Woutje, het engeltje in mijn hart
Dag iedereen,
Na het lezen van jullie trieste ervaringen rollen de tranen over mijn wangen en komen de pijnlijke herinneringen aan het verlies van mijn zoontje weer helemaal naar boven.
Ik ben Ilse, mama van Mats, bijna 3 jaar, en Woutje, levenloos geboren op 10 maart 2003. Mijn tweede zwangerschap verliep, net zoals de eerste, perfect maar kende geen happy end.
Woutje was altijd een stevige trapper in mijn buik. Maar toen ik 37 weken zwanger was, had ik een moment van " ik voel niets meer ". Ik legde mijn werk even stil om me te kunnen concentreren op enig gevoel van beweging. Dit liet echter op zich wachten en dat maakte me extra ongerust. Ik besloot om even naar mama te bellen om haar dit te vertellen en te vragen wat zij mij zou aanraden te doen. Maar net op dat moment kreeg ik terug beweging. Er was dan toch niets aan de hand!
Voor alle veiligheid gaf mijn mama me de raad om toch even de dokter op te bellen. Die was spijtig genoeg naar een congres en kon mij dus niet te woord staan. Ik maakte me ook niet echt zorgen en vertelde aan zijn vrouw dat ik een dag later toch een afspraak bij hem had.
Vrijdag, het einde van de week en mijn laatste werkdag.Die namiddag had ik een afspraak bij de dokter. Ik vertelde hem dat mijn baby mij de dag voordien danig ongerust had gemaakt. De dokter vertelde me dat baby's rond deze periode meer slapen en dat die de reden kon zijn waarom ik een tijdje niets had gevoeld. Hij heeft daarna de hartslag van Woutje gezocht en duidelijk gevonden. We hebben er een tijdje samen naar geluisterd en alles klonk normaal. Niets wees erop dat het de verkeerde kant op ging. Met een gerust hart kon ik nu gaan genieten van mijn laatste weken zwanger zijn. Althans, dat dacht ik…
Zaterdag heb ik ons huisje opgekuist en was de hele dag zo druk in de weer dat ik niet stilgestaan heb bij de bewegingen van de baby. Ik was tenslotte ook gerustgesteld.
Zondag heb ik samen met Mats en mama een kleine wandeling gemaakt in een aangenaam voorjaarszonnetje. Terug thuis gekomen ben ik op de zetel gaan liggen om een beetje uit te rusten van de wandeling. Dat was een moment dat me terug concentreerde op de bewegingen van de baby . Het was weer rustig en ik zei nog tegen mama dat hij waarschijnlijk weer sliep. Maar toch kwam de ongerustheid weer naar boven. Bij het avondeten vertelde ik dan ook dat ik er helemaal niet gerust in was want ik voelde echt niets.
Mijn broer moest op dat moment naar het station gebracht worden en mama zei dat we dan best meteen ook even binnengingen in het moederhuis om alles na te laten kijken.
Na mijn ongerustheid aan de vroedvrouw uitgelegd te hebben, legde ze me aan de monitor. Niets! Dan met een geluidstoestelletje erbij. Niets! Dan maar nog een ander toestel proberen want misschien was dit wel stuk. Niets!
Mama en ik durfden elkaar niet meer aankijken. Ook zonder woorden wisten we beiden wat er scheelde. De dokter werd opgebeld en was er zeer snel. We gingen naar zijn kabinet om een echo te maken. En daar stortte mijn wereld in. Op de echo was geen enkele beweging meer te zien. De dokter kon niets anders zeggen dan: "Ik vrees dat ik slecht nieuws voor u heb."
Wat er dan allemaal door je hoofd gaat is onbeschrijfelijk. Wat moet er nu gebeuren?
Allereerst belde mijn mama mijn vriend en mijn papa op, zij waren thuis bij Mats. Samen zijn ze naar ons toegekomen. Niemand kon iets zeggen. Mats zag ons alleen maar wenen. Wat ging er bij hem door zijn hoofd? Hij was toen 2 jaar oud.
