Slaap zacht, lieve Diego…
Door Heidi op 04/07/2004 - 12:51:
Ik moet mijn verhaal even kwijt want ik heb het gevoel dat dit me enorm helpt bij mijn rouwproces.
Rond Valentijn 2003 bleek ik zwanger te zijn van ons derde kindje. Ik kon geen mooier geschenk bedenken voor de papa.
Als we na circa 8 weken zwangerschap voor het eerst bij de gynaecoloog kwamen, had die teleurstellend nieuws: het hartje klopte niet meer. Het vruchtje zou al enkele dagen eerder zijn gestorven. We hebben onmiddellijk een curettage laten doen.
Toen we na 6 weken opnieuw op controle gingen, dacht de arts dat er nog enkele resten van de vorige zwangerschap waren blijven zitten en stelde voor om onmiddellijk een tweede curettage uit te laten voeren. Ergens voelden we ons daar niet zo goed bij en besloten in een ander ziekenhuis een tweede opinie te vragen. Deze gynaecoloog raadde ons aan een tiental dagen af te wachten, want hij vermoedde een nieuwe zwangerschap. Ook stelde hij voor om voor alle zekerheid bloed te prikken.
Het waren 10 spannende dagen en we durfden niet echt te hopen op goed nieuws.
Terug op consultatie kregen we toch heugelijk nieuws. We waren inderdaad opnieuw zwanger!
Het waren lange en spannende weken want we hadden nog steeds de miskraam in ons achterhoofd. Maar alles verliep heel vlot, net zoals bij onze eerste twee kindjes. Er kon echt niets meer misgaan.
Op 38 weken zwangerschap werd ik plots geconfronteerd met een raar gevoel. Ik had precies niets meer voelen bewegen gedurende een aantal uren. Op maandag 1 december waren we nog op controle geweest en alles was tiptop in orde. Nu, woensdag 3 december, werden we toch een beetje ongerust. (Volgens mij was dit toch wel instinctmatig...)
We hebben nog gewacht tot ’s avonds maar besloten dan om toch maar langs de spoed binnen te gaan met in ons achterhoofd: "Ze zullen ons misschien maar belachelijk overbezorgd vinden of zo..."
Ik werd op de monitor aangesloten maar er was niet onmiddellijk een hartslag te horen. Dan maar een echo genomen... Het gezicht van de gynaecoloog sprak boekdelen en de grond zakte weg onder onze voeten. Onze Diego had aan het begin van de zwangerschap een tweede kans gekregen en nu dit!
De bevalling werd nog diezelfde nacht ingeleid en wat de dokter al vermoedde, bleek correct: de navelstreng zat keistrak rond zijn nekje...
We hebben Diego nog een hele dag in onze armen gehouden en dan, samen met dichte familie en vrienden, in het ziekenhuis afscheid van hemgenomen. Ook onze twee andere kindjes, Romero (4 jaar) en Emilia (2 jaar), hebben hun broertje nog vastgehouden en zijn ook dagelijks mee naar het funerarium gegaan. Zij keken ook zo uit naar de komst van hun broertje maar het heeft niet mogen zijn.
Op 11 december hebben we Diego laten cremeren en de urne met zijn assen staat bij ons op de schouw, samen met enkele foto’s. We hebben trouwens ook een hele reeks foto’s van tijdens de bevalling en ik raad andere mensen in dergelijke situatie aan om ook hetzelfde te doen. Achteraf ben je blij dat je toch veel aandenkens hebt aan het kindje dat je niet meer fysisch bij je hebt.
Diego blijft in ons hart en in onze gedachten en blijft steeds ons derde kindje. We zullen hem nooit vergeten. Het is niet gemakkelijk om je over de dood van je kind heen te zetten, ook al heb je nog twee andere gezonde kinderen.
Wat het voor ons nog extra moeilijk maakte tijdens die eerste weken, was het feit dat mijn "man" en ik niet getrouwd zijn. Bij onze vorige kindjes hebben we daar geen problemen mee gehad, maar als het misloopt voor de geboorte... Dan is het niet meer vanzelfsprekend om als papa je kind te erkennen. Integendeel! Het is zelfs niet meer mogelijk om een erkenning te doen. Daarom een aanrader naar al die samenwonende koppels die zwanger zijn en nog geen erkenning op voorhand hebben gedaan: DOE HET ZO SNEL MOGELIJK, want als het toch misloopt zit je met problemen (o.a. ook wat vaderschapsverlof en zo meer betreft)!
We hopen om snel weer zwanger te worden want doordat ik zelf een kinderdagverblijf run, word ik er dagelijks aan herinnerd hoe mooi en fijn het leven wel is met zo’n kleine baby’tjes. En zo wordt mijn verlangen naar een nieuw leventje met de dag groter en groter!
Maar ik heb ondertussen weer met een cyste af te rekenen gehad. Ook de vorige zwangerschappen startten niet altijd vanzelf omdat ik last heb met mijn hormonen...
