Verlies van onze twee lieve engeltjes
Hallo,
Vorige week braken mijn vliezen. Ik was 19 weken zwanger van een tweeling (2 meisjes). In der haast werd ik opgehaald door de ambulance en naar het AZ in Jette gebracht. Daar zagen ze dat één van de twee meisjes al overleden was. Ik geloofde het niet. Het was een boze droom: na al dat vruchtwater op het bed, de trap en onderweg naar het ziekenhuis in de ambulance, te moeten horen dat er al een kindje gestorven was. Ik voelde het andere kindje in mijn buik. Ik wou het redden maar er was niets meer aan te doen. Al zouden ze vruchtwater inspuiten van iemand anders… De vliezen waren gebroken en dus zou het vruchtwater weer weglopen.
Ik heb daar een hele dag en nacht gelegen met pijn. Maar de ergste pijn was dat ik het andere kindje nog voelde bewegen en dat ik het niet kon redden, dat ik het straks moest afgeven. Ik vroeg de professor dat als ik weer zelf vruchtwater zou aanmaken en er genoeg was, of dit kindje een kans maakte. "Ja", zei hij: "Dan kan het een kans maken", maar hij zei het om mijn geweten te sussen, waarvoor ik hem dankbaar ben! Hij zei de volgende morgen nog eens te zullen kijken. Maar ons meisje had zelf de keuze gemaakt. Ze had het opgegeven, ze was ook gestorven. Ze heeft het me makkelijker gemaakt omdat ik nu wel moest bevallen, nu allebei onze meisjes overleden waren.
Om 8 uur 's ochtends werd de bevalling met weeënopwekkers ingeleid maar ik kreeg geen ontsluiting. Om 9 uur kreeg ik een epidurale verdoving die maar de ene helft van mijn lichaam verdoofde. Het was net een vloek. Alles wat er moest gebeuren, liep mis. Allemaal dingen die maar 1 op de honderd keren voorkwamen.
's Avonds om 18 uur had ik een halve cm ontsluiting. Maar doordat ik last van hyperventilatie kreeg (mijn hart sloeg 145 en ik moest voortdurend braken), hebben ze de weeënopwekker via infuus stilgelegd. Ze zouden iets nieuws bij mij proberen. "Het kon nog 48u duren", zeiden ze. Ik werd gek van de pijn want de epidurale werkte maar voor de helft.
Om 19 uur hebben ze "stiftjes" (iets dat opzwelt zoals tampons) binnenin geplaatst met daar pilletjes bij. Om 22 uur kreeg ik hevige krampen en ik kreeg een pijnstiller en kalmeermiddel toegediend.
Om 23 uur 15 werd ons eerste meisje geboren en om 23 uur 20 ons tweede meisje. Ik wou niet kijken, ik was verslagen. De grootste pijn was weg maar het grootste verdriet kwam nu boven. Ik kon onze kindjes niet vasthouden, ik hoorde ze niet wenen. Het werd realiteit, ik was bevallen van twee kleine meisjes die niet meer leefden. Ik kreeg een slaapmiddel en een pijnstiller.
Omstreeks 3 uur 's nachts kwam de gynaecoloog bij ons met een papier met de voetafdrukjes erop. Wij (mijn man en ik) begonnen te wenen. Hij vroeg of ik ze wel wilde zien want nu waren ze gewassen en konden we ze zien. Ik zei dat ik wel moest want dat ik er anders heel veel spijt van zou hebben. Hoe erg het ook was, we hebben ze dan beiden gezien.
Ze hadden het TTS-syndroom en zouden veel afwijkingen gehad hebben moesten ze toch levend geboren zijn geweest. We hebben wel duizend maal gewenst dat we twee gezonde kindjes zouden krijgen. Was dit nu het waarom ze er niet meer zijn?
Het werd stil. En daar zaten we dan, ouders van twee lieve engeltjes.
De dag nadien maakte ik nog steeds koorts en had verschrikkelijke pijn in de buik. Toen bleek dat nog niet alles uit mijn buik weg was en dus moest ik ook nog een curettage ondergaan. Die gebeurde onder volledige narcose omdat ik anders de pijn nog zou voelen.
