Ons engeltje Tibo*
Ons verhaal begint op 5 augustus 2001. We waren zwanger van Tibo*. Wat waren we blij want we hadden 1 jaar moeten proberen.
Op 6 weken zwangerschap gingen we op controle bij de gynaecoloog en alles was oké.
Op 14 weken hebben we het hartje voor het eerst horen kloppen. Amai, dat ging nogal vooruit. We waren al helemaal gek op het kindje (we wisten toen het geslacht nog niet).
Op 2 december 2001 moest ik op controle in het AZ van Jette voor een speciale echo vanwege mijn hartafwijking. Ik ben namelijk geboren met ''een gat in mijn hart''. Volgens de echo was alles normaal, er waren geen sporen van een hartafwijking. Maar de nacht van 9 op 10 december 2001 liep het mis.
Ik werd wakker met hevige buikkrampen (achteraf gezien waren dit weeën). Ik dacht dat ik naar de grote wc moest. Toen dit niet lukte, kroop ik terug in bed. Tien minuutjes later terug hetzelfde maar nu braken mijn vliezen op het toilet.
We zijn direct naar het ziekenhuis vertrokken. Om 6u kwamen we aan, hebben de uitleg gedaan en de gynaecoloog werd gebeld. Een half uur later hebben ze me naar materniteit gebracht, daar hebben ze me in de foute volgorde onderzocht. Eerst gaven ze me een baxter met weeënremmende middelen, pas daarna kwamen ze me toucheren. Tot hun grote verbazing stak er al een voetje door mijn baarmoederhals. Toen hebben ze me naar de arbeidskamer gebracht.
Daar hebben ze me gewoon laten liggen. De verpleegster zei dat mijn weeën wel op gang zouden komen. Er is totaal geen moeite gedaan om Tibo* op te houden! In het ziekenhuis heb ik geen echoapparaat of monitor gezien. Moet dat dan niet?
Eerlijk gezegd, had ik er zelf ook niet aan gedacht. Ik was zo in de war… Maar ik ben de dokter toch niet? Op dat gebied zit ik eigenlijk een beetje een schuldgevoel. Ik had om een echo of monitor moeten vragen maar het was voor mij ook de eerste zwangerschap.
Rond 11u30 voelde ik ineens een floep in mijn buik, Ik begon in paniek te gillen. Wat me altijd bij gebleven is, is dat de gynaecoloog na die gil opeens in de kamer stond! Waar was hij al die tijd toen we hem nodig hadden? Ik was tenslotte maar 23 weken en 6 dagen zwanger. Hij had er direct moeten zijn!
En dan, na die floep, is de bevalling begonnen. Voor mij was het heel zwaar, ik kreeg geen verdoving of zo. Door de korte zwangerschapsduur, lag Tibo* in stuit.
Ik had hem er nog redelijk snel uit kunnen persen alleen het hoofdje ging niet zo goed. Op een gegeven moment zei mijn gynaecoloog dat als ik niet verder perste, hij Tibo* zijn hoofdje eraf zou moeten "zagen". Op dat moment werd ik zooo kwaad dat ik Tibo* er zo helemaal uitperste.
Daar was mijn lief, klein ventje! Ze hebben hem nooit gemeten maar hij woog 750 gram. Alles zat erop en eraan. Zo lief, maar zo stilletjes.
Tibo* is levenloos geboren op 10 december 2001, 1 dag na de verjaardag van zijn papa en 1 week voor de verjaardag van zijn mama.
We hebben Tibo* niet mogen begraven. In het zieken huis vertelde men ons dat hij daarvoor levensvatbaar had moeten zijn. We moesten dus blij zijn met een plaatsje op de foetusweide. Nu ben ik nog niet zo lang gelden te weten gekomen dat wanneer je kindje dat onder de grens van levensvatbaarheid geboren wordt, je dan zelf mag kiezen of je het begraaft of niet. Dus nu voelen we er ons niet beter op.
Eén jaar later, op 5 december 2002, zijn we terug zwanger. En zo heeft Tibo* er een broertje bij, Jonas. Jonas werd geboren op 9 augustus 2003. Hij woog 3,124 kg en was 50 cm groot.