Samen met de dokter hebben we dan besloten om de bevalling in gang te laten zetten. Ik zag het nut er niet van in om met een dood kindje in mijn buik naar huis te gaan en te wachten tot de bevalling spontaan op gang zou komen.
Het werd een zware nacht. Liggen wachten en afzien (de epidurale verdoving zat niet helemaal juist) naar de geboorte van je kindje, wetende dat het niet meer leeft, is ontzettend zwaar. De hele nacht spoken er allerlei gedachten door je hoofd. Wat is er mis gelopen? Wat heb ik verkeerd gedaan? Waarom heb ik niet vroeger beseft dat ik hem écht niet voelde bewegen?
Over het medische personeel niets dan goeds. Wij werden perfect opgevangen en ingelicht over wat er te gebeuren stond en wat allemaal mocht en kon. Ik wist op voorhand niet of mijn baby wel wou zien of vasthouden. Maar dat was blijkbaar buiten het oergevoel van een moeder gerekend.
Om 8.00 uur werd Woutje geboren. In een stralend zonlicht heb ik hem aangepakt en in mijn armen gesloten. Ik wou hem nooit meer afgeven! Hij was zo mooi, zo compleet, zo vredig! 50 cm groot en 3 kg 320 gr zwaar.
De vroedvrouw heeft hem mooi aangekleed en we werden samen naar de kamer gebracht . Hij kreeg een eigen bedje en mocht bij ons blijven zo lang we dit wilden.
Er werden vanaf de geboorte foto's genomen, zowel door mama als door de vroedvrouw en daar ben ik hen enorm dankbaar ben. Dit is het enige dat ik nog van Woutje heb.
Mats is samen met papa komen kennis maken met zijn nieuwe broertje. " Is broertje nu uit de buik, mama", vroeg hij. Maar hoe moet je aan een 2-jarige vertellen dat zijn broertje niet meer leeft?
Nogmaals, over het medische personeel niets dan lof. We werden zoveel mogelijk ingelicht en bijgestaan in alles wat nodig was.
Woutje werd de dag nadien even meegenomen voor een autopsie. Misschien kon dit iets aan het licht brengen over de doodsoorzaak.
Na het onderzoek heb ik heb nog éénmaal bij me gehad en heb ik fysiek afscheid van hem genomen. Nu was hij nog mooi en zo wou ik hem voor altijd in mijn gedachten houden.
Woutje heeft een fijne uitvaartdienst gekregen in de kapel van het moederhuis en werd daarna samen met zijn knuffeltje naar het crematorium gebracht. Zijn urne werd, vergezeld van zijn knuffel, heel sereen bij ons thuis afgeleverd. Een beetje van zijn as is verwerkt in een hangertje dat nu rond mijn hals hangt. Dit gaf mij op dat moment een rustgevend gevoel. Ik had Woutje terug bij me, weliswaar op een andere manier.
Vanaf dan is er voor ons allen een nieuwe periode ingegaan. Eén van samen horen, samen een groot verdriet delen en er voor elkaar zijn, stilzwijgend of pratend. En Mats… Aan hem hebben we nog het meeste te danken. Voor hem moesten en moeten we verder. Hij is onze grootste troost.
Op dit moment ben ik terug 30 weken zwanger en nu breekt de voor mij moeilijkste periode terug aan. Alles verloopt perfect en wordt op de voet opgevolgd, maar dat onderliggende gevoel van ongerustheid zal pas verdwijnen van het moment dat ik ons derde zoontje gezond en wel in mijn armen kan sluiten!
Dit is de eerste maal dat ik in grote lijnen mijn verhaal op papier zet. Maar ik ben blij dat ik mijn ervaring met jullie heb kunnen delen. Bedankt!
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: lies (profiel) op 22/01/2004 @ 10:53 
Hoi Ilse,
Het heeft een tijdje geduurd voordat ik je verhaal heb durven lezen, het is allemaal zo ontzettend herkenbaar voor me. Ons eerste zoontje is levenloos geboren op 17 oktober 2002, ons engeltje Tibo*(verhaal staat ook op deze site). Nu ben ik net opnieuw mama geworden, van een kerngezonde zoon, Raf. Hij is geboren op 13 december, daarom heeft het een tijdje geduurd voor ik je verhaal heb durven lezen, een beetje een vlucht eigenlijk.