Sinds dinsdag avond ben ik thuis. Ik hoop om dit verdriet samen met mijn man te kunnen verwerken maar het zal niet gemakkelijk zijn. We staan beiden op de markt en de commentaar dat je daar soms krijgt, kwetst vaak meer dan het helpt. Maar eerst moet ik nog vijf weken thuis rusten dus het zal voornamelijk mijn man zijn die duizendmaal gevraagd zal worden: "Hoe is het met de dikke buik", "Hoe is het met de kindjes?"
"Oh, wat erg maar jullie zijn nog jong, hé", "Er zijn ergere dingen, zoals kanker, en jullie kunnen nog steeds kinderen krijgen..."
Oké, er zijn ergere dingen maar voor ons is dit nu het ergste dat ons kon overkomen. We waren zo blij, zo fier. We waren net een week terug uit verlof en hadden tientallen foto's van mijn buik genomen. En we gingen juist kijken voor wiegjes, park, enz… Ook hadden we juist namen gekozen namelijk: Abbey en Alicia. En nu is alles in één spats verdwenen.
Nog een geluk dat we bij elkaar veel troost kunnen vinden, dat we allebei begrijpen dat het niet mijn fout is en niet die van hem. Want we kregen ook nog een reactie, helemaal niet slecht bedoelt natuurlijk, van: "Ja, zou het niet zijn van op de vlieger te stappen? Of van iets verkeerd te hebben gegeten op reis? Ik had wel gedacht dat het fout ging aflopen, een geluk dat je het niet op reis tegengekomen bent, ..."
Bij ons is het gewoon het feit dat we zwanger waren van een eeneiige tweeling met één placenta, en dat we die 1 op zoveel kans waren dat ze het 'twin to twin'-transfusiesyndroom (TTS) hadden. Dit wil zeggen dat het ene kindje teveel bloed krijgt en het andere te weinig. Door dit teveel aan bloed, sterft het kindje. Daarop gaat al het bloed naar het andere kindje, waardoor ook dit kindje sterft. Was dit later in de zwangerschap voorgevallen dan konden ze misschien gered worden door hen direct geboren te laten worden, maar het mocht bij ons niet zijn. Het is te laat, het is voorbij, mijn buik is terug plat, alles is weg.
Ik hoop van snel terug zwanger te worden, mijn man wil dat ook. We willen nu meer dan ooit onze kinderwens in vervulling zien gaan. Maar een kans dat we nog nu terug zwanger zullen zijn van een tweeling is één op honderd. In ieder geval, als het maar gezond is, dat is het enige wat telt!
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: M. op 18/03/2004 @ 13:25 
Ik weet even niet waar ik moet beginnen.
Ten eerste wil ik jullie heel veel sterkte wensen de komende tijd.
Wij zijn ook bezig om zwanger te worden, en zouden echt heel erg blij zijn op het moment dat het zo ver is.
Toch is mijn vriend er heel erg bang voor, bang dat ik een tweeling zou krijgen met TTS.
Tijdens zijn vorige huwelijk is hij vader geworden van een zoontje, wat er eigenlijk 2 hadden moeten zijn.
Éen daarvan is overleden aan TTS en de andere heeft ontzettend moeten vechten voor zijn leven.
Ondertussen is zijn zoontje al 4 jaar en gaat het ontzettend goed met hem, maar in alles is mijn vriend een stukje voorzichtiger geworden in alles met betrekking tot zijn zoontje, bang om hem alsnog te verliezen.
Veel van de reakties die mijn vriend toendertijd waren, was: jij hebt er tenminste nog 1, wees daar maar blij mee.
Door mensen goed bedoeld, maar op die momenten komen die niet als een goede bedoeling over.
Je hebt er tenslotte ook eentje af moeten geven.
Het tegenstrijdige van dat er één leeft en de andere overleden is, is natuurlijk onverdragelijk.
Hij zegt ook dat ie in het begin zijn zoontje de schuld ervan heeft gegeven, want door TTS heeft de ene geprobeerd zoveel moegelijk op te eisen.
