het beste.
Hebben ze bij jullie ook onderzoeken gedaan naar een eventuele oorzaak?
Ik wens jullie nog veel sterkte en ik weet ook dat het gemis nooit weggaat.
Vele knuffels en groetjes van marieke
Door: siedjee op 16/10/2006 @ 23:19
hoi nathalie
ik ben aan het zoeken op het net naar aangeboren hartafwijkingen en kom jou berichtje tegen
ik geloof dat jou dochter en mijn dochter hetzelfde hadden alleen is mijn dochter er nog ze is nu 19 maanden maar wordt niet ouder dan 2/3 jaar ze heeft een vernauwde aorta een vernauwde longslagader waardoor de linker kamer niet goed of juist te snel ontwikkeld en dit alles begon ook met een hartruisje
ze is met 10 weken gedotterd wat iets lucht gaf maar ze is niet blijvend te helpen helaas
en hier ben ik dus zoekend naar antwoorden die ik wellicht niet ga vinden
toch hoop ik dat je het verlies een plek heb kunnen geven en hoop dat ik dat zelf straks ook kan
veel liefs siedjee
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.