Mijn kleine meid*
Door Chantal op 11/10/2004 - 17:17:
Toen we op ‘nagesprek’ bij de gynaecoloog waren, vroeg hij me of ik ‘dit’ had zien aankomen... Met 'dit' bedoelde hij de geboorte, na een zwangerschap van 24 weken, van onze Free* en haar overlijden, een half uurtje later...
Had ik dit zien aankomen? Nee, natuurlijk niet! Al lijk ik zo ongeveer de enige te zijn die in een goede afloop bleef hopen en geloven...
Op 18 weken begon ons geluk beetje bij beetje af te brokkelen. Ik kreeg een bloeding… Heel veel bloed, paniek en tranen om het verlies van mijn ongeboren kindje... Want daar was ik van overtuigd. Dit was mis, ik had een miskraam!
Mijn zus brengt me hals over kop naar het ziekenhuis. Mijn man snelt van zijn werk naar hier. We krijgen meteen een echo en onmiddellijk zie ik... Een hartje kloppen...
Onderzoeken volgen… Er blijkt het één en ander mis te zijn: mijn placenta die gedeeltelijk heeft losgelaten, een grote bloedklonter die achter gebleven is in mijn baarmoeder,... Maar ons kindje doet het prima en lijkt zelfs geen last te hebben van al die commotie in en rond mijn buik.
Vanaf hier volgen enkele ziekenhuisopnames, veel echo’s, volledige platte rust,... Maar de weken kruipen verder. Ik ben zo zeker van ons meisje (dat weten we ondertussen). Want als het mis had moeten gaan, dan was het toch wel zeker toen, op 18 weken, gebeurd?
Op 23 weken krijgen we zelfs eens goed nieuws! De zoveelste echo laat zien dat de bloedklonter (eindelijk!) kleiner wordt, gelukkig want hij zou plaats innemen van onze kleine meid. Dolgelukkig worden er tientallen sms’jes verstuurd naar vrienden en familie. Eindelijk krijgen wat meer mensen (buiten mezelf) er een goed gevoel bij. Eindelijk durft mijn man mijn buik te knuffelen en ons meisje bij haar naam te noemen. Eindelijk durft hij een knuffeltje voor haar te kopen... Een knuffeltje dat nog geen twee weken later naast het levenloze meisje in onze armen ligt...
Op 24 weken krijg ik weeën en langzaam maar zeker laat mijn placenta los… Langzaam maar zeker raken we ons meisje kwijt...
Ze was zo mooi, zo klein, zo helemaal: onze Free*. Ze wou leven en deed dit ook heel even maar het heeft niet mogen zijn...Onze Free* werd een vlindertje... Het allermooiste...
Nooit zal een vlinder in de toekomst
nog ’zomaar’ vlinder zijn
bontgekleurd, zwart-wit,
heel groot of juist piepklein
ze dragen allemaal met zich mee
... een heel klein beetje Free.
Chantal
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: janet op 11/10/2004 @ 21:32 
meid wat vreselijkk,ik wens jou en je man heel veel sterkte toe .. groetjes janet
Door: Josje op 12/10/2004 @ 08:37
Jeetje, dat doet pijn en wat zal het moeilijk zijn om na die blijdschap dit mee te maken. Ik wens jullie heel veel sterkte toe....Josje
Door: Dinja (profiel) op 12/10/2004 @ 10:27
Hoi Chantal,
Ik wens jullie heel veel sterkte om het verlies van jullie vlindertje een plaats te geven.
Dinja
Door: Veroniek op 12/10/2004 @ 10:41
Chantal,
Fijn dat jullie vlindertje Free* hier ook een plekje heeft gevonden.
Veel liefs en tot later!
Door: natascha van doorsselaer op 12/10/2004 @ 12:02
heel veel sterkte met het verlies van jullie kleine dochter.