Ik hoop dat alles goed verlopen is en dat onze engeltjes samen op ons neerkijken en mee genieten van ons geluk. Ze zullen altijd aanwezig zijn en soms komt het gemis in alle hevigheid terug, maar een nieuw leventje maakt ook zo enorm veel goed...
Dikke knuffel,
Lies, mama van Tibo* en Rafke
Door: Ilse Bax op 27/01/2004 @ 00:29
Dag allemaal,
hier ben ik terug ,allereerst wil ik alle zwangere mama’s heel veel sterkte toewensen en moed inspreken en zorg dat je positief blijft denken.
Wat jullie en ik hebben meegemaakt is niet te beschrijven , na het lezen van nieuwe reacties op mijn verhaal lopen de tranen weer over mijn wangen van enkele trieste verhalen die erbij staan.
Sterkte aan jullie allemaal.
Bij deze had ik jullie graag voorgesteld aan ons nieuw klein wondertje : Mil !
Geboren op 14 januari 2004 om 13.45 h.
50 cm groot en 3.595 kg.
Ondertussen 12 dagen oud en kerngezond.
Ik moet jullie niet vertellen hoe gelukkig wij zijn dat alle spanning voorbij is en dat wij een gezonde zoon erbij hebben.
Eén ding weet heel zeker , Woutje was erbij.
Het klinkt misschien gek , maar tijdens het wachten op de eigenlijke arbeid ( de bevalling werd ingeleid en ik was voorzien van epidurale verdoving ) had ik steeds een beeld voor ogen waar Woutje en een ander kindje samen op een hekje zaten te spelen , naar beneden kijkend en lachen .
Op het moment dat ik Mil in mijn armen had , was er dadelijk dat beeld terug maar dan alleen Woutje op dat hekje , wuivend en lachend naar mij .
Dit gaf mij zo’n gelukkig en warm gevoel zodat mijn tranen op dat moment rijkelijk hebben gevloeid.
Woutje heeft er voor gezorgt dat onze lieve kleine Mil veilig aan de overkant is geraakt.
En ik ben er zeker van dat hij over zijn broertjes zal waken.
Het heeft mij enorm veel deugd gedaan al jullie lieve reacties en bemoedigende woorden te lezen net voor de dag van de bevalling .
Het gaf me het gevoel dat ik er echt niet alleen voor stond .
Bedankt allemaal.
Groetjes van Ilse , Mil , Mats en Raf.
Door: Diny Schuurman op 27/01/2004 @ 00:39
Hoi Ilse,
Van harte gefeliciteerd met de geboorte van Mil, fijn om te lezen dat alles goed is gegaan! Ontroerend ook hoe je beschrijft dat je steun hebt gehad van Woutje, vond het heel mooi om te lezen. Geniet van je mannen, je hebt het verdiend!!
Groetjes van Diny.
Door: sabrina (profiel) op 27/01/2004 @ 10:22
Van harte gefeliciteerd met jullie kleine wonder!!!! Geniet met volle teugen!! Mooie naam trouwens!