Ik vind het goed dat mensen bij jullie hun verhaal kwijt kunnen, want gedeelde vreugde en verdriet maakt het leven toch een klein beetje aangenamer.
Heidi
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Anoniem op 05/07/2004 @ 19:25 
Hoi Heidi
Ik wil je heel veel sterkte wensen met het verwerken van jullie verdriet, en ik hoop en bid voor jullie dat jullie het een plaatsje kunnen geven. Het lijkt me vreselijk om zoiets mee te maken, ook al heb je dan al twee gezonde kinderen, het blijft je kind.
Sterkte!!!!
Door: doke op 05/07/2004 @ 20:59
Hoi Heidi,
Ik wens je heel veel sterkte in het verwerken van dit enorm grote verdriet.
Door: cindy op 06/07/2004 @ 13:17
hallo heidi ,
ik wens je veel sterkte in deze moelijke periode .
een kind moeten af geven is het ergs wat je kan mee maken in je leven .
ik heb ook mijn kindje moeten laten gaan .
het staat onder engeltjes mijn dochter kaatje .
ik wens je nogmaals veel sterkte toe en je gezin .
als je wild praten ik heb een luisterd oor .
je zie maar he .
groetjes van cindy en dochter kaatje *
Door: Petra op 06/07/2004 @ 14:14
hoi heidi
ik wens jou je ventje en je kids toch nog veel sterkte toe in deze moeilijke tijd
zelf ben ik net 2 maand zwanger en zoiets zou er niemand mogen overkomen want das het ergste dat je kan gebeuren
heb zelf ook een zusje die er niet meer is en mijn ma praat daar bijna nog dagelijks van
ze zeggen wel verdriet slijt maar vergeten doe je nooit
groetjes
petra
Door: Sari op 06/07/2004 @ 15:08
Heidi,
ik kreeg tranen in m’n ogen toen ik je verhaal las. Ik mag er niet aan denken dat mijn dochtertje ook zo zou gevaren zijn
...Diego leeft nog voort in je hart, dus koester dat goed! Ik weet toch een beetje wat je meemaakt, want mijn broertje Lon is ook zo gestorven, ik was toen 4. Ik draag hem ook nog altijd in m’n hart.
Nog veel sterkte en veel plezier met de rest van de kroost
Sari x
Door: Ingrid (profiel) op 06/07/2004 @ 18:02
heidi, heel veel sterkte gewenst met dit enorme verlies, ik heb het verhaal met kippevel en tranen in mn ogen zitten lezen.
maar in gedachten zal hij altijd bij jullie zijn.
groetjes Ingrid
Door: CHRISTEL op 06/07/2004 @ 19:59
Lieve Heidi.
Ik wens je veel sterkte toe met het grote veelies van je zoontje.Laat je hoofd niet hangen.En denk eraan je hebt nog twee andere schattten van kinderen waar je nog elke dag voor moet zorgen en die jou liefde heel veel nodig hebben.
Ik hoop dat je je goed verzorgd na die pijnlijke operatie.Vel goede moed toegewenst.
lieve heidi
ik wil je eerst veel sterkte wensen
ik weet wat het is ik leesde u verhaal is net het zelde als het mijne lieverd als je niet getrouwd bent en het niet op voorhand erkent hebt ben je niks waard hier in belgié vind ik echt jammer het is toch ook ons kind hee !! maar ja voor hen is dat anders he .
ik hoop dat je wat steun hebt van u famillie !!!!! en in de kliniek kreeg je daar wat steun !!!!!!!!! kijk ik heb het ook meegemaakt ik heb nu terug een zoontje van bijna 3 maand nu maar het is nooit een vervanging hoor want ik mis nog steeds mijn 1ste zoontje fiebe* maar moest je willen praten ik wil je gerust helpen hoor met u verdriet en u pijn
ik vertrek nu wel vrijdag op vakantie en ben 2 weken weg moet er even tussen uit word me ook vaak teveel hoor maar daarna kan je steeds bij me terecht lieverd veel liefs van britje mama van joyce fiebe* en kenji
ik heb ook een verhaal kan je vinden op http://www.lieve-engeltjes.nl/engeltje/FiebeB
of mijn engeltjes en bengeltjes site vind je hier http://groups.msn.com/britbox
heidi en u gezin heeeel veeeeel sterkte lieverd
Door: Dino op 08/07/2004 @ 18:34
Hoi Heidi ,
Dit is waarschijnlijk het verschrikkelijkste wat je kunt meemaken als moeder of toekomstige moeder ! Ik heb er gewoon geen woorden voor . Heel moedig van je dat wij je verhaal mogen lezen ! Ik wens jou en je gezin héél veel sterkte met dit zware verlies ! Ik hoop dat je dit nooit meer moet meemaken !
Liefs Dino
Door: Grace (profiel) op 10/07/2004 @ 01:44
Hallo Heidi,
Veel sterkte toegewenst aan jou en je gezin. Ik hoop dat je veel troost krijgt van de reakties op het forum. Heel dapper om je verhaal te doen.
Ik hoop dat je snel weer zwanger mag worden en dat alles goed zal gaan.