Ondertussen is Jonas 8,5 maanden oud en hij weegt al 10,900 kg en is 74,5 cm groot. Jonas heeft al 5 tandjes staan.
En zo zijn we de trotse ouders van Tibo* & Jonas.
Groetjes Kim & Gerry,
mama & papa van Tibo* & Jonas.
Reacties:
Door: lies (profiel) op 09/06/2004 @ 12:52 
Hoi Kim,
Hier komen we elkaar weer tegen, als mama van een engeltje en dan nog met dezelfde naam: Tibo*. Ook ons ventje heeft hier op de site een plaatsje ’ons sterretje Tibo’.
Ik wil je nog heel veel sterkte wensen en een dikke knuffel,
Lies, mama van Tibo* en Rafke
Door: Anneke (profiel) op 09/06/2004 @ 13:34
Lieve Kim& Gerry alsook Jonas
kreeg het koud bij het lezen van jouw verhaal...dat ze mensen zo kunnen doen lijden en leiden !!!! Dat die dokters niet meer verstand hebben op dat ogenblik ! Ik hoop dat JIJ toch ergens de rust kan vinden en héél erg genietn met Jonas ! Ik duim héél hard voor jullie dat jullie de rust kunnen terug vinden na zo een moeilijke periode, maar denk dat zoontje Jonas jullie hierbij zeer sterk helpt !
Véél liefs Anneke
Door: Kim~Tibo*~Jonas~Yenthe (profiel) op 09/06/2004 @ 17:15
bedant voor jullie lieve reacties,
Ja Lies wij zijn elkaar al dikwijls tegen gekomen He?
jij ook veel sterkte he.
Groetjes Kim,
mama van Tibo* en Jonas
Door: Anoniem op 10/06/2004 @ 10:15
Beste Kim,
ook ik krijg het koud bij het lezen van je verhaal..
Ik weet niet of je vorig jaar die uitzending op de VRT hebt gezien van ’Ombudsjan’, over de problematiek van ouders die hun ongeboren kindje, jonger dan 26 weken, verliezen. Met dikke tranen in de ogen (ik was toen zwanger van onze tweeling, die net één maand vroeger zijn geboren dan jouw Jonasje!)heb ik geluisterd naar het aangrijpend verhaal van ouders die hun baby van 24 weken hadden verloren. Hoe hard het wel is een kindje geen naam te mogen geven, noch een zerkje... Er zijn toen ook vele, vele reacties op gekomen.
Het precièze weet ik niet, maar het is pas sedert diè uitzending (dus 2003) dat er verandering is gekomen inzake het begraven van zo’n kindje.
Het is natuurlijk wel een magere troost, maar ik vrees dat jullie toen in 2001 geen enkele optie hadden i.v.m. het begraven van Tibo (dus mag je je daarover absoluut niet schuldig voelen!)
Zoals iedereen wens ik je heel veel geluk en heel veel sterkte toe.
Vriendelijke groeten
Soms zou men een beetje minder dokter en een beetje meer mens moeten zijn. De woede en onmacht die ik voel als buitenstaander. Hoe groot moet dat gevoel bij jullie niet zijn.
Koester de liefde voor Tibo* en geniet van Jonas.
heel veel liefs,
Birre, mama van Elias en Elin
Door: Anoniem op 10/06/2004 @ 11:02
hoi kim
dat jij je kind niet hebt kunnen begraven ja dat snap ik niet ik zelf ben in 1992 bevallen van een dood kind met een zwangerschaps duur van 32 weken ik heb haar wel begraven.??
ik ben momenteel mama van 2 kids een zoon van 11 en een dochter van 7---nu al 9 weken zwanger van mijn volgende kindje nummer 4...
ik heb met tranen in mijn ogen jouwn verhaal gelezen en besef dat je het zwaar hebt,, maar kijk naar mij ik heb er 2 schatjes voor terug gekregen.
groetjes karolien...
Door: Kim~Tibo*~Jonas~Yenthe (profiel) op 10/06/2004 @ 17:58
hallo anoniem (10.06.2004 11u02)
Tibo* was nog niet levensvatbaar, vandaar dat wij hem niet mochten begraven.jou kindje was wel levensvatbaar.
aan al de rest bedankt voor jullie reacties.
ik heb er veel steun aan.