Dat jullie verdere leven mag gespaard blijven van verdriet! Draag Woutje in je hart,want hij draagt ook jou in zijn hartje! Veel liefs,kusjes en knuffeltjes aan je kleine spruit!Door: els wilms op 27/01/2004 @ 11:11
ik vind het erg wat er gebeurt is ik wil julli veel moet wensen en ik dat dit goed blijft gaan je moet de moet niet laten zakken je hebt nog een kleintje waar je moet aan denken hij heeft julli nodig veel sukses en sterkte
Door: Anoniem op 29/01/2004 @ 13:00
Dag mama van Woutje,
Wat ben ik blij dat alles met Mil goed is gegaan. Ik hoop dat hij op mag groeien tot een gezonde jongeman. Op 6 januari jongstleden heb ik na een zwangerschap van 40 weken onze dochter Sanne ter wereld gebracht. Een paar dagen ervoor had ook ik het gevoel dat er iets niet klopte, ondanks het feit dat de hele zwangerschap op rolletjes liep. De bevalling ging gelukkig heel voorspoedig en onze dochter is echt een prachtig mensje. Toen ze was geboren was het net of ze sliep. Sanne is ons eerste kindje en ze zal altijd een speciaal plekje bij ons hebben. Vanmiddag hebben we een afspraak bij de gynaecoloog. Misschien dat ze al uitslagen hebben van de onderzoeken en de obductie, maar het maakt niet uit. Mijn kleine meisje komt niet meer terug en dat vind ik echt het allerergst.
Ik wil jou en je gezin alle goeds wensen en noem Wout zijn naam vaak. Hij maakt ook onderdeel uit van jullie gezin!
Door: Ilse Bax op 14/02/2004 @ 22:19
aan anoniem ,
als je dit nog moest lezen , ik wens je alle sterkte toe die mogelijk en weet dat kleine Sanne altijd bij je zal zijn . De ene keer voelbaar de andere keer in gedachten.
Als je graag over Sanne praat , wanneer dan ook , je mag me steeds mailen op ilsebax@hotmail.com
vele groetjes , ilse
Door: sabine op 20/02/2004 @ 18:57
moi ik ben sabine en ben 11 jaar en ik wil een vriendje hebben
en nu wil ik een vriendjeDoor: iris op 21/02/2004 @ 10:21
lieve ouders van woutje
ik heb jullie verhaal gelzen en de tranen liepen weer over mijn wnagen wat lijkt jullie verhaal op de onze
ook ik was 37 weken zwanger toen mijn zoontje gino* overleed
ik wens jullie niets dan goeds bij de geboorte van jullie baby
groetjes iris mam van gino**
Door: Lovely op 25/02/2004 @ 16:13
lieve Ilse,
er zijn geen woorden voor het verlies van een kind, weet dat ik met je meeleef.
van harte proficiat gewenst met je derde zoontje.
dikke knuffels
Rachael,mama van Chiara*
Door: Greetje op 12/03/2004 @ 13:25
Ilse,
het is gewoonweg prachtig hoe jij hierboven de geboorte van je zoontje Mil hebt omschreven: Woutje die meekeek en ervoor zorgde dat Mil veilig aan de overkant geraakte! Ik word warm en koud tegelijk van je verhaal ! Zo’n onbeschrijflijk triest en mooi verhaal tegelijk ... Mats en Mil hebben een engelbewaarder Woutje om hen bij te staan ... Ik wens je nog een fantastische toekomst met je 2 bengeltjes en je engeltje in je hart.
XXX Greetje
Door: Anoniem op 27/03/2004 @ 23:37
k heb net met mijn vriendin gedaan en de condoom is gescheurd hoeveel dagen erna kan je er nog pillen voor krijgen ?
Door: Anoniem op 29/04/2004 @ 15:21
anoniem,
ik denk dat dit niet de juiste plek is om hier u vragen i.v.m zwangerschap te plaatsen.
groetjes,
Door: alex op 28/09/2004 @ 12:13
Your story touched my heart.I am 26 weeks pregnant and i worry everyday.Good luck with the new little one
Door: Ilse Bax op 10/01/2005 @ 10:12
we zijn nu bijna 1 jaar verder en onze mil een schat van een kind. Een kleine deugneut met al zijn streken.
Maar het belangrijkste is dat hij me dagelijks zo dikwijls laat lachen dat ik bijna woutje zou vergeten.
Al is dit slecht uitgedrukt , vergeten doe ik nooit , maar de pijn erom is enorm verzacht door ons Milleke.
Het lijkt of er 2 kindjes in 1 zitten gevat.
Ik kan niet anders dan zeggen dat wij nu heel gelukkig zijn met ons vieren en altijd bij ons is ons kleine engeltje wout die over ons waakt en ons gezin nog hechter heeft gemaakt dan voorheen.