Mijn vriend wil nu ook niks liever als nog een kindje van ons beide, maar is bang dat er weer iets gebeurd, en nog banger dat ik ook zwanger zou raken van een tweeling, en de nachtmerry weer opnieuw begint.
Ik zou zo graag willen dat ik hem kan beloven dat wij een geweldige mooi zwangerschap zouden hebben, maar dat is iets wat ik niet kan.
Hij heeft het verlies nooit echt kunnen verwerken, en daarin probeer ik hem in alles bij te staan, dat hij het verlies een plaatsje kan geven.
Zijn verdriet voel ik enorm.
Ik kan alleen jullie zeggen om nooit jullie engeltjes te vergeten, maar probeer het verlies te verwerken en geef er een mooi plaatsje voor in je hart.
Ook de angst zal er voor jullie blijven bij een volgende zwangerschap.
Als je me wilt mailen en steun zoekt, ben je heel welkom.
Sterkte en veel geluk.
Liefs M.
Door: Anoniem op 18/03/2004 @ 13:27
lieve schat,
ikzelf ben mijn jongste dochter van onze tweeling verloren na 10 weken vechter voor haar leven, ik weet wat je doormaakt, het ergste is nog dat mensen liever vergeten dat er ooit een , of meerdere kindjes zijn geweest, zo voel ik het toch aan, mijn schat wordt nu ook nog eens doodgezwegen .
steun mekaar en praat met mekaar is de enige raad die ik je kan geven, zo doen wij het ook, en ja ook ik wel heel graag nog een kindje , ben nu zwanger van een volgend, maar mijn grootste angst is de reactie van anderen hierop, ik durf nu zelfs na drie maanden zwangerschap nog steeds niets te laten weten aan de buitenwereld, als ik zou kunnen zou ik zelfs niks vertellen tot op het moment dat dit kleintje geboren is gewoon om de reacties niet te moeten meemaken,
het is idd zo dat je nog kindjes kan krijgen maar mensen roepen dat maar al te vaak aan , terwijl ze vergeten dat voor ons alle kindjes er zijn, en er hadden moeten blijven,
jullie kennen me hier,ben er al lang niet meer geweest, maar vooralsnog post ik dit hier annoniem , ben bang dat ons ma het te lezen krijgt;
groeten, en een zee van sterkte gewenst
ikke, mamma van sacha, angel, heavenly en lovely*(02/10/2003)
Door: cindy op 18/03/2004 @ 13:52
Hallo allemaal,
Ik lees hier allemaal van die triestige verhalen. Ik had wel even moeten slikken om niet in tranen uit te barsten. Ik zelf heb ook een miskraam gehad op 9 weken. Ok, het was heel vroeg in de zwangerschap, maar daarom niet minder moeilijk. Ik wist dat ik een kindje verwachtte. En het is zoals ik hier lees, de mensen geven altijd zo van die commentaar die je dan wel kunt missen. Maar allemaal kop op. Ik heb na mijn miskraam al twee kindjes bij gekregen. Dus ik heb er nu drie.
Heel veel sterkte en groetjes
Door: Jan Folkert op 18/03/2004 @ 19:51
ZINLOOS SILHOUET
diep, diep,
toen jij levenloos
door mijn adem trok
en mijn schreeuw
jou niet wilde wekken
en ik in wanhoop
te vroeg
mijn lichaam samentrok
wilde ik mee met jou
weg van het bleke bloed
aan jouw kleine handen
en jouw grote stille ogen
mee met jouw mooi,
zinloos silhouet
toen lachte jouw stem
niet vóór me, waar je lag
maar in mij, achter mij
en als tergend geluk
bleef je bij mij
altijd
Jan Folkert
Door: Claudia op 19/03/2004 @ 21:41
Ik ben nu 14 weken zwanger van een tweeling met TTS, deze zeldzame afwijking komt voor bij 1 op 10.000.000 zwangerschappen.
Ik hoop toch zo dat alles goed zal gaan...