Groetjes Kim,
mama van Tibo* en jonas
Door: tiziana op 13/06/2004 @ 22:04
veel succes in het verwerken van jullie verdriet.hopelijk maakt jullie kleine deugnietje het allemaal wat meer draaglijker,veel geluk verder en sterkte.
Hoi Kim,
Ik denk dat ik je al verteld heb dat ik je mening deel ivm het begraven en erkennen van je kindje. Het is ronduit schandalig dat ouders hun kindje niet altijd mogen begraven. Ik weet hou je je voelt. Hoe kan iemand zeggen dat dat leven dat jij gevoeld en gedragen hebt niet geleefd heeft?????
Heel veel sterkte!
Chantal
Door: Anoniem op 15/06/2004 @ 23:04
Ik voel enorm met je mee: het moet verschrikkelijk geweest zijn! Ikzelf heb het nog niet meegemaakt, maar zal het waarschijnlijk binnenkort meemaken, aangezien ze hebben ontdekt dat mijn kindje een afwijking heeft, waardoor het geen menswaardig bestaan zal hebben! Er moeten nog enkele onderzoeken gebeuren, maar waarschijnlijk zal de bevalling in gang gezet worden, en zal ik mijn babietje ook verliezen! Ik ben nog maar 21 weken zwanger! Weet iemand of die grens ondertussen verlaagd is? Vanaf hoeveel weken is voor de wet een kind levensvatbaar? Nog veel sterkte toegewenst, liefs,
Door: Anoniem op 16/06/2004 @ 11:04
Hallo Anoniem (15/6/2004 - 23:04),
Graag even reageren op jouw mailtje.
Ten eerste vind ik het verschrikkelijk wat je nu moet doormaken. Daarin alvast heel veel sterkte toegewenst...
Daar ik Belg ben, kan ik enkel spreken over de Belgische instanties.
Mocht ik u zijn, zou ik een mailtje sturen, met de vraag omtrent levensvatbaarheid van een baby, naar de Burgerlijke Stand van je gemeente of stad. Ik ben vrijwel zeker dat die mensen jou het correcte antwoord kunnen geven.
Mocht dit dan toch niet zijn, kan je misschien contact opnemen met Kind en Gezin. Kunnen zij ook niet antwoorden op je vraag, dan ben ik er van overtuigd dat ze je wèl kunnen doorverwijzen naar de bevoegde instantie.
Lieve groeten en nogmaals veel sterkte!
Door: lies (profiel) op 16/06/2004 @ 11:59
Hoi Anoniem,
Allereerst veel sterkte voor jullie in deze moeilijke tijd. Hopelijk moet het toch niet zover komen maar als je toch moet gaan bevallen, probeer dan van jullie tijd samen te genieten, hoe raar dat misschien ook klinkt nu. Neem veel foto’s, voetafdrukjes, etc. zodat je later toch iets tastbaars hebt. Het zijn dingen waar je nooit bij had stilgestaan en het is allemaal zo verwarrend...
Op www.metlegehanden.be kan je meer informatie vinden omtrent het afscheid nemen van een baby en de wettelijke bepalingen hierrond. Ook vind je hier lotgenoten en je kan er steeds terecht!
Tegenwoordig moet elke gemeente een plaats voorzien voor het begraven van engeltjes ouder dan 12 weken denk ik. Vanaf 26 weken moet je de mogelijkheid tot een grafje krijgen, als het vroeger is hangt het van de gemeente af. Ofwel een gezamenlijke engeltjesweide, ofwel een echt grafje. Dat is dus afhankelijk van waar je woont. Maar ze zijn verplicht een plaatsje te voorzien en dat is nog niet zo lang in de wet ingeschreven! Aangeven zal echter nog niet kunnen denk ik.
Dikke knuffel,
Lies, mama van Tibo* en Rafke
Door: pimpim op 19/07/2004 @ 14:52
hey kim, ik ben nu zelf op het ogenblik 23 weekjes zwanger van ons eerste kindje , en na het lezen van je verhaal... ik werd er helemaal stil van .. ik zou het nie overleven , moest dat nu voorvallen.. ik weet het je staat er voor en je moet er door , maar toch , ik wens je heel veel sterkte toe en heel veel geluk met je 2 de kindje , je verdiend het
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.