Na 21 weken zwangerschap liep het mis
Hallo iedereen,
Ik schrijf dit verhaal omdat ik denk dat het goed is om iedereen te vertellen wat er kan gebeuren en ook om te laten zien wat er in Nederland op gebied van zwangerschap misschien anders is.
Begin 2003, we hadden ondertussen 5 jaar een relatie, hebben mijn vriend en ik besloten om zwanger proberen zwanger te raken. In februari gestopt met de pil, een keer ongesteld geweest en direct zwanger. We waren blij verrast dat alles zo snel was gegaan en erg voorzichtig met het vertellen aan de familie, omdat we eerst zeker wilden weten dat alles goed in orde was.
De eerste keer bij de verloskundige was erg spannend. Ik was ongeveer 11 weken zwanger en misschien was het hartje wel niet te horen. Bovendien was het onze eerste keer dus ik wist ook nog niet goed wat ik moest verwachten. Maar na even zoeken, hoorden we voor het eerst: het kloppen van het hartje. Wat er dan allemaal door je heen gaat. Je weet wel dat je zwanger bent en de misselijkheid en moeheid bevestigen dat, maar dat geluid maakt alles zo echt. Om goed te bepalen hoe ver ik in de zwangerschap was, werd er toch een echo gemaakt. Ook op die echo was alles prima in orde en ik zou over 6 weken weer terug op controle moeten komen.
Zes weken later op controle was alles perfect in orde. Niets wees op moeilijkheden. De misselijkheid was voorbij, ik had weer genoeg energie en ik verheugde me enorm op de komst van een kindje, dus volop plannen maken en praktische zaken regelen. Ik zou over 6 weken weer terug moeten komen. Dan zou ik ongeveer 24 weken zwanger zijn. Toen ging het mis…
Twee weken voor de controle, op 4 september stond ik om 6 uur ´s ochtends op om me klaar te maken voor mijn werk (ik ben lerares geschiedenis en maatschappijleer in een middelbare school). Er was niets aan de hand totdat ik naar de wc moest. Opeens kreeg ik hevige buikkrampen. Ik wist niet wat me overkwam. Samen met die krampen kwam ook direct de drang om te persen. Ik kon niet op of neer. Dubbel gebogen heb ik snel de verloskundige en mijn vriend, die op dat moment nog niet terug was van zijn nachtdienst, gebeld en geprobeerd om zo rustig mogelijk te blijven. Ik weet nog dat ik dacht aan weeën maar dat kon toch niet zo abrupt.
Gelukkig was de verloskundige er snel, daar ben ik nog steeds erg blij om. En ook mijn vriend was in vliegende vaart thuis gekomen. Tijdens het onderzoek zag ik aan het gezicht van de verloskundige dat er iets goed mis was. Zij had het over een uitpuilende baarmoeder, die dan teruggedrukt zou worden, of een vochtblaas, wat zou betekenen dat ik het kindje zou gaan verliezen.
Terwijl de verloskundige het ziekenhuis belde, heeft mijn vriend mij in allerijl daarheen gebracht. Alles vloog aan mij voorbij.
In het ziekenhuis werd al op ons gewacht. Een heel team stond klaar. Snel een echoapparaat ernaast en daar was mijn kindje dan. Helemaal heel, gezond en druk aan het bewegen met een krachtige hartslag… Maar met 21 weken veel te jong om een bevalling te kunnen overleven. Ik bleek volledige ontsluiting te hebben en klaar te zijn om te bevallen. Er was niet meer aan te doen.
Omdat mijn vruchtwater nog niet geknapt was, kreeg ik te horen dat ik moest gaan persen. Mijn kindje lag in volmaakte stuit en de artsen hoopten dat met het vrachtwater ook gelijk het kindje mee zou komen. Na een paar keer persen ontplofte ik bijna. Het vruchtwater knapte met zo´n kracht dat het hoog tegen de muur zat. Maar het kindje was niet meegekomen. Op een of andere manier was mijn placenta losgekomen, voor de uitgang geschoven en daarnaast ook nog eens gescheurd. Ik verloor heel snel heel veel bloed en mijn ontsluiting werd steeds minder. De gynaecoloog probeerde nog om het kindje bij een voetje te pakken en zo geboren te laten worden, maar na veel gepruts zonder verdoving bleek ook dat geen optie te zijn.