Sterkte en hou je taai.
Door: Kathy op 12/07/2004 @ 19:20
Lieve Heidi,
Ook ik wil jullie heel veel sterkte toewensten.
Ik kom hier geregeld nog eens kijken en vraag me telkens af waarom er steeds nieuwe verhalen moeten bijkomen... Op 26 april 2003 ben ik bevallen van ons eerste kindje, ons Anouk* werd geboren met een spoedkeizersnede, en is de dag nadien gestorven.
Liefs, Kathy, mama van Anouk* en Calimerooke (19/12/04)
www.anouknicolaes.be
Heel veel sterkte Heidi... Veel meer kan ik helaas niet zeggen. Hopelijk wordt je snel opnieuw zwanger, niet om je zoontje te vervangen, maar toch zal het helpen bij de verwerking van jullie immense verdriet...
Sterkte...
Door: kimberley op 13/07/2004 @ 16:23
beste heidi,
ik vind het heel jammer voor u.
ikzelf ben 16 en ben nu 8 maand ver.
mijn mama heeft 3 meisjes ter wereld gebracht ze wilde zo graag een jongen toen ik 7 was was mijn mama dolgelukkig want ze was terug zwanger en het was een jongen.
toen ze plots op een dag moest opgenomen worden in het ziekenhuis omdat er iets mis was en ja de volgende morgen had de verpleegster mijn broertje dood in haar hand hij was even groot als haar hand zei mijn moeder je zag zijn voetjes uitsteken en ik voel zo met mijn mama mee dat ik mijn kindje de naam geef van mijn doodgeboren broertje thomas
Door: Heidi op 14/07/2004 @ 22:39
lieve mensen allemaal,
bedankt voor jullie fijne reacties. Heb ondertussen spijtig genoeg opnieuw een miskraam gehad na 9 weken zwangerschap, maar ik wil de moed niet opgeven.
Ik vind het zo hartverwarmend om zoveel lieve en moedgevende woorden te lezen van jullie allemaal.
Bedankt !!!! En ook aan alle andere ouders die soortgelijke dingen meemaken: hou er de moed in en veel sterkte toegewenst!
Een reactie van de schrijfster van het verhaal zelf.
Door: kelly op 15/07/2004 @ 22:20
dag heidi
ik vind het heel moedig van je dat jij je groot verdriet deelt met ons, zelf kan ik nie voorstellen wat een kind verliezen betekend.
En ik hoop van harte dat je nieuwe kinder wens in vervulling mag gaan en dat zonder problemen bij de zwangerschap.
vele kusjes en een dikke knuffel van een luisterend oor
Door: Saida op 22/07/2004 @ 18:21
Hallo Heidi,
Ik weet precies wat je voelt!! ik heb mijn kleine 3 maanden geleden begraven.. ons lief mannetje wou liever bij de heer zijn. wij zijn er kapot van dat dit nog kan gebeuren...ik zelf had nog 3 weken te gaan maar 2 dagen voor mijn afspraak in het ziekenhuis was het al over. raar maar waar, die 2 dagen voelde ik al dat er iets niet goed zat.. maar ja denk je wat kan er nu nog gebeuren?
ik wens jou ook veel sterkte, en jou engeltje is ook bij je vergeet dat niet! achteraf ben ik blij dat ik hem 37 weken heb gedragen en gevoelt hij blijf altijd bij ons...
Groeten Saida
Door: Valerie Denayer op 26/08/2004 @ 20:46
Ik kreeg kippevel toen ik jullie verhaal las...
Maar toch vind ik het heel moedig van jullie. Ik wens je heel veel sterkte toe! Door: leonie op 25/08/2005 @ 11:07
Hoi Heidi,
Een kindje verliezen is zo ongeveer het ergste wat er is! Ik zelf zou er niet aan moeten denken om mijn zoontje te moeten missen. Iets meer dan een jaar geleden is het kindje van mijn zusje ongeveer een week na de geboorte overleden. Dat staat mij nog heel dicht op het netvlies! Ze is over een maand weer uitgerekend, de spannenste tijd in de zwangerschap dient zich nu weer aan! Ik hoop dat alles goed komt deze keer! En dat hoop ik uiteraard ook voor jou! Sterkte!
Hey Heidi,
Ook ik heb mijn dochterjte na een zwangerschap van 37 weken verloren door 2x navelomstrengeling. En ook ik ben niet getrouwd. We hadden wel op voorhand een erkenning laten doen en toen zeiden ze ons nog dat als er iets zou gebeuren en t kindje wordt doodgeboren dan telt die erkenning niet meer. Natuurlijk hadden wij er toen geen belang aan gegeven want aan zoiets denk je niet hé En toen gebeurde het en dus telde de erkenning niet en draagt mijn dochtertje mijn naam.
Ik wens jullie nog veel sterkte en moed. Jullie Diego blijft jullie derde kindje en daar zal een eventueel volgend kindje niets aan veranderen.
dikke kus
Rachael
trotse mama van Chiara* en Dylano.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.