Door: Anoniem op 19/03/2004 @ 21:48
Bij het lezen van je verhaal komen er veel dingen bij mij bovendrijven. Allereerst wil ik zeggen dat ik heel erg met jullie mee leef. Dit is een heel pijnlijk moment in jullie leven geweest en dit draag je voor altijd mee. Een ieder van jullie zal dit op zijn eigen manier verwerken en jullie zullen veel steun bij elkaar zoeken en aan elkaar hebben.Praat veel met elkaar over wat er gebeurd is en help elkaar om dit verlies een plekje te kunnen geven. De vragen van waarom zullen altijd blijven bestaan.
Althans dat is bij mij wel het geval. Mijn vriendin heeft hier eerder al een reactie geschreven en ik kon het niet laten om toch ook iets te schrijven. Nog steeds heb ik moeite met wat er gebeurd is. In mijn geval ben ik een zoon kwijt geraakt door TTS en de ander heeft letterlijk voor zijn leven gevochten. Na 27 weken zwangerschap kregen we te horen dat eentje overleden was en kwamen we in de male molen van het ziekenhuis terecht. Na twee dagen kwam de bevalling spontaan opgang met alle gevolgen van dien.Tegenstrijdigheid met leven en dood. Voor mijn oudste zoon de crematie regelen voor de jongste van de tweeling, die maar 920 gram woog, het gevecht tegen de boze buitenwereld. Met veel pijn en moeite is hij er bovenop gekomen en is inmiddels een zeer ondernemende kleuter. Wat bij mij heel erg geholpen heeft is dat ik hem nog had en daardoor verder moest en niet kon stilstaan bij het feit dat ik er ook eentje kwijt was. In het begin had ik grote moeite om het te accepteren en heb ik degene die het wel gered heeft de schuld gegeven, achteraf onzin natuurlijk maar ik wist me geen raad met mijn gevoelens en zocht een zondebok. Valt niet goed te praten en ik heb ook ontzettend spijt van die gedachtegang. Als ik nu naar dat kleine ventje kijk zie ik mijn andere zoon ook, zodat hij altijd bij me is. Het geluk dat eentje het gered heeft hebben jullie helaas niet gehad en daarom is het voor jullie dubbel hard.
Ik ben blij voor jullie dat jullie toch jullie kinderwens in vervulling willen laten gaan. De kans dat het weer een tweeling zal zijn is inderdaad klein en ik hoop voor jullie dat alles voorspoedig zal gaan en dat jullie mogen genieten van een mooie zwangerschap en een mooi nieuw gezond mensje ter wereld zullen brengen
Angst voor een volgende zwangerschap heb ik wel maar ik weet ook dat de kans op herhaling zeer klein is. Daar houd ik mij aan vast en ik kan niet wachten tot het zover is.
Veel sterkte
Door: babs op 22/03/2004 @ 16:01
vreselijk wat er toch allemaal fout kan gaan terwijl je altijd maar de leuke verhalen hoort en je denkt dat het jou niet overkomt.
voor mij is de bevalling nu 6 weken geleden.
met een zwangerschap van 23 weken,moest ik de zwangerschap eindigen omdat ons zoontje niet levensvaatbaar zou zijn geweest,je wereld stort in en het verdriet is zo intens,gelukkig kunnen wij ook goed praten erover al is elke dag weer anders.
ook wij willen toch graag nog een kindje en hoop dat ik het ooit een heel goed plekje kan geven want op het moment is dat nog erg zwaar.
iedereen die dit heb meegemaakt heel veel sterkte.
groetjes Babs
Door: joske op 29/03/2004 @ 16:07
de volgende keer meer geluk. blijven proberen.
Door: Anoniem op 26/05/2004 @ 13:45
toen ik jou verhaal las,was ik echt aan het wenen!Jij bent een sterke vrouw,dat je dit verdriet onder woorden kan brengen!Blijf proberen,ik hoop dat het vlug lukt,en laat je dan ook iets weten,op deze site?
En weet:
Jou kindjes zullen je altijd graag blijven zien!