Met spoed werd ik naar de operatiekamer gebracht, waar ik een ruggenprik kreeg en ze via de vagina mijn kindje ter wereld hebben gebracht. Op 16 september 2003 na 21 weken zwangerschap werd ons zoontje geboren. Wij hebben hem niet gezien, omdat hij niet in zijn geheel ter wereld is gekomen, mede door alle complicatie´s.
Wij waren in een roes. Alles was zo abrupt afgelopen. Daar lig je dan op de kraamafdeling in een aparte kamer bevallen van een jongentje terwijl je niets vast kunt houden. Ik voelde me leeg, mijn lichaam had gefaald. We besloten wel direct om ons kindje een naam te geven. We hebben hem Joshua genoemd, een naam die wij lange tijd al vast hadden liggen. We besloten ook dat er een obductie moest komen. We wilden weten wat er mis was gegaan. De artsen stonden voor een raadsel. Zo snel zonder voortekenen bevallen en aan het kindje was op het eerste gezicht ook niets te ontdekken. Ze hebben mijn leven moeten redden terwijl het leven van ons kindje niet te redden was.
Ik bleek 4 liter bloed te hebben verloren. Iets wat je normaal niet overleeft ware het niet dat ik 8 liter bloed bleek te hebben.
Diezelfde avond mocht ik naar huis. Dat wilde ik ook graag omdat ik mij niet op mijn gemak voelde op een afdeling waar ik kinderen en ouders blij hoorde zijn met een kindje, terwijl wij niets hadden.
Het herstel ging lichamelijk sneller dan verwacht. Geen complicaties en problemen en ook geestelijk konden we de situatie aan. Heel veel steun aan elkaar en aan familie en vrienden, die allemaal ongelooflijk meeleefden en verslagen waren.
Uit de obductie kwam niets naar voren. Het kindje was helemaal compleet en gezond en er waren geen aanwijzingen waarom het mis is gegaan. De gynaecoloog denkt nu dat het een baarmoedermondinsufficiëntie was. Daar komen ze in Nederland meestal achter wanneer het mis gaat. Het is hier niet normaal om regelmatig een echo te krijgen en ook een inwendig onderzoek wordt niet standaard gedaan. Als..., dan misschien. Maar daar kan en wil ik niet bij stil staan. Het is gebeurd en niets kan daar nu nog iets aan veranderen.
Het is nu januari 2004. Ik was uitgerekend op 23 januari dus nu zou ik hoogzwanger moeten zijn maar ben dat niet. Toch zijn we wel weer bezig om zwanger te raken... Niet om ons eerste kindje te vergeten, dat zou ik niet kunnen. Er ligt ook geen enorme druk op maar ik wil niet aan de pil. Ik weet nu zekerder dan ooit dat ik samen met mijn vriend een kindje wil opvoeden en zien groeien.
De volgende zwangerschap zal ik onder controle van een gynaecoloog staan. Dat hebben we al uitgebreid doorgepraat. Als ik weet dat ik weer zwanger ben, moet ik direct bellen zodat ze met ongeveer 8/9 weken de eerste echo kunnen maken. Daarna zal er elke week een echo worden gemaakt, om te controleren of mijn baarmoedermond niet open gaat staan en mijn baarmoederhals niet krimpt. Ze willen liever niet meteen mijn baarmoeder afbinden omdat er dan grotere risico´s zijn op infectie en afstoting. En mocht ik dan toch worden afgebonden, dan krijg ik nog elke week een echo om eventuele ontstekingen vroegtijdig te signaleren. Garanties kunnen ze me niet geven. Het kan goed gaan, maar het kan ook weer mis gaan. Daarom ook de vele controles. Aan de ene kant geeft me dat wel een goed gevoel, omdat ik dan weet dat ze alles goed in de gaten houden. Aan de andere kant zal ik pas blij zijn als ik een gezond kindje in mijn armen kan houden.