Door: jennifer vanhoyweghen (profiel) op 12/10/2004 @ 16:58
IK wens jullie veel sterkte toe in deze moeilijke periode.
gr, jennifer
Door: irene op 13/10/2004 @ 20:12
heel veel sterkte , met het verlies van jullie kleine meid, hou jullie sterk, praat er over .gr irene
Door: Dewi op 13/10/2004 @ 21:58
Wat erg. Ik kan me voorstellen dat je weer hoop kreeg en dan dit. Ontzettend veel sterkte voor jullie beiden. Dewi
Door: Petra op 14/10/2004 @ 18:49
Lieve Chantal,
Ik weet wat je voelt. Mijn dochter Fleur* is bij een zwangerschap van 22 weken overleden in mijn buik door het virus CMV. Ik ben nu door IVF 34 weken zwanger van een zoon. Het verdriet gaat nooit over en geef toe aan je verdriet. Wij hebben ons dochtertje laten cremeren en ik draag haar as in een ring. Doe wat je voelt en laat de mensen kletsen want vergeten doe je haar nooit. Onthou je bent moeder ook al leeft je dochtertje niet meer maar leven doet ze in jouw hart. Ik wens je heel veel sterkte. Free* is nu een engeltje die over jullie waakt en naar jullie kijkt.
Petra
Door: Rosalie30 (profiel) op 15/10/2004 @ 22:27
Lieve Chantal,
Wat een ontroerend en verdrietig verhaal.
Ik hoop dat jullie vlindertje nu in alle vrijheid mag rondvliegen in een wereld vol bloemen en zonder pijn wetende dat ze ouders heeft die nog steeds en altijd van haar zullen blijven houden.
Heel veel sterkte om dit verlies te verwerken.
knuf
Roos
Door: melissa op 15/10/2004 @ 23:50
ik ben zo sprakeloos geraakt door je verhaal ik wil jullie bijde heel veel sterkte wensen met dit groote verlies gr melissa
Door: Petra (2) op 18/10/2004 @ 08:44
Lieve Chantal,
Het is nog zo hard om te horen dat Free* nog had gewild, omdat zij zich nog prettig voelde in je buik.
Mijn zoontje, Julian*, is ook gestorven omdat de placenta niet goed was. Het is zo bitter..
Het is erg maar ik weet ook niet wat ik kan zeggen om lotgenoten te troosten, alleen maar...sterkte en ik denk aan jullie..
Liefs
Petra
Door: Melissa op 19/10/2004 @ 19:37
veel sterkte.x.
Door: jessica op 20/10/2004 @ 10:05
ik heb je verhaal met tranen in mijn ogen en kippenvel op mijn armen zitten lezen.wat vreselijk dat jullie dat mee hebben moeten maken!!
ik wens jullie heel veel sterkte toe en kracht om dit grote verlies te dragen.groetjes jessicaDoor: vanessa op 21/10/2004 @ 15:18
ik wens julie heel veel sterkte toe met het verlies van julie kindje als ik een vlindertje zie vliegen
zal ik aan julie kleine meisje denken.
Door: Chantal op 11/11/2004 @ 21:30
hoi iedreen
ik wil even laten weten dat mijn man en ik een website voor onze kleine meid hebben gemaakt! Ik zou het heel fijn vinden als jullie onze Free* daar een bezoekje zouden brengen!!!!
www.freesplekje.be
xxx
Chantal
Door: Danielle (profiel) op 21/01/2005 @ 20:59
Chantal, heel veel sterkte.
Free is een pracht van een meisje.
Hele mooie site.
Liefs Danielle
Door: olivia op 15/01/2007 @ 22:32
ik heb ook 2x een probleem met me placenta gehad, eerste keer was er groeivertraging, voor hun onverklaarbaar maar nu duidelijk voor mij na de 2e die overleden was aan een acute placentaloslating, en door onderzoek zagen ze dat er stolsel in zaten. ik heb zelf trombose leiden v.
ik wil graag in contact komen met mensen die hetzelfde hebben als mij slecht werkende placenta en of trombose, samen sterk zeggen ze dus wellicht helpt het ons bij een volgende zwangerschap
veel steun toegewesnt voor jullie allen.
ik voeg mijn verhaal later toe ik moet alles nog op orde stellen
liefs olivia.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.