Sterkte
Door: Anoniem op 29/05/2004 @ 17:05
Ik hoef niet veel te zeggen, ik weet heel erg goed hoe jullie je voelen!!!! Het is een en al herkenning voor mij wat ik lees. Ook wij zijn onze tweeling verloren aan het twin to twin syndroom in juli en augustus 2003. Twee jongetjes, de 1 is gestorven bij 24 weken in de buik, bij 27 weken zijn ze geboren en ons andere zoontje heeft 6 dagen gevochten voor zijn leven, maar ook hij heeft het niet mogen redden. Er waren te veel complicaties op getreden....door het tts. Ik wil jullie heel veel sterkte wensen met het verwerken van dit enorme verlies en ook alle goeds voor de toekomst!! Als je ons verhaal wilt lezen kun je terecht bij de tweeling engeltjes site hun namen zijn Twan en Jorn. Ik heb ons verhaal kort geleden gemaild en het kan er misschien nog niet opstaan, dan moet je nog even geduld hebben. TTS is nog zo ondbekend en ik vind het heel belangrijk dat het veel onder de aandacht gebracht wordt zodat er nog eventueel nog kinderen gered kunnen worden door diverse behandelingen!
Heel veel sterkte!!!
Door: Anoniem op 03/06/2004 @ 11:59
Ik wens jullie veel sterkte en geluk voor jullie volgende zwangerschappen.
Ik ben zelf twee weken geleden bij een controle te weten gekomen dat de hartjes van onze twee kindjes niet meer klopten, ik was toen achttien weken ver en ze waren nog maar een paar daagjes daarvoor gestorven. Het was een donderslag bij heldere hemel, ik dacht dat het niet meer mis kon gaan, misschien een vroeggeboorte maar nooit dat ze in mijn buikje zouden sterven... Ik had niets gevoeld en het was de eerste keer dat ik met een gerust hart en vol ongeduld naar de gynaecoloog was vertrokken.
Twee dagen later ben ik naar het ziekenhuis gegaan om te gaan bevallen en dat was het moeilijkste wat ik in mijn leven al moeten doen heb. De volgende dag zijn mijn man en ik naar onze twee kleine jongetjes gaan kijken. Het heeft me deugd gedaan dat ik ze kunnen zien heb, zo perfect en onschuldig maar zo klein en zo stil...
We moeten de resultaten van de onderzoeken nog afwachten maar het is bijna zeker dat onze jongetjes ook aan het TTS gestorven zijn. Ik vind het ook spijtig dat hier nog niet meer over geweten is. Niet dat het onze kindjes terug zou brengen, maar andere kindjes misschien wel die een lichtere vorm van TTS hebben, want buiten de bloedtoevoer mankeren ze toch niets en zijn het perfecte babietjes...
Ik wens iedereen die een kindje of meerdere kindjes verloren heeft, vroeg of later in de zwangerschap of na de bevalling, veel sterkte en moed. Ik ben toch blij dat ik vier en een halve maand met z’n drietjes geweest ben, ik heb onze tweeling zo graag gezien, en ik weet dat ze de beschermengeltjes zullen zijn van onze volgende kindjes. Ik zal ze nooit vergeten.
Door: Anoniem op 30/06/2004 @ 14:43
Wat een verhaal! Ik ben nu 19 weken zwanger van een eeneige-tweeling. Op 15 juni is de ene overleden en gisteren hoorde ik dat de tweede is gestorven. Wat een nachtmerrie! Morgen wordt ik ingeleid. Ik zie er vreselijk tegenop, omdat ik niet weet wat me te wachten staat. Maar ik heb steun aan jullie verhaal en wens jullie ook sterkte en alle geluk voor de toekomst!
Door: Mieke op 27/09/2004 @ 11:48
Hoi,
Ben ook een kindje verloren op 16 weken zwangerschap. Leef erg met jullie mee. Maar na regen, komt er altijd zon ! Bij ons is het inmiddels 2 jaar geleden en nu zaterdag wordt onze flinke zoon 1 jaar. Ik dacht dat ik er nooit over zou raken en vind het nog steeds heel erg, maar onze Kian maakt veel goed.
Veel sterkte
Door: Anoniem op 12/12/2004 @ 19:11
Hoi ik ben een turnermeisje van 16 en ik wens jullie heel veel sterkte wat jullie door moeten maken. Hier is een gedicht voor jullie dochtertjes:
Lieve Alicia en Abbey
Wat erg dat jullie beiden dood zijn.
