Ons Robbeke
Na een moeilijk huwelijk heb ik 4 jaar alleen met mijn 2 dochters gewoond. Ergens hoopte ik nog op een gelukkige toekomst, maar het was moeilijk om erin te blijven geloven.
Toch ontmoette ik op een dag de man van mijn leven. We zien elkaar ontzettend graag, voelen elkaar heel goed aan en ook met de 2 dochters klikt het fantastisch goed.
Nadat we elkaar 1 jaar kenden, trokken mijn dochters en ik bij hem in. Nog een jaar later, begin april van dit jaar, trouwden we. Het was letterlijk de mooiste dag van mijn leven! Ik heb er zo'n mooie herinneringen aan. Eindelijk had ik het leven waar ik altijd al van had gedroomd.
Nu we zo gelukkig en zeker van elkaar waren, wilden we er graag nog een kindje bij, of toch zeker minstens 1. Groot was onze vreugde toen ik amper 1 maand na het verwijderen van mijn spiraaltje zwanger bleek! Iedereen was even gelukkig als wij en iedereen keek even erg uit naar onze nieuwe baby. Ons baby'tje zou geboren worden op 14 februari 2004, op Valentijn! Ons liefdesgeschenk...
Maar het heeft niet mogen zijn.
De eerste 3 maanden van mijn zwangerschap was ik steeds een beetje onrustig. Ik was bang dat er iets verkeerd zou lopen. Ons derde kindje was zo hard gewenst en ook de 2 dochters keken er zo naar uit, dat er niets mocht mislopen! Ik was dus heel blij toen die 3 gevaarlijke maanden voorbij waren en we op een echografie zagen wat voor een levendige baby er in mijn buikje groeide. Eindelijk kon ik met een gerust hart van mijn zwangerschap genieten.
Het was dan ook een grote schok toen ik na 18 en een halve week zwangerschap plots bloed verloor. Natuurlijk was ik in paniek, zelfs toen ze me in het ziekenhuis verzekerden dat er nog weinig fout kon gaan als je 4 maanden zwanger bent. Tot op de echografie werd vastgesteld dat het hartje van ons baby'tje niet meer klopte... Onze wereld stortte in. Onze 2 dochters, mijn man en ik huilden en huilden... Je verwacht zoiets niet. Het was verschrikkelijk!
De gynaecoloog liet ons de keus. "Het baby'tje moet er uit", zei hij, "Maar dat hoeft niet meteen. Vaak ervaren we dat hoe sneller de baby wordt weggehaald, des te groter het verwerkingsproces achteraf is."
In eerste instantie leek het onwerkelijk om nog een tijdje met een dode baby in je buik rond te lopen. Maar vermits we 3 dagen later het verjaardagsfeestje van onze jongste dochter gepland hadden en we dit niet wilden uitstellen (het was zo al erg genoeg), beslisten we om het feestje te laten doorgaan en pas na het weekend de bevalling te laten inleiden. Omdat ik al te ver was, konden ze geen abortus of curettage meer doen en moest onze baby op de normale manier geboren worden.
Maandagochtend om 9 uur werd ik opgenomen in het ziekenhuis. Ik had van in het begin een epidurale verdoving gevraagd. Waarom pijn lijden als het pijnloos kan en zeker nu ik er niets voor in de plaats kreeg. Dankzij die epidurale heb ik dus geen pijn gehad, maar emotioneel is het wel heel zwaar.
Uiteindelijk heeft de bevalling 27 uur geduurd! Pas dinsdagmiddag is ons zoontje geboren. Na onze 2 dochters hoopten we allemaal een beetje op een zoon. De pijn was dus des te groter... We hebben hem Robbe genoemd. Van in het begin was het voor mij ons Robbeke geweest, ik had van in het begin het vermoeden dat het een jongetje was. Vreemd toch, hé...
We hebben hem een tijdje bij ons gehad. We hebben hem goed kunnen bekijken (alles zat erop en eraan, heel klein, maar alles was er), foto's genomen en afscheid genomen.
We hebben hem laten cremeren en de as staat nu bij ons in de woonkamer. Ons derde kindje, ons eerste zoontje, ons Robbeke, zal voor altijd bij ons zijn en zeker in ons hart.
Ik ben heel snel weer beginnen werken. Je moet verder, het leven gaat voort. Ik had nog 2 dochters waar ik voor moest zorgen. En we wilden graag snel weer zwanger worden. Ik hield me dus sterk, dwong mezelf om verder te gaan, ook al lukte dat niet goed. Maar vorige week ben ik ingestort. Het was een beetje te verwachten. Een kind verliezen is niet iets waar je snel overheen kan.
Ik kreeg van de dokter een paar weken rust voorgeschreven. Ik moest mezelf nu maar eens op de eerste plaats zetten, mezelf de tijd geven om het te verwerken.
