Ons tweede zoontje, Shawn*
Hoi,
Ik ben een trotse moeder van een kleuter van 5 jaar en een peuter van 18 maanden. Momenteel verwachten wij ons vierde kindje. Ik ben 28 weken ver, maar toch blijft de schrik er in zitten want op 21 juli 1999 verloren wij ons kindje op 31 weken zwangerschap. Graag had ik mijn verhaal verteld want dit is iets wat je je hele leven met je mee draagt. Zelfs nu, na een goed verlopen zwangerschap van mijn dochtertje, is zwanger zijn een echte hel. Wij zullen pas gerust zijn als ons baby'tje wenend op mijn buik ligt.
Mijn verhaal begint op 16 juli 1999. We gingen een echo laten maken. Alles verliep zeer goed, de baby was goed gegroeid en zijn hartje klopte goed. Met een gerust hart gingen wij terug naar huis met onze oudste (toen 21 maanden).
Op onze nationale feestdag, 21 juli, moest mijn man gaan helpen op de bouw van een vriend. Ik kreeg hevige pijnen in mijn onderbuik. Ik lag op de zetel toen mijn man een kwartiertje later thuiskwam. We brachten onze zoon naar de buren en reden vliegensvlug naar het ziekenhuis. Onderweg dacht ik dat mijn water brak maar de hele zetel zat onder het bloed. De paniek sloeg nu echt toe. Dit was niet goed!
Op de spoedafdeling maakten ze me klaar voor een keizersnede en tegelijkertijd namen ze een echo en mijn zoontje zijn hartje stond stil. Ik zakte compleet in. Mijn man kon het niet geloven: de 'risicoperiode' was toch voorbij?! De dokters besloten om de bevalling in te leiden en me natuurlijk te laten bevallen, wel met een epidurale en een hele hoop kalmeermiddelen.
's Avond om 20 uur 20 kwam ons zoontje ter wereld. Ik kreeg een stil, levenloos baby'tje op mijn buik. De ijzige stilte op de verloskamer zal ik nooit vergeten. Mijn man was een echte steun voor mij. Zelf had hij het natuurlijk ook heel moeilijk maar hij bleef sterk voor mij en onze oudste zoon.
Achteraf bleek dat mijn placenta vroegtijdig was losgekomen. Een echte reden hiervoor hebben ze me nooit kunnen geven, een tekort aan foliumzuur misschien? Ze wisten het niet en we zullen het ook nooit weten. Het enige wat wij nog konden doen, was leren omgaan met zo'n groot verdriet. Tot de begrafenis had iedereen er begrip voor maar erna kwamen de reacties: "Hoe kan je nu verdriet hebben? 'Het' had toch niet geleefd!"
Dan merk je goed dat je met je gezin alleen voor je gevoelens staat.
Nu is er nog steeds veel onbegrip van de mensen rondom ons. Als ze aan me vragen: "Zwanger van de derde", dan antwoorden wij: "Nee, van de vierde", want onze Shawn hoort er gewoon bij. Hij is een deel van ons gezin.
Nu nog leven wij elke dag met ons verdriet en we blijven ons hart vasthouden tijdens deze zwangerschap. Mijn oudste zoon (5) beseft het heel goed, hij gaat ook veel met mij mee naar het grafje. Hij zegt dan tegen mij: "Mama, ik zal je wel helpen, dan komt het nu wel goed."
Mijn kinderen helpen me er elke keer weer bovenop, gewoon door een lach of een kusje maar Shawn zal ik nooit vergeten, hij is mijn zoon.
Buikje
Reacties:
Door: Anoniem op 09/09/2003 @ 11:33 
Hallo,
Ik heb dit zelf niet meegemaakt, maar ik kan me goed inbeelden hoe vreselijk het moet zijn. Ik ben nu 24 weken zwanger en heb al enkele problemen gehad. Ik heb dan ook heel wat schrik dat er nu nog iets zou fout lopen. Ik wens je heel veel sterkte en veel succes met je vierde kindje!
Door: babs op 09/09/2003 @ 11:57
hallo mij is het zelfde gebeurt was toen 32 weken zwanger een meisje,,,, 2 de kind heb ik 5 laatste weken op azm gelegen hij groeide niet in de buik is met 38 weken gehaald gezond maar klein schedelomtrek van 30 en 2680 gewicht,, 3 de een redelijke zwangerschap had zelf lichamelijke klachten zoals vocht en blauwe benen gehaald door gyn [ook de zoon] ik zeg altyd het is mijn derde kind ik heb 3 zwangerschappen gehad maar 2 kinderen ,,, nu is het al 11 jaar geleden maar mijn eerste dochter vergeten nee het doet nog steeds pijn,, veel sterkte verder met de kids groetjes babs,,.............
