Het verhaal van Babette*
Na 5 en halve maand zwangerschap ben ik bevallen van een overleden baby'tje. Hier is mijn verhaal:
Ik was op controle bij de verloskundige en ze ging het hartje beluisteren. Helaas was er niks te horen. De vorige keer was het hartje wel nog te horen maar het leek heel ver weg. Ik moest dus met spoed naar het ziekenhuis om een echo te laten maken. Daar werd het vermoeden helaas bevestigd: er was geen hartje een het kloppen. Het was mijn eerste kindje.
Ik mocht kiezen: thuis nog even afwachten of het zichzelf aandiende of het nu meteen maar laten gebeuren. Ik heb voor het eerste gekozen. Samen met mijn toenmalige partner ben ik bij mijn ouders gaan slapen. Na een nacht vol huilen ben ik toch in slaap gevallen.
De bevalling begon niet en dus moest ik 's avonds uur om 22:00 in het ziekenhuis zijn. Na de langste en moeilijkste dag uit mijn leven gingen we naar het ziekenhuis. In het ziekenhuis moet je helaas bevallen tussen allemaal huilende baby's. Ik werd er opgevangen door een zuster die niet wist wat er aan de hand was, want toen ik even op het bord stond te kijken naar de namen van mensen die straks binnen zouden komen om te bevallen, zag ik ook mijn naam. Ze zei: "Zo ga je vandaag lekker een kindje op de wereld zetten?"
Ik begon te huilen en zei: "Ja, een overleden kindje."
Ze schrok en bood meteen haar excuses aan maar het kwaad was natuurlijk al geschiet.
Ik ben dan naar de verloskamer gebracht. Op 14 februari 1992 om 2:00 uur werd ik ingeleid en om 3:45 uur is ze geboren.
Ik wou haar niet zien. Dat kon ik niet. Wel heb ik, op verzoek van de zuster, toch nog een foto laten maken. Die zuster zei me dat ik er anders achteraf spijt van zou krijgen omdat ik dan niks van haar had. Ze had gelijk, ik heb er al veel steun aan gehad. Nu nog… Als ik haar mis, kijk ik nog steeds naar die foto.
We hebben haar gecremeerd. Ik heb ook een foto van haar kistje en daar heb ik ook veel steun aan. Ik heb er alleen spijt van dat e haar niet hebben begraven omdat ik nu echt niks meer heb om even naartoe te gaan wanneer ik mijn meisje mis.
Omdat mijn vriend van toen er niet echt voor mij was, heb ik het alleen moeten verwerken en dat was heel erg moeilijk.
Dit is dus de eerste keer dat ik er iets over schrijf. Ik hield het liever voor mezelf. Maar toen ik zag (via andere mensen die ook een kindje verloren hebben) dat je veel steun kunt krijgen, heb ik besloten mijn verhaal toch op Internet te zetten.
Ondertussen heb ik wel 3 heerlijke knullen: 9 en 5 jaar oud en een van 7 maanden, maar ik blijf toch altijd wat missen.
Rust in vrede lieve Babette!
Je mama
Reacties:
Door: niki op 16/09/2003 @ 20:49 
ik vind het heel erg wat je overkomen is en ik hoop dat de komst van je andere kinderen het leed wat kunnen verzachten .het is spijtig dat zulke dingen gebeuren maar tegen de natuur kan je niet veel beginnen ik heb zelf 2 miskramen achter de rug maar ik heb ook een gezonde zoon van 2jaar en dat maakt het leed wat zachter maar toch willen ik en mijn man héél graag nog een kindje maar als ik jou verhaal lees word ik een beetje bang .ik hoop dat je veel steunt krijgt van je omgeving en je mag me altijd toevoegen bij je msn ledenlijst als je eens nood hebt om er over te praten vele groetjes niki
Door: jessica op 19/09/2003 @ 08:47
jeetje, wat een aangrijpend verhaal, vreselijk om dat door te moeten maken.
Ik wens je heel veel sterkte!
groetjes jessica
Door: Anoniem op 23/09/2003 @ 12:28
Hoi,
Ik wil je gewoon langs deze weg mijn steun betuigen, het mag dan misschien al wel een tijdje geleden zijn, voor jou zal het waarschijnlijk net gisteren lijken.
Groetjes en veel sterkte
Door: micha (mama van babette) op 14/11/2003 @ 10:49
ik wil jullie allemaal bedanken voor jullie reactie ik wil ook bekennen dat ik inmiddels zwanger ben en bijna moet bevallen van mijn laatste kindje ondanks ik bijna 4 gezonde kinderen heb is het nog dagelijks moeilijk en mis ik haar erg ook omdat het een meisje is en ik geen meisjes kan krijgen maar gelukkig zijn ze gezond en dat is het belangerijkste ik hoop dat mensen veel steun hebben aan mijn verhaal en dat ze er ook wat uit kunnen halen om hun verdriet te kunnen verwerken mensen nogmaals bedankt en heel veel succes met het krijgen van gezonden kinderen Door: Anoniem op 08/12/2003 @ 17:25
Lieve Micha
heel veel sterkste en ik weet al is het meer dan 10 jaar geleden de pijn blijft ook ik mis mijn dochter en zoontje heb nu ook 2 gezonde jongens en daar gaat het goed mee maar de pijn blijft groetjes Geke
Door: babette op 22/02/2004 @ 17:03
ik vind het verschrikkelijk, en zeker omdat ik ook babette noem. sterkte
Door: Beyen Connie op 29/12/2004 @ 23:04
Ik ben 33jaar en ben 10jaar getrouwd met Juc. We hebben al eel zoontje van 8,5j dat zwaas autistisch is en nog zware problemen stelt? verschillende hersenafwijkingen,schedelafwijkingen en hartafwijking. Bjorn is daar uiteraard al verschillende keren aan geopereerd.Toen ik juni zwanger werd waren we dol gelukkig.Maar we moesten wel aan 20weken een uitgebreid echo laten doen omdat ons eerste zoontje ziek is.bleek dat ons tweede kindje het Dandy Walker Syndroom had en veel water in het hoofdje. Ook een gezwel op de kleine hersentjes. ik was er kapot van want mijn grootste wens was nog een kindje bij ons gezinnetje hebben. uiteindelijk hebben we ons zoontje Sam* moeten laten afkomen en 13-11-2004 is hij geboreN Ik kan en wil heel de periode niet aanvaarden en kan er nog niet mee omgaan... Ondertussen heeft onze oudste zoon terug in het ziekenhuis gelegen en zo kom ik nooit tot rust. Ik zou toch met mensen willen mailen dat hetzelfde hebben meegemaakt nl. een kind moeten afgeven door zwangerschapsonderbreking. Ik was 20weken 4dagen zwanger...Nu heb ik het heel zwaar maar mag niets laten merken aan de buitenwereld want volgens de mensen gaat het leven door.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.