Ons lief engeltje Chiara
Ik ben een meisje van 21 jaar. Mijn vriend en ik wilden dolgraag kinderen hebben maar het lot lijkt ons dat plezier niet te willen gunnen.Hier volgt ons zeer lang verhaal.
Het begon eigenlijk op 25 september 1999. Dat was de dag dat ik mijn vriend leerde kennen. Een week later, op 2 oktober, begonnen we een relatie. Het klikte meteen en na iets meer dan een jaar begon het bij ons beiden te kriebelen om aan kinderen te beginnen. Het lukte niet meteen en ik begon al te denken dat er iets met me mis was. Dit was gelukkig niet zo want na ongeveer 7 maanden was ik eindelijk zwanger. Dolgelukkig als we waren, vertelden we het aan iedereen die het horen wou. Er waren sommigen die ons nog te jong vonden omdat ik nog maar 19 was maar daar trokken wij ons niks van aan.
Helaas duurde ons geluk niet lang. Op 7 weken zwangerschap kreeg ik een echo. We kregen te horen dat het vruchtje niet goed gegroeid was, maar er was wel een kloppend hartje en dus was er nog hoop. Drie weken later mocht ik teruggaan. Omdat ik geen bloedingen gehad had, dacht ik dat alles nog goed zou zijn maar toen ik het beeld op de echo zag, wist ik het al. Mijn baarmoeder zat vol bloed en het vruchtje was afgestorven.
De dag erna hebben ze dan een curettage gedaan. Het vruchtje werd ook onderzocht. Daar bleek alles mee in orde, het zou een gezond kindje geweest zijn. We hadden gewoon pech gehad, zeiden ze.
We besloten om nog een jaartje of twee te wachten. En alsof die miskraam nog niet erg genoeg was, stierf mijn opa juist 2 maanden later geheel onverwacht aan een hartinfarct. Na die periode begon het leven eindelijk in de goede richting uit te gaan.
Een jaar ging voorbij en onze relatie werd met de dag sterker. En op 7 februari 2003 bleek ik geheel onverwacht terug zwanger. Eerst was er paniek en ongeloof… En ook de angst kwam terug. We besloten om tot 14 weken te vooraleer we het aan iedereen zouden vertellen.
De weken gingen voorbij. Ik was de hele dag door zo misselijk dat er wel mensen waren die doorhadden dat ik zwanger was. Na 8 weken zwangerschap kreeg ik bruinverlies maar dat bleek niks te zijn gelukkig. Nog een week later werd mijn hondje Laika doodgereden. Mijn vriend troostte me met de woorden dat we er iets moois voor in de plaats zouden krijgen en dat ik me rustig moest houden en aan ons kindje denken.
Eindelijk was ik dan 14 weken en konden we het vertellen. Iedereen was blij en de grootouders begonnen al plannen te maken om samen met hun kleinkind uitstapjes te doen. We waren zo gelukkig. Na 6 maanden zwangerschap zijn we samen gaan wonen in een klein huisje met tuintje, waar ons kleintje later in buiten kon spelen.
Ik was uitgerekend op 14 oktober, 3 dagen voor mijn 22ste verjaardag en ik begon de weken al af te tellen. Nog nooit was ik zo gelukkig geweest en ik dacht dat er niks meer fout kon lopen.
Maar op 25 september werd ik wakker met een raar gevoel. Normaal werd ik altijd rond een uur of 7 wakker door de schopjes van ons kleintje. Ze was een hevige, altijd maar bewegen. Maar die dag voelde ik niks. Ik had schrik, ik begon mijn buik heen en weer te schudden en wachtte ik op een teken van haar. Niks… Ik ging naar de living en ik legde mij er op de zetel met de afstandsbediening op mijn buik. Die schopte ze er normaal gezien af want dat kon ze niet verdragen. Maar weer geen reactie.
In paniek belde ik mijn vriend op. Hij stopte onmiddellijk met werken.
We gingen spoedgevallen binnen en ik zei nog lachend tegen de vroedvrouw: "Het zal wel niks zijn. Ik zal wel weer veel te bezorgd zijn maar toch maak ik mij ongerust, hé."