Door: Lies op 09/09/2003 @ 12:13
Hoi,
Wij hebben ook een zoontje tijdens de zwangerschap verloren. Ons verhaal staat bij "verhalen, kleine engeltjes, ons sterretje Tibo". Het is allemaal heel herkenbaar, natuurlijk kunnen wij onze engeltjes nooit vergeten, ik zou nog niet willen! Ik ben nu zwanger van mijn tweede en alles ziet er deze keer wel goed uit. Ik ben nu 6 maanden ver en tel elke dag af naar de geboorte, al proberen we er ook wat van te genieten. Velen hebben het idee dat we TIbo* nu maar moeten vergeten en verder gaan. Nu is alles toch goed? Maar ook al hebben wij Tibo* nooit levend in onze armen gehad, hij heeft wel geleefd en hij wordt nu de grote broer!
Veel sterkte, ik denk dat bij de geboorte weer veel emoties zullen bovenkomen.
Knuffel,
Lies, Tibo* en pruts
Door: Nathalie van Os. op 09/09/2003 @ 13:25
Ik weet hoe je je voelt.
Ik zelf heb mijn dochtertje Daphne* verloren met 12 weken en 1 dag oud.
Haar verhaal staat ook op deze site onze kleien dolfijn Daphne*.
Mensen die zeggen dat we maar moeten ophouden met huilen en verdriet hebben weten niet hoe wij ons voelen.
Wij missen onze engeltjes iedere dag weer opnieuw.
Mijn zoontje van toen 21 maanden heeft ook alles mee gemaakt.
En vraagt nu vaak wanneer ze weer naar huis komt of wanneer ze uit de buik bij mama komt.
Hij is nu 3 jaar oud,maar zijn zusje blijft zijn hele leventje bij hem en bij ons gezin horen.
Ik schrijf haar op iedere kaart erbij en wie dit niet accepteert heeft pech.
Ik wil jou en je gezin heel veel sterkte en succes wensen met jullie vierde kindje en met de bevalling.
Kan me voorstellen dat je het heel moeilijk hebt op dit moment.
Maar kop op,wij zijn er en als je wil mag je een sme mailen als je behoefte hebt.
Ik zelf mail ook bij Lieve-engeltjes en de steun die ik krijg is geweldig.
Nathalie,mama van Chris en Daphne*.
daphne_chris@hotmail.com
Door: Greetje op 09/09/2003 @ 14:30
Hoi Buikje,
ik heb een eerste zoontje van 5 jaar en ben nu 32 weken zwanger van ons tweede kindje, een meisje. Het lijkt me gewoonweg de ergste nachtmerrie die me kan overkomen, moest er nu nog iets met de baby gebeuren of met mijn ander zoontje. Vanaf je weet dat je zwanger bent, heb je voor dat kindje in je buik al toekomstplannen, je beeld je in hoe het er zou uitzien bij de geboorte, welke gekke streken het later zal uithalen, enz. ... Ik vind het dan ook tactloos van mensen die geen rekening houden met jullie gevoelens, dat kindje heeft toch wel degelijk bestaan !!! Doen alsof er nooit iets is gebeurd, kan gewoonweg niet, want daarvoor is de impact die zo’n gebeurtenis op je heeft, veel te groot ! Ik wens dit niemand toe, en ik hoop dat ik het ook nooit moet meemaken, want ik denk dat ik dat niet teboven zou komen ....
Ik wens je in ieder geval veel geluk met je 4de spruitje.
Groetjes,
Greetje
Door: sarah op 15/09/2003 @ 10:25
hoi,
het is vreselijk dat je dit hebt moeten meemaken,ook ik heb een miskraam gehad en zoals je al zei reageren de mensen soms kwetsend,maar je kan het pas begrijpen als je het zelf hebt meegemaakt en je zo erg naar het kindje verlangde! goed dat je steun krijgt van je man,maar als vrouw is het nog moeilijker te verwerken!
ik hoop dat je jou engeltje een plaatsje kan geven diep in je hart,ik beschouw de mijne nog steeds als mijn eerste kind,heb nu een zoontje van 10m.
heel veel sterkte
groetjes
Door: Tamara op 16/09/2003 @ 07:20
Hallo,
Ook bij mij heeft de placenta losgelaten tijdens de zwangerschap, maar gelukkig kreeg ik toen net een echo en heeft een keizersnede het leven van ons dochtertje en van mij gered. Nu ben ik weer zwanger en heb 5% kans dat de placenta weer los gaat laten. Ook ik zal blij zijn als ons kindje geboren is. Tot die tijd blijft het spannend. De gyn. zegt dat ik foliumzuur moet blijven slikken tot het einde van de zwangerschap en ik slik extra vit c en vit e. Ik heb nl. zwangerschapsvergiftiging gehad. Had je zelf verder helemaal geen klachten? Hoge bloeddruk of zo? Want mijn gyn. zegt dat als ik de bloeddruk laag kan houden, dit al heel veel scheelt. Ook heb ik gelezen dat als de placenta vastzit aan het litteken van de keizersnede, hij eerder los kan laten, maar dat kon de gyn. op de echo nog niet zien. In een later stadium pas.
Ik begrijp je gevoelens echt heel goed en wens je heel veel sterkte en succes bij deze zwangerschap. Ben allert op de signalen van je lichaam...
Liefs, Tamara
Door: jolanda op 11/05/2007 @ 09:48
hallo heel veel sterkte want wij hebben ons zoontje ook verloren met 34 weken door placenta loslating
heel veel kracht
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.