Dat doen de andere mensen zo pijn.
Jullie zijn lieve baby’s met een hart van goud.
En jullie weten ook dat jullie vader en moeder heel erg veel van jullie houdt.
Ik zou jullie beiden tegen me aan willen houden.
In plaats van dat iedereen om jullie moet rouwen.
Als jullie in me armen zouden zijn.
Met jullie lieve lichaampjes,ow wat vind ik dat fijn!
Maar dat kan nu helaas niet.
Want jullie ouders hebben jullie verloren.
en nou hebben ze heel erg verdriet.
Maar lieve schatten, jullie ouders zullen altijd van jullie houden.
Want god en de engeltjes zullen voor jullie zorgen en jullie bij hun houden.
Dikke x zoen
Door: Magalie000 op 26/02/2005 @ 12:32
Hallo,
Ik had dit verhaal geschreven. Ik laat inmiddels weten dat ik nu 40weken en 2dagen zwanger ben van een jongetje, heb heel veel schrik gehad tijdens de zwangerschap of alles wel goed ging lopen en ben een paar keer naar spoed gereden in Jette, maar ze hebben me daar niets verweten, altijd vriendelijk onthaald! Behalve in het ASZ ziekenhuis in Aalst ben ik in het begin van deze zwangerschap ook geweest omdat er veel file was op de autostrade naar Jette, ik had bloedverlies en ging binnen via spoed, ik en mijn man hebben in de wachtzaal een hele tijd moeten wachten tot alle patienten met afspraak weg waren, en dan pas waren we aan de beurt, toen we eindelijk binnen mochten vroeg die gyne wat wij nou wouden wat hij deed, dat hij er toch niets aan kon doen enz. en dit na we ons verhaal deden van onze meisjes dat we verloren hadden het jaar ervoor. Ja, ja, daar gaan we nooit of te nimmer meer binnen!
Nu hoop ik nog altijd dat alles goed gaat aflopen, want nu zit ik bezig, de meisjes te vroeg en mischien ons jongetje te laat,... de angst zal altijd blijven tot de geboorte er is...
Aan allen bedankt voor jullie reactie, en hopelijk hebben jullie ook een wondertje in jullie buik of er ondertussen al eentje op de wereld gezet!
Veel liefs en sterkte!
Door: Nora op 26/10/2006 @ 12:00
Hoi ,.Ook ik begrijp goed je je voeld. Onze tweeling-jongens zijn bij 22 weken geboren (ook TTsyndroom) Het is nu (bijna)9 jaar geleden ( 28 okt)en nog denk ik er aan,..zeker rond die dag. Je wilt het zo graag. Gelukkig heb ik na jaren uiteindelijk via IVF weer een tweeling gekregen een jongen en een meisje ze zijn al weer 5 jaar,..ik ben er ook super gelukkig mee. Maar wat je schrijft over die pijnlijke opmerkingen van mensen om je heen "ach,,.. je bent toch nog jong" Ik ben daar vaak erg van slag van geweest. Dan ging het eindelijk weer wat beter (psychisch) en dan kwam er zo'n onnozele opmerking en alles wat er gebeurt was kwam weer voorbij in je gedachten,..weer vier dagen van slag op dat iemand zo nodig moet vragen of ik al kinderen had. Ja,..maar die waren dood gegaan. (nu ik dit schijf,..weet ik weer zo goed hoe ik me voelde,..en jullie je nu voelen.) Kop op joh,..zoek steun bij fam en vrienden of schijf het van je af,..ze blijven voor altijd in je hart. En ooit vind je een manier om er mee om te kunnen gaan. En hou in je gedachten dat ieder het op zijn eigen manier verwerkt. Mijn Man praatte en bijna nooit over,.terwijl ik het er soms alleen maar over wou hebben. Laat ieder zijn eigen rouwproces hebben,..zo steun je elkaar het meest.