Ik werd er aan de minitor gelegd om het hartslagje van mijn baby te meten. Ze konden echter maar één hartslag vinden en het kon niet die van de baby zijn: het was de mijne. Toen ze mijn hartslag hadden gedempt, was er niets te horen. Alleen geruis en verder stilte. Mijn hart begon sneller te slaan maar ik bleef positief denken.
Ze hebben er dan de echo bijgehaald en toen werd mijn grootste nachtmerrie werkelijkheid. De woorden van de gynaecoloog zal ik nooit meer vergeten. Met een stem vol spijt en ongeloof zei ze dat ons kindje was overleden. Het hartje klopte niet meer.
Ik ben in tranen uitgebarsten. Ik kon en kan het nog altijd niet geloven. Ik moest maar 2 weken meer en dan zouden we ons kleintje in onze armen houden en nu... Waarom?
Ze vroegen ons of we de bevalling nu wilden laten inleiden of dat we eerst nog eventjes naar huis wilden gaan. Naar huis wilden we niet en dus hebben ze de bevalling ingeleid door de weeën op te wekken.
De weeën kwamen onmiddellijk maar waren heel onregelmatig. Meestal kwamen ze zo snel achter elkaar dat ik niet de tijd had om op adem te komen. Ik had altijd gezegd dat ik zonder epidurale wou bevallen. Maar omdat ons kleintje niet meer leefde, heb ik toch gekozen voor een pijnloze bevalling.
 | Rond 9 of 10 uur 's avonds had ik eindelijk 10 cm ontsluiting. Ze brachten mij naar de verloskamer en daar mocht ik beginnen persen.Toen het hoofdje eruit kwam, zagen ze dat de navelstreng twee maal heel strak rond haar nek zat. Die hebben ze eerst moeten doorknippen vooraleer haar lichaampje eruit kon. Om 22 uur 35 is ons dochtertje dan ter wereld gekomen. Ze hebben haar onmiddellijk op mijn buik gelegd en daar ben ik hen heel dankbaar voor. Dat was het mooiste moment van mijn leven. Ze had alles. Ze woog 2.530 gram en was 52 cm groot. Ze was perfect. We hebben haar de naam Chiara gegeven. Ze was gestorven doordat de navelstreng veel te vast rond haar nek zat en dus geen zuurstof kreeg. De navelstreng was heel dun en heel lang. Als die nu dikker was geweest dan... |
Ik kan het nog altijd niet geloven. Ik had nooit gedacht dat ik mijn eigen kind zou moeten begraven. En daarbij komt dan nog eens dat mijn vriend geen vaderrechten krijgt omdat we niet getrouwd zijn en ons dochtertje dood geboren is. Had ze heel even geleefd dan zou ze wel de naam van mijn vriend hebben gehad. En dan zou hij wel vaderschapsverlof gekregen hebben maar nu moest hij aan het ziekenfonds. Schandalig vind ik die wetten hier in België maar het is nu zo.
| Het doet raar. Ons Chiara is geboren op 25 september 2003 en precies 4 jaar ervoor hadden we elkaar leren kennen. Ze is begraven op 2 oktober en dat was de dag waarop we precies 4 jaar samen waren. De eerste dagen heb ik me sterk gehouden voor mijn vriend en mijn familie. Maar de dag van de begrafenis ben ik ingestort en ik heb de hele dag en nacht zitten huilen. Ik ben zo blij dat ik haar nog elke dag ben gaan bezoeken, dat ik haar heb vastgehouden en kusjes heb gegeven en foto's hebben getrokken. Nu kan ik dat niet meer. Het enige wat ik nu kan doen is naar haar grafje gaan en met haar praten. Ik voel mij leeg vanbinnen. Mijn buik is weg en toch heb ik geen kind in mijn armen. Het is niet eerlijk. |  |
Lieve Chiara, we missen je!
Rachael,
mama van Chiara xxx
PS: De dag na de begrafenis stond er in de krant een advertentie over een kat die in het dierenasiel zat. Haar naam was Chiara en ze zat daar al heel lang. We zijn haar onmiddellijk gaan halen en hebben haar geadopteerd. Het lot kan toch raar zijn!