Hopelijk is 2004 een vruchtbaar en gelukkiger jaar voor ons dan 2003 is geweest. Het enige wat we kunnen doen is afwachten en hopen op het beste.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Anoniem op 20/04/2004 @ 12:19 
Zelf 21 weken ver en toch even bang... In België gebeurt standaard een controle om de 4 weken bij je gynae en bij angst tussendoor kan je altijd even langsgaan voor een check-up. Ik maak daar dan ook gebruik van zonder mij schuldig te voelen... Ook wordt er standaard een urinestaal afgegeven aan de gynae en hij controleert gewicht, bloeddruk, status van de baarmoedermond, hoeveelheid vruchtwater e.a. Goede raad dus: zoek je de beste gynae die je kan vinden. Vooral ééntje die jullie écht vertrouwen en die je geschiedenis kent. Het beste met jullie kinderwens en een fantastische toekomst als gezin!
Door: Katrien op 20/04/2004 @ 22:23
Ik vind het heel erg voor jullie en hoop dat je positieve moed hebt voor je volgende zwangerschap.
Ik heb net hetzelfde als jij meegemaakt, mijn dochtertje werd in april 2003 op 24 weken geboren, ze stierf enkele uren nadien. Ik kwam op 22 weken met volledige ontsluiting en puilende vliezen binnen in het ziekenhuis maar de gyn heeft nog een noodcerclage geplaatst, die de bevalling nog 2 weken heeft uitgesteld... Ik was 3 maanden nadien terug zwanger en de gyn heeft op 12 weken een cerclage geplaatst (geen sprake van afwachten wat mijn baarmoederhals zou doen, en daar ben ik heel blij mee!). Ik heb in combinatie met baarmoederhalsinsufficientie ook premature weeën. Dat begon deze keer op 15 weken maar met veel platte rust, lang ziekenhuisverblijf, weeënremmers en vooral de CERCLAGE (!!!) hebben we de bevalling kunnen uitstellen tot 28 weken 3 dagen. Dat was in januari 2004. Ik mocht normaal gezien pas vorige week bevallen (8 april). Mijn zoontje is kerngezond, hij ligt hier in zijn wiegje veel lawaai te maken, na 9 weken neonatologie is hij thuisgekomen.
Veel goeie moed, zoek de beste gyn die je kan vinden om je te begeleiden (ik ging om de 2 weken en kreeg elke keer een buik- en vaginale echo om de lengte van mijn baarmoederhals te meten). Groetjes!
Door: Anoniem op 21/04/2004 @ 10:18
Heel veel sterkte en vooral geluk met de nieuwe poging. Ik gun het jullie zo!
ik kan me aleen maar ansluiten bij de andere, het is vreselijk zo je kindje moeten verliezen! ik heb ook 2 gezonde kinderen en daar mag ik heel blij mee zijn!ik wens jullie het allerbeste toe en dat jullie maar vlug een gezond kindje in je armen mogen sluiten!
Door: Julie op 22/04/2004 @ 10:46
Ik wens je veel sterkte toe !
Ikzelf heb al 11 miskramen gehad, steeds rond 11-12weken.
Maar twee jaar geleden, bij echo op 20 weken, klopte het hartje niet meer. Bevalling werd ingeleid.
Vorig jaar op 17 weken, braken m’n vliezen.
Nu ben ik via ICSI zwanger van een tweeling. Achteraf gezien jammer dat er twee embryo’s teruggeplaatst werden, want nu wil men er eentje reduceren om kans op vroeggeboorte te vermijden. Daarna krijg ik ook cerclage.
Maar die reductie zit ons erg dwars, dat druist recht tegen onze grote kinderwens in. We hebben nog niks beslist.