Aan iedereen die iets gelijkaardigs heeft meegemaakt wil ik graag zeggen : KOP OP JE KOMT ER DOOR EN NOG STERKER ALS VOORHEEN . GEEF EEN ANDER KINDJE DE KANS OM JE GELUKKIG TE MAKEN . HET HELPT ECHT .
Groetjes van Ilse , de mama van Mats , Woutje en Mil
Door: Veerle op 03/03/2005 @ 19:27
Lieve Ilse,
Ik ben in november 2004 mama geworden van Amber*. Ze is 6 weken te vroeg geboren en door omstandigheden met de placenta heeft ze zware beschadigingen aan haar hersenen opgelopen en uiteindelijk heeft ze maar een weekje mogen leven. Het verdriet hierom kan ik nog altijd moeilijk in woorden omzetten, het is een leegte die ik maar moeilijk kan aanvaarden.
Maar ondertussen ben ik terug in verwachting van mijn tweede kindje. Nog maar 6 weken hoor, maar ik heb bloedingen gekregen en ik kan pas maandag voor een echo terecht! Ik ben doodongerust en toch ben ik er ook van overtuigd dat dit kindje ons opnieuw gelukkig kan maken!
Groetjes
Veerle
Door: Nadia op 12/06/2005 @ 13:40
Dag Ilse, ik heb juist jouw verhaal gelezen en eerlijk waar : ik heb een zoontje Wout dat ook geboren is op 10 maart 2003, niet 's morgens maar in de late namiddag om 17.00. Ik ben blij dat ik nu ook lees dat je ondertussen terug een zoontje mocht verwelkomen in jullie gezinnetje. Veel succes met je twee kapoenen
groetjes
Nadia
Door: jessika op 20/07/2005 @ 16:35
hoi,mijn dochtertje(eerste kindje) is bij 40 weken zwangerschap overleden.ik ben er zelf achter gekomen dat ze niet meer leefde.de verloskundige kwam toch langs,maar gevoelens werd bevestigt.het is nu 5 1|2 jaar geleden maar ik kan het nog steeds geen plaatsje geven,ik vind het heel moeilijk om er over te praten ik stop alles weg.dit is voor mij ook heel moeilijk maar ik probeer het toch.ze hebben ook geen oorzaak kunnen vinden.ik heb daarna nog een dochtertje gekregen.door dat ik het niet kan verwerken ,zit ik paar jaar al in een depressie.gelukkig komt er bij iedereen wel een tijd dat de zon weer gaat schijnen.groetjes jessika
Door: Anoniem op 05/11/2005 @ 23:11
hallo ik heb dit ook meegemaakt op 18 juli 2005 ben ik bevallen van een dood geboren zoontje het is het moeilijkste wat iemand kan overkomen zoals ik in jouw verhaal lees gaat het gelukkig weer goed met dus ik hoop dat het met mij ook goed gaat komen want ik probeer ook zwanger te worden
Door: Melissa op 24/02/2007 @ 16:39
Om 21 uur op 27 januari van dit jaar waren mijn weën begonnen om 12 uur middernacht naar de materniteit vertrokken. Weën kwamen elke twee minuten, eindelijk de bevalling is begonnen. Deze was immers uitgerekend voor 30 januari. Eenmaal op de materniteit aangekomen hebben ze mij onderzocht en zeiden ze proficiat u hebt vier centimeter opening de baby zal weldra komen. We leggen u aan de monitor om de hartslag te controleren en de weën op te volgen. Maar ze vonden geen hartslag. Nog een andere monitor geprobeerd, deze was misschien kapot nog steeds geen hartslag te vinden. Intussen hadden ze de gyneacoloog opgebeld, deze nam een echografie en kon alleen maar zeggen dat het hartje niet meer klopte. Onze Bavo was overleden. Na een perfect normale zwangerschap van 9 maanden. Hoe is dit kunnen gebeuren? De doodsoorzaak kennen we niet. Alles werd onderzocht, een speling van de natuur zeggen ze.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.