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: peggy (profiel) op 25/02/2004 @ 19:45 
ik wens jullie heel veel sterkte ,wij hebben ons eerste zoontje Olivier* ook verloren op 38 weken zwangerschap loslating plasenta het is van 3 juni 1998
geleden en heb soms nu ook nog van die dagen dat het mij niet goed gaatde pijn vermindert maar verdwijnenen zal het nooit het is heel belangerijk dat je er samen goed over kan praten. veel sterkte groetjes mama van Olivier* Femke & Fleurtje
Door: lieke op 25/02/2004 @ 20:01
ik krijg kippevel als ik je verhaal lees
ik wens jullie enorm veel succes en sterkte voor de komende tijd het is niet eerlijk als je iets afgeeft waar je naar verlangt heb
jullie zijn nog steeds bij elkaar en zet vooral door
groetjes lieke
Door: Anoniem op 25/02/2004 @ 22:15
amai zeg,de eerste keer dat ik je verhaal volledig lees,je bent van Maarkedal denk ik wel,ik heb daar familie wonen en ik ken de mensen van wie je het huis hebt gekocht.
Ik kan je vertellen je verhaal toen ik het hoorde heeft weken in mijn hoofd getold.
Ik hoop dat je de moed hebt om het leven nog rooskleurig te zien en wie weet zal ze er ooit een zusje of broertje bij hebben die je zal kunnen troosten en waarmee je over Chiara later zou kunnen vertellen.
Of ze er nu niet meer is het blijft je dochter en je zult mama blijven vergeet dat nooit.
Hou de moed erin.
Door: Lovely op 26/02/2004 @ 11:22
Hey Anoniem
ik denk dat je de verkeerde voor je hebt. ik ben van belgië (limburg). Bedankt voor je lieve woorden. tis waar,ze zal altijd mijn eerste en mijn oudste dochtertje blijven. De mensen beschouwen me eigenlijk niet als een mama en dat vind ik wel erg. Als ze over hun kind praten over de geboorte ofzo dan vragen ze nooit aan mij "en hoe groot was jouw dochter bij de geboorte" of zo van die dingen en dat vindt ik wel erg. ik ben ook een mama en ik vertel ook graag zeer trots dat mijn dochtertje maar liefst 52 cm groot was enzo van die dingen. Maar ik begrijp ook wel dat ze t nie durven
Ik voel met iedereen mee die een kind heeft moeten afgeven of dit nu na een voldragen zwangerschap was of na een miskraam. een kind verliezen blijft altijd moeilijk.
ikzelf was 3 maanden na de geboorte van Chiara* terug zwanger maar ook dit heeft niet mogen duren. Na 6 weken kreeg ik weer een miskraam maar we laten de moed niet zakken. als we weer eenmaal terug op krachten zijn gekomen dan zullen we er weer met goede moed voor gaan.
Ik sta altijd open voor reacties via mijn email.
vele dikke knuffelkes
Rachael, trotse mama van Chiara*
Door: sofie op 26/02/2004 @ 19:53
Lieve mama,
Ik werd even stil van je verhaal. Ikzelf ben ook een jonge mama. Ik hoop dat je vanaf nu enkel nog met een warm gevoel aan je dochtertje mag terugdenken. Geef ze een mooi plaatsje in je huis en in je hart!!
Ik vind de foto’s trouwens heel mooi, het is een mooie meid he!!Ik gebruik bewust het woord ’was’ niet, misschien doet dit pijn.
Deze kleine meid is zeker in een heel mooie hemel en is vast gelukkig nu. Ze waakt over jullie. Heel veel sterkte en laat per mail nog iets van je horen.
Liefs, sofie xxx
Door: Petra op 27/02/2004 @ 15:03
Lieve meid,
Heel veel sterkte in deze moeilijke tijd. Het leven kan zo oneerlijk zijn.
Gelukkig hebben jullie elkaar en is jullie relatie zo sterk dat jullie er wel uit kunnen komen.
Het verlies van jullie dochtertje doet enorm veel pijn, hopelijk kan jullie kat een beetje verdriet verzachten.
En wat jullie kat betreft, toeval bestaat niet....