Door: josha op 24/04/2004 @ 19:24
op 4 januari heb ik een gezonde dochter gekregen
jouw verhaal drukt mij wel met mijn neus op de feiten dat het ook allemaal heel anders kan gaan
ik hoop dat je gauw weer zwanger bent en dat jullie dan een gezond kindje mogen krijgen
Door: anoniem op 26/04/2004 @ 19:43
ikzelf wens je ook veel geluk en sterkte en mn wijze raad laat nooit je hoofd hangen .
twee jaar geleden kreeg ook ik een miskraam op 8 weken nu ben ik hoogzwanger en 34 weken alles gaat goed ik hoop dat het zo blijft want ergens blijf je bang.
ik hoop voor jullie ook een goede zwangerschap en KOP OP!
Door: Anoniem op 27/04/2004 @ 00:44
ik heb hetzelfde meegemaakt, mijn jongetje werd in 5 mei op 25 weken gebeuren, na 4 jaar proberen zwanger te raken. veel geleuk dit jaar met julie
Ik vind het vreselijk wat je hebt doorgemaakt. En ik weet ook niet hoe je zoiets kunt zo snel verwerken, je kindje verliezen is iets heel moeilijk onder woorden uit te leggen. Ikzelf(38) ben op 10 februari voor de tweede maal mama gewordenvan een zoon, Jesse wat geschenk betekent want wij hadden dit niet meer gehoopt na een aantal moeilijke en slechte zwangerschappen, maar je ziet wel, gewoon niet opgeven
al is het moeilijk;Ik wens je in ieder geval veel sterkte en hopelijk zal je kinderwens snel komen
groetjes
vero
je mag me gerust altijd eens een mailtje schrijven moest je het moeilijk hebben of om eens je hart te luchten kan soms ook deugd doen
Hier is mijn adres: blubke_1@hotmail.com
Door: Vera op 27/04/2004 @ 23:21
Meissie ik vind jou een onwijze sterkte vrouw! en als je zwanger mag geraken weet ik zeker dat jullie erg goede ouders zullen worden!
Door: kim n (profiel) op 29/04/2004 @ 15:12
Hallo,
Je verhaal lijkt een beetje op het onze.
Toen ik zwanger was van Tibo* dan was er ook niks aan de hand tijdens de controle’s.
Maar de nacht van 9 op 10 december werd ik ook’s nachts wakker met hevige buikpijn.(weeén)
en onze Tibo* is dan levenloos terwereld gekomen.
ik ben wel gewoon bevallen maar ook Tibo* lag in stuit.
ik was 23 weken & 6 dagen zwanger.
Ik wens je veel sterkte toe.
groetjes kim,mama van Tibo* en Jonas.
Door: Fabienne op 30/04/2004 @ 15:13
Jezus zeg, wat een ellende. Ik kan je alleen maar veel sterkte toewensen en hopelijk verloopt de volgende zwangerschap beter. En meisje, jouw lichaam heeft niet gefaald hoor. Soms verloopt het anders dan we zouden willen.
Misschien klinkt dit heel cru, maar ik werd vooral heel diep geraakt door het feit dat jullie zelfs jullie zoontje niet meer hebben kunnen zien doordat hij niet heel ter wereld is gekomen. De gedachte alleen al moet ondraaglijk zijn.
Oh, wat ben ik dankbaar dat mijn dochter gezond is. In dat opzicht heeft jullie ellende ook iets positiefs voortgebracht. Een kind is nog altijd een wonder en sommige mensen beseffen dit blijkbaar te weinig. Hopelijk doet jullie verhaal mensen wat dankbaarder zijn.
Fabienne
Door: ingrid op 03/05/2004 @ 00:18
Jullie verhaal heeft ook mij diep geraakt, ik ben een moeder van 26 van een gezonde dochter van 1,5 jaar en nog elke dag dank ik god op mijn blote knieen dat ik elke dag mag genieten van dit wereldwondertje.