Morgen heb ik de eerste afspraak bij een psychologe. Ik hoop dat zij me kan helpen en dat ik me snel weer beter voel, want momenteel gaat het echt niet. Ik besef nu ook dat ik nog niet klaar ben voor een nieuwe zwangerschap, hoe erg ik er ook naar verlang. Afscheid nemen, vraagt tijd… We zullen ons Robbeke nooit vergeten maar ik hoop wel dat we ooit weer zo gelukkig zullen zijn als op onze trouwdag. Wat heb ik heimwee naar die gelukkigste dag van mijn leven...
Nancy
http://users.pandora.be/Jana
Reacties:
Door: inez op 13/12/2003 @ 16:46 
hallo,
Ik kreeg de kriebels bij het lezen van je verhaal.Ik wens je veel sterkte toe, geniet bovenal van je man en je kindjes.Het zijn trouwens echte schatjes als je ze zo ziet.
Hopelijk komt je wens nog eens uit, maar geniet verlopig van wat je nu hebt want die tijd gaat ook voorbij.
groetjes
Door: Anoniem op 13/12/2003 @ 17:41
ik heb mijn eerste kind verloren met 32 weken en ook gewoon moeten bevallen dit geen is al 11 jaar geleden maar vergeten dat kan ik niet en het doet nog steeds pyn dat zij er niet meer is ik mis haar nog steeds ik heb intussen al een zoon van 10 en een dochter van 7 maar ik mis haar nog steeds mijn kleine abigail....
ik had deze naam gekozen daar hij betekent -het geluk van vader- helaas maar mijn abby heeft nog steeds een plaats in mijn hart sterkte voor jou en je man ...
Door: brigitte op 14/12/2003 @ 10:13
lieverd ik weet wat het is om u kindje te moeten afgeven ik heb het ook meegemaakt over enkele maanden geleden toen ik op bijna 8maand zwangerschap ons zoontje heb moeten afgeven ineens klopte zijn hartje ook niet meer dat is een klap die je krijgt ik weet ook dat het leven voort gaat maar de pijn en het verdriet dat blijft wel hangen bij mij gaat het nu iets beter maar het gemis blijft voor de rest van mijn leven ik wens jullie veel sterkte veel liefs van brigitte mama van joyce en fiebe*
Door: brigitte op 14/12/2003 @ 10:18
hier vind je ook mijn verhaal het staat er tussen met WAAROM en heb ook een paginagemaakt vind je op http://www.lieve-engeltjes.nl/engeltje/FiebeB
dan heb ik ook nog een engeltjes site gemaakt die vind je op http://groups.msn.com/britbox je bent steeds welkom veel liefs van brigitte mama van joyce en fiebe*
Door: Sabrina op 18/12/2003 @ 14:16
Met heel veel verdriet en dikke tranen in mijn ogen,heb ik gelezen over ""jullie Robbeke".Het greep me enorm omdat ons jongste spruit ook Robbeke heet.
Hij heeft nog een oudere broer Brent,en hij heeft onze Robbe zijn naam gekozen. Robbeke kwam nadat ik vorig jaar een miskraam had,ik weet wat het is om een kindje als een engeltje te moeten laten gaan. Maar draag hem eeuwig in je hart,denk vaak aan hem ,dan leeft hij voort in jou.Een moederhart is toch het allerveiligste knusse huisje om in te wonen.
Ik kreeg de tranen in mijn ogen van het verhaal te lezen. Ik vind het zo erg voor jullie. Maar wie weet komt er wel ooit nog eens een zoontje.
Ik wens je heel veel sterkte!
de tranen liepen over mijn wangen bij het lezen van jou verhaal. ik wens jullie allemaal hééél vééél sterkte en wordt maar vlug beter. alles heeft z’n tijd nodig, maar er komt een dag dat je terug zo gelukkig wordt
veel sterkte allemaal, want ik zag dat er nog waren.
groetjes Elke
Door: brigitte op 23/01/2004 @ 13:38
he lieve liezeke ik ben weer zwanger maar leef wel in angst hoor bij mij is het een zoontje en zal in april moeten komen maar het verlies van mijn zoontje dat maakt het nu ni gemakkelijk ze veel liefs van brigitte
Door: saida op 22/07/2004 @ 18:28
hallo nancy,
je hebt een kind verloren neem de tijd om het te verwerken ik weet zelf dat het moeilijk is, ook ik heb mijn yassin verloren met 37 weken erger dan dit bestaat niet voor een moeder..
groeten saida
Door: radia op 05/03/2006 @ 10:51
ik vent heel erg van jullie ik heb2 zontje jair en rajen en wejk gelejden nar 36wejken zwangerschap ik heb dochter veloren mara de placent hejft haar los gelatten ik ben heelamal gek van ik wel grag wejten hoe kanek verwerken want het gat niet goet met mejde groten radia en ik wens jullie heel vel sterkte
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.