Succes meid,
liefs van Petra
Door: natje (profiel) op 27/02/2004 @ 15:29
heel veel sterkte meid!!!!
ik ben een mama van 4 kids en 1 engeltje destiney die ik ook nog elke dag mis!!!!!
ben nu zwanger 31 weken en de schrik zit er bij mij ook nog in hoor!!!!!
liefs natje
Door: Sabje & Isana op 28/02/2004 @ 15:50
Wat een emoties heeft jouw verhaal hier opgewekt... Mijn dochtertje is geboren met de navelstreng tweemaal rond haar nekje. Tijdens de bevalling vielen haar harttonen voortdurend weg en hebben ze (gelukkig) besloten haar via een keizersnede te laten komen. Maar wij hebben vier uur aan een stuk doodsangsten uitgestaan. Lieve meid, wat bij jouw dochtertje gebeurd is, had bij dat van ons evengoed kunnen gebeuren. Het is alleen zo oneerlijk dat het bij jou fout moest lopen... Knuffel dat lieve poesje maar heel veel en zolang je aan je dochter denkt, blijft ze toch een beetje verderleven.
Veel sterkte en moed en ik hoop dat je ooit een gezonde baby in je armen mag houden.
Liefs, Sabje
Door: Ilse Bax op 02/03/2004 @ 23:01
liefste Rachael,
ik herken me volledig in jouw verhaal.
Ons zoontje Wout is op 37 weken gestorven in de baarmoeder, oorzaak onbekend. ( verhaal staat ook op deze site , "Woutje, engeltje in mijn hart."
Ook wij zijn niet getrouwd , en inderdaad de wetten hier kunnen de mensen nog extra verdriet bezorgen.
Maar houdt moed , kleine chiara zal voor jullie daarboven een prachtig nieuw zieltje uitkiezen dat jullie gezinnetje mag vervolledigen.
Woutje heeft dit voor ons ook gedaan en wij zijn nu de trotse ouders van Mil , geboren op 14 januari 2004.
Ik was gelukkig direct terug zwanger en deze keer liep alles wel goed af. Laat de moed niet zakken!!!!
Heel veel liefs.
Ilse, mama van engeltje Wout.
wat een triest verhaal het is te erg om in woorden om te brengen! ik heb zelf 2 kindjes die gezond zijn dus ik mag van geluk spreken! zou het nooit willen meemaken om een kindje te verliezen! ik zou nie weten hoe ik door zoiets moet doorgerake!
veel sterkte!
Door: Colette op 08/03/2004 @ 23:28
Ik wil je heel veel sterkte,liefde en kracht toewensen,8 weken geleden ben ik mijn dochtertje Eef verloren na een zwangerschap van 33 weken, solutio en hellp syndroom waren de oorzaak. Het is een hel,we hebben nog een zoontje van 3 waar we voor moeten zorgen maar het blijft heel heel zwaar... ik wens je veel kracht toe en mail binnenkort weer... zet ’m op, ik hoop dat ook voor jullie en iedereen die dit is overkomen ooit de zon weer gaat schijnen.
liefs, Colette
Door: veronique op 10/03/2004 @ 22:10
hoi mama en papa van chiara,
ik weet wat jullie doormaken ik heb net hetzelfde meegemaakt.het is nu in augustus twee jaar geleden de pijn is verzacht maar het gemis naar dylan is er nog steeds.het rare vind ik dat dylan wel de naam heeft van de papa en ook wij zijn niet getrouwd.de wereld is klein maar rot ook .
als je zou willen praten met een lotgenoot dan heb je hier mijn e-mailadres.
groetjes en hou jullie beide sterk.
Door: Greetje op 11/03/2004 @ 14:28
Aan de ouders van Chiara, en ook aan alle andere ouders van een engeltje: mijn diepste medeleven. Al die verhalen brengen ook bij mij, mama van 2 kindjes, enorm veel emoties teweeg. Ook nu weer, bij het lezen van het verhaal van Chiara, ween ik tranen met tuiten: ’t is zo onrechtvaardig dat zo’n mooi babietje zomaar van jullie wordt afgenomen... Woorden schieten me gewoon te kort ! Zo’n prachtig kindje, daar mag je terecht trots op zijn hoor ! Ik wens jullie veel sterkte om dit verlies te boven te komen. En natuurlijk hoop ik dat jullie snel een gezond kindje in jullie armen kunt houden.
