< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Verhalen » Kleine Engeltjes » Anouk*

Anouk*

Er is een lief engeltje, hoog boven ons hoofd.
We zullen haar niet vergeten, dat hebben we beloofd.

Ons verhaal begint op 19 juni 2002, bij mijn afspraak bij de gynaecoloog om het Implanon-staafje uit mijn arm te laten verwijderen. Toen waren we al vol dromen voor de toekomst…
Dinsdag 16 juli was de eerste dag van mijn laatste menstruatie. Ik hoopte al volop dat een kleine spruit niet te lang op zich zou laten wachten.
Nu weet ik nog altijd precies wanneer het kleine wonder in mij is beginnen groeien. Op 28 juli ging mijn broer verhuizen en wij hadden beloofd hem hierbij een handje te helpen. Na een zware vermoeiende dag waren we toch nog niet té moe bij onze thuiskomst…
Twee weken later waren we in verlof en op het laatste moment besloten we er toch nog even tussenuit te knijpen. Op 12 augustus vertrokken we samen met onze 2 honden richting Duitsland. We hebben echt genoten van die enkele dagen. De laatste dagen was ik echter heel moe. Het gevoel dat ik mijn maandstonden zou krijgen, was er de hele tijd maar er kwam niets…
Op vrijdag 16 augustus vertrokken we met wat tegenzin terug huiswaarts. Met een klein voorvermoeden deed ik de volgende dag een zwangerschapstest. We waren allebei in de wolken… Onze droom werd waarheid!

Hoewel ik 9 maanden misselijk ben geweest, waren het de 9 mooiste maanden van mijn leven. Er groeide een klein wonder in mij…
Op vrijdag 15 november - op de trein - voel ik ons spruitje voor het eerst bewegen. En even later - op mijn verjaardag dan nog wel - krijgen we het allermooiste nieuws: we krijgen een dochtertje.
In de tijd daarna leven we echt naar de geboorte toe, we kiezen allerlei spulletjes uit, ons Anoukske krijgt haar naam… We beleven de mooiste tijd van ons leven, al beseften we dat toen nog niet. De laatste weken zitten we vol ongeduld. De controles tonen dat alles goed is. Wanneer hebben we onze kleine meid nu eindelijk bij ons?

En dan - 2 dagen na de uitgerekende datum - begint onze nachtmerrie…
's Morgensvroeg word ik wakker met wat buikkrampen. Nadat ik 3 maal naar het toilet ben geweest, wordt de pijn haast onhoudbaar. We vertrekken dan al gauw naar het ziekenhuis. Daar aangekomen denken ze dat ik onmiddellijk moet bevallen, terwijl ik nog maar een tweetal uren weeën heb.
Na controle blijkt dat ik nog maar 2 cm opening heb en dat het niet zo goed gaat met de harttoontjes van onze kleine meid. Omdat het niet goed lijkt te gaan voor beiden, wordt besloten dat er een keizersnede volgt. Wij reageren nog: "Als we haar straks maar goed en wel in onze armen hebben."
Ik word voorbereid en naar de operatiezaal gebracht. Papa, met het fototoestel mee, moet nog even buiten wachten. Maar onderweg lijkt het goed fout te lopen. De tijd dringt en er wordt onmiddellijk een keizersnede gedaan onder volledige verdoving. Papa kan alleen maar bang afwachten in de wachtzaal, niet wetende hoe of wat.
Onze dochter wordt rond 10u30 geboren.
Wanneer ik een beetje wakker word, vraag ik onmiddellijk hoe het gaat. "Alles oké", krijg ik te horen. Maar even later probeert een dokter mij opnieuw wakker te maken met de vraag of ik weet wat er gebeurd is…
Het gaat niet goed met onze kleine Anouk. Ze werd geboren met meconium aspiratie. Ze moet ergens in paniek geraakt zijn en heeft een hele massa stoelgang ingeademd. Later vertelde de kinderarts ons dat hij eerst dacht dat hij in de maag zat in plaats van de longetjes, toen hij probeerde wat van de smurrie te verwijderen. Haar toestand is heel kritiek en ze wordt overgebracht naar de dienst neonatologie van een ander ziekenhuis.
Wat later ga ik haar achterna in een ziekenwagen, en kunnen papa en ik eindelijk bij haar zijn. Ze ligt er op een tafeltje aan allemaal buisjes, in slaap gehouden en aan machines die in haar plaats ademen. Een prachtige kleine meid, van kop tot teen perfect. Ik voel me zo onmiddellijk haar mama en zou alles voor haar willen doen, maar zo machteloos waren we allen…