Mijn man en ik hebben spannende tijden tijdens de zwangerschap meegemaakt, vroeg tijdige weeen en een ziekenhuis opname, onze dochter Eva is weliswaar te vroeg (36.5 weken) geboren, maar thuis bevallen (met toestemming gynaecoloog) en ze deed het meteen prima.
Ik kan jullie alleen maar veel geluk wensen in jullie verdere, hopelijk een kinderrijk leven. Veel succes
Door: Ly-Er-Co op 03/05/2004 @ 13:48
Wat een verhaal.. Ik krijg er kippenvel van. Toch bijna niet te vatten als je halverwege de zwangerschap bent en je ongeboren kind gezond is.
Zelf ben ik 20 weken en de zenuwen gieren alweer door mijn keel. Het kan altijd fout gaan, daar wordt je weer eens van bewust!
De dag dat je, jullie kleine gezond en wel in je armen ligt komt! Daar ben ik van overtuigt!
Door: Chantal op 04/05/2004 @ 18:50
Dit is echt shit om te lezen serieus. Ze zeggen wel van na 12 weken zitten er geen risico’s meer aan maar ik ben nu bijna 13 weken en ik vind dit toch wel beangstigend. Nou heel veel sterkte en succes hopen dat jullie 2e kindje wel gezond op de wereld komt
Ik ben nu zelf 19 weken zwanger van een eerste kind en ben sinds de 12de week "geruster" geworden. Volledig gerust zal ik echter nooit zijn en jouw verhaal drukt me duidelijk met de neus op die feiten. Gisteren kreeg ik plots ook hevige buiksteken en ik dacht al even dat het zover was. Over 10 dagen mag ik nog eens voor een check-up. Gelukkig krijg je die in Belgie voldoende (ik zou willen dat dat voor mensen in Nederland ook zo was). Ik duim voor iedereen dat alles goed mag gaan want zoiets wens ik niemand toe.
Door: Diana op 12/05/2004 @ 14:41
Hoi, ik ben op 19 september 2003 ook met 21 weken bevallen van een zoontje (was mijn tweede zwangerschap). Ik weet hoe je je voelt alleen ik had al vanaf 11 weken veel bloedverlies en ze bleven maar zeggen dat er niets aan de hand was terwijl ik bleef volhouden dat het mis was(uit de obductie kwam vasttestaan dat mijn placenta niet goed was ingenesteld). Nu is het mei en ben ik alweer 12 weken zwanger en tot op heden gaat alles goed ben wel heel angstig voor wat nog komen gaat ik denk dat dat wel heel de zwangerschap duurt totdat ik bevallen ben en mijn kindje gezond en wel in mijn armen kan houden. Ik hoop voor jullie dat de volgende zwangerschap goed zal verlopen en wens jullie veel geluk.
Door: Anoniem op 26/05/2004 @ 13:34
Nadat ik jou verhaal gelezen had,werd ik helemaal stil.Ik kreeg zelfs de tranen in mijn ogen!
Ik wens je nog veel sterkte toe,en weet dat je kindje nog altijd bij jou is,in je hart!
sterkte
Door: mieke op 04/06/2004 @ 15:29
eigenlijk weet ik niet goe wat zeggen, alleen dat ik erg met je meevoel en dat ik van harte hoop dat je binnenkort van 2 gezonde kindjes kan genieten.
Ik heb zelf bijna 15 jaar gewacht(door omstandigheden) en ben nu overgelukkig mama van een dochterje van 8 maanden. Dit gevoel wens ik jullie van harte toe
Mieke
Door: Anoniem op 09/06/2004 @ 11:33
Dit vind ik heel erg voor jullie ik ben nu 21 weken
zwanger en moet morgen op controle bij gyne. Ik ben vorige week ook al op controle geweest en toen bleek dat hij of zij nog veel te laag zit dus ik weet ook geen raad meer ik leef al een week in onrust.
Ik wens jullie nog veel succes. Groetje anoniempje
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.