Dikke kus Door: knuffel (profiel) op 29/10/2006 @ 02:58
Hallo,
ook ik begrijp je volledig. Ik ben op 9 juli 2004 met 16 weken zwangerschap bevallen van 2 meisjes, Amber en Jana ook ten gevolge van TTS. Op die moment was ik heel verdrietig en ook kwaad, kwaad omdat ze aan tts nog niet zoveel kunnen doen en dat er nog zo weinig over geweten is. Nu nog steeds denk ik steeds weer terug aan mijn 2 kleine meisjes, die hebben een heel speciaal plaatsje in mijn hart. Ook ik heb mijn kindjes gezien en ben echt blij dat ik dat gedaan heb. Ondertussen heb ik nog steeds geen kindjes, de schrik zit er enorm in. Veel succes en proficiat met je zoontje.
Groetjes
Door: tamara op 02/12/2006 @ 18:32
Hallo,
Als ik zo jullie verhaal lees dan komen er zoveel overeenstemmingen naar boven .
Ik ben vorig jaar 28 nov mijn lieve mannetjes verloren.
We waren 1.5 jaar bezig zwanger te raken en uiteindelijk toch zwanger. Wat waren we blij. Toen kregen we te horen dat het een tweeling zou zijn dat even slikken , hoe ga ik dat doen. maar al na een paar uur vonden we het geweldig en begonnen aan het idee te wennen. Helaas moest ik bij 16 weken zwangerschap mijn kindjes opgeven, de grootste nachtmerrie uit mijn leven. Ik wilde het niet geloven en schreeuwde het uit dit kon toch niet waar zijn. Ik bezig met de baby kamer , namen enz en nu moest ik mij bezig houden met het verlies van mijn kindjes.
Wij hebben ze ook lang vast mogen houden en ook wij hebben voet en hand afdrukjes , dat deed mij zo goed.
Ik vond het ook eng om ze te zien ik wist niet wat ik moest verwachten, maar ze waren zo compleet.
Ik heb heel veel moeste met vele reacties zoals : het is maar beter zo en joh je bent nog joh je kan nog kindjes krijgen. Het was niet goed ik wilde deze kindjes hebben . Ook heb ik collega's die het dagelijks over hun kinderen hebben , ze weten niet hoeveel pijn mij dat doet . Verder denken mensen dat je een miskraam hebt gehad , maar dat is niet zo ik heb mijn kindjes zelf op moeten geven en dat is een moeilijke beslissing.
Ik wens jullie veel sterkte jullie verder leven met dit verlies en weet dat je mekar ooit nog eens tegen komt. Dat zijn de dingen die mij op de been houden
groetjes tamara
P.S. Tip voor de kerstdagen, koop twee kerstballen, kerstfiguren voor in je kerstboom zo heb je ze toch met kerst bij je.
Door: Anoniem op 04/01/2007 @ 15:43
hoi
alweer bijna 15 jaar geleden ben ik ook bevallen van en tweeling met het Twin-to-twin Transfusiesyndroom
met 18 weken braken de vliezen ik was toen net in het ziekenhuis na 7 weken plat in bed liggen zijn onze twee dochters geboren 600 en 900 gram de lichtste werd via een gewone bevalling geboren waardoor haar lever scheurde de ander via een keizersnede
er zijn specialisten uit londen gekomen en na een lange ziekenhuis periode kwam onze dochter thuis
door de jaren heen hebben we vele problemen overwonnen
maar we merken aan haar dat ze toch iets mist
Door: poppe op 13/11/2007 @ 13:57
heerlijk om dit nu eens te lezen. begrijp me goed hoor.
Na plm 10 weken zwanger kwamen we er achter dat er 2 kids bij zouden komen. Om dan 6 weken later met spoed opgenomen te worden in Leiden en daar na een geslaagde ingreep toch een van de 2 jongetjes te verliezen. Het ander knulletje is kerngezond en heeft het allemaal prima doorstaan.
Maar ik merk dat ik steeds meer opzie tegen de bevalling en de eerste tijd daarna. Bevallen van een levend kindje en een..jawatishet...restantje van een kindje wathadkunnenzijn.
2 keer aangifte doen...............
Ik begrijp dit verdriet zo goed, maar ik ben angstig voor wat komen gaat......................
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.