Haar toestand bleef erg kritiek en dat zou nog wel een week zo kunnen blijven, werd ons verteld… Maar nooit hadden we het ergste verwacht. Het ergste wat een mens kan meemaken in zijn leven, is zijn eigen kind te moeten afgeven.
's Nachts werden we plots wakker gemaakt door een verpleegster. Het gaat niet goed met onze kleine meid en we spoeden ons naar haar toe. Haar longetjes nemen steeds minder zuurstof op en haar harttoontjes gaan van héél laag naar héél hoog… Wanneer we elkaar bang aankijken, beseffen we dat dit de laatste minuten zijn…
In mijn armen dopen we haar nog. En even later laat ze haar laatste zuchtje in mijn armen…
Dit hadden we echt nooit verwacht… We blijven nog een hele tijd bij haar. Papa geeft haar zelfs nog een badje, haar allereerste, maar ook het laatste. Op de kamer houden we haar nog een hele tijd bij ons. Gewoon kijkend naar hoe mooi ze wel was en om haar te knuffelen, waar we al zo lang van droomden…

's Avonds word ik terug overgebracht naar het andere ziekenhuis en de dag erna volgt ons engeltje. We worden er heel goed opgevangen maar de pijn, het verdriet en de leegte die achterblijven, zijn onmenselijk. Iedere dag gaan we haar nog verschillende keren bezoeken. Het doet ons zo'n deugd nog bij haar te kunnen zijn. Ze krijgt de kleertjes aan die we voor haar doopfeest hadden gekocht, ze is echt prachtig. We geven haar ook nog enkele foto's en haar eerste knuffelbeertje mee. We kunnen haar niet in de steek laten… We blijven er dan ook bij wanneer het kistje wordt dichtgedaan de dag voor de begrafenis. De engelenmis hebben we volledig samen in

elkaar gestoken, met de steun van mijn broer: liedjes gekozen en teksten geschreven. Het was het perfecte afscheid voor onze perfecte kleine meid. We zijn er ook tot de laatste seconde bijgebleven toen haar kistje in de grond werd gestoken.

En dan terug thuis… De confrontatie met alle spulletjes en alle dromen is zo zwaar. Het is alsof je hele toekomst wordt stukgeslagen, alsof er geen toekomst meer is. Het is echt dag per dag leven, iedere morgen opnieuw die slag. De confrontatie, de pijn en de leegte, te zwaar om dragen allemaal. Zo veel vragen, zo veel herinneringen… Ons hele huisje is nu vol Anoukske… Alles wat we nog hebben, zijn de herinneringen. Je zou het echt willen uitschreeuwen… Het mooiste geschenk van de wereld hebben ze ons terug afgenomen.
Iedere dag die we moeten doorworstelen lijkt nu wel een jaar te duren. We trekken ons op aan de liefde die we voelen voor elkaar, de liefde waaruit zo een prachtige dochter was gegroeid.
Na de eerste controle bij de gynaecoloog volgt opnieuw een slag. Het lijkt ons zo ondoenbaar om te leren leven met de leegte. We kunnen onze kleine meid nooit vervangen maar het enige wat die leegte een klein beetje kan opvullen, is een volgende zwangerschap. Alleen zo durven we weer een beetje naar de toekomst kijken. Er wordt ons aangeraden een jaar te wachten vooraleer we opnieuw gaan proberen, zodat er een natuurlijke bevalling kan volgen…
Ik weet, mensen die geen kinderen kunnen krijgen zullen zeggen: "Wat is nu een jaar…"
Maar voor ons duurt iedere lege dag al een jaar… Ons leven lijkt zo leeg, onze dromen zo ver weg… Ik weet niet hoe ik dit leven kan volhouden. Maar het ergste blijft: niets maar dan ook niets kan onze lieve Anouk bij ons terugbrengen…
Kleine meid, voor de wereld was je slechts een kind uit de velen, maar voor ons blijf je de hele wereld!

Je mama en papa



[Reageer]
Heb jij ook zoiets meegemaakt en wil je graag je verhaal kwijt?
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.