Sarah, we hebben al veel samen gepraat, en nu dat ik jouw verhaal hier nog eens zag staan, wou ik je nog via deze laten weten dat ik heel hard met je meeleef, zeker nu ik weet dat je zwanger bent van je 2de kindje.
Ik weet ook dat je het niet altijd makkelijk hebt, er zijn al eens slechte dagen tussen, maar je weet dat je altijd met me kan bellen als je je rot voelt. Ik sta altijd klaar met een luisterend oor ! Je weet dat Beau ook een speciaal plekje in mijn hart inneemt, want ze had nu ongeveer zo oud moeten zijn als ons Laura’tje...
Dikke kussen,
Greetje
Door: Sarah op 12/03/2004 @ 20:49
Greetje,je bent een schat en dat meen ik uit het diepst van mijn hart.Het doet enorm veel deugd dat ik soms bij je terecht kan.Om even te praten,te huilen,te lachen.En ik geniet dan geweldig van Laura,ik denk dan niet speciaal aan Beau,maar ze is zo’n schatje!!!Er zijn niet veel mensen die zo openstaan als jij om even je verdriet kwijt te kunnen.Ik dank je hier voor.We hebben zo-ie-zo al een band door samen zwanger te zijn.Maar die band is nu alleen maar sterker geworden.Dikke warme gemeende knuffeltjes,
Sarah x
Door: jessy op 10/04/2004 @ 18:10
ik vind het zo erg dat mensen moeten mee maken, ik zeg dan altijd mensen die het leven niet waard zijn krijgen steeds gezonde kinderen en mensen die geen vlieg kwaad doen komen natuurlijk alles tegen
xxx sterkte
Door: kim n (profiel) op 29/04/2004 @ 15:03
Hallo,
ik heb jullie verhaal gelezen.
Ik vind het zo erg voor jullie.
zelf heb ik een engeltje Tibo °10.12.2001+
ik wens je veel sterkte toe.
en dat je toch ooit en bengeltje in je armen mag houden.
Wij hebben achter Tibo* een tweede zoontje Jonas gekregen.
groetjes kim n.
Door: patricia alrobye op 01/05/2004 @ 21:25
lieve papa en mama van chiara.ik wil jullie veel sterkte wensen ze zal altijd in je hart voortleven vergeet dat niet liefs patricia
Door: Anoniem op 09/06/2004 @ 08:59
heel veel sterkte met het verwerken van dit verdriet en veel sterkte in de toekomst
Door: Anoniem op 28/10/2004 @ 17:09
raar maar eigelijk was ik op zoek naar hulp bij de bevalling van mijn ras kat zena. via google ben ik op deze site gekomen. ik ken ook een vrouw een colega eigelijk die na het niet krijgen van lichter werk haar zoontje verloor. het is nu el een paar jaar geleden dat het gebeurt is en elke dag opnieuw verteld ze me iets over haar zoontje , elke dag opnieuw luister ik met plezier naar haar verhalen en gevoelens. toen ik jou verhaal las kreek ik inorme rilingen. ik zal jou verheel tegen mijn colega vertellen. greet
Door: Anoniem op 04/09/2006 @ 14:41
Hoi,
Na het lezen van jou verhaal zit ik te janken als een klein kind.
Wat verschrikkelijk gevoel, het idee dat jou kindje gestikt is in jou moet ondragelijk zijn.
Ik heb zelf twee dochtertjes en bij mijn oudste dochtertje zat ook de navelsteng om haar nekje, ik heb er nooit bij stil gestaan dat dit ook bij haar had kunnen gebeuren.
Ik besef nu pas hoeveel geluk dat wij hebben gehad en daar ben ik heel dankbaar voor.
Ik hoop dat jullie de hoop voor nog `n kindje te krijgen niet op gegeven hebben, want ik verzeker je er zijn moeilijke momenten maar ook geweldige en gezellige momenten die je niet mag missen.
En ik denk dat `n ander kindje het verlies van chaira kan verzachten.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.