Toch een trotse mama...
Door Petra op 30/11/2004 - 12:16:
Na 2 maanden gestopt te zijn met de pil werd ik zwanger! Geweldig! Heerlijk!
De zwangerschap liep voorspoedig: geen misselijkheid en geen gekke dingen! Zo een mooi gevoel dat getrappel in je buik, niet de hele dag maar zo af en toe… Heerlijk!
Ik kon me niet voorstellen hoe het zou zijn als het kindje er was en ik het getrappel niet meer zou voelen. Ik zou het echt missen…
In de 32ste week voelde ik op een dinsdag de hele dag een heftig getrappel in mijn buik. Echt de hele dag door. Dat was niet gebruikelijk maar wel prettig om te voelen. De volgende dag, de woensdag, was het heerlijk rustig. “Die moet moe zijn”, dacht ik nog.
De dag erna, donderdag, klopte ik zachtjes op mijn buik en toen kwam het hoofdje naar mijn hand. Gelukkig, dus toch nog een teken. Maar nog steeds geen trap! Ik maakte me zorgen en belde de verloskundige. Deze geeft aan dat ik meteen moet komen. Ze gaat luisteren met de doptone maar ze vindt niets… Ik maak nog een grapje en zeg: “Hij speelt graag verstoppertje.”
Dan pakt ze het echoapparaat en gaat kijken… Ze vind geen hartje!
Mijn hart staat stil! Ik raak in paniek! Ze stuurt me door naar het ziekenhuis. Een andere verloskundige gaat mee want ik kan zo niet meer rijden. Frank wordt meteen opgebeld en hij komt naar het ziekenhuis.
Ik zit nog in de auto en zeg tegen de verloskundige: “Het zal wel meevallen. Vanochtend kwam zijn hoofdje nog naar mijn hand.”
Eenmaal aangekomen krijg ik het nieuws te horen. Op de plek waar het hartje zit, is geen activiteit te vinden… Onze wereld stort in…
We kunnen het niet beseffen en het lijkt wel of we dromen. Er wordt gezegd dat ik moet bevallen en dat het kindje begraven moet worden. Het lijkt wel of er tegen iemand anders wordt gepraat, en niet tegen ons.
De dag erna word ik ingeleid met een pilletje dat vaginaal wordt ingebracht. Het duurt… En een tweede pilletje wordt ingebracht. Vrijdagavond en Frank mag bij me blijven. Er wordt een bed in het kamertje bij gezet. We zitten nog steeds in een roes. De begrafenisonderneemster komt en nog meer andere mensen.
Ik wil dit niet! Ga weg! Ik wil niet over crematies praten, ik wil over zwanger zijn, praten!! Ga weg!
Maar ik heb geen keuze en onderga de gesprekken…
De volgende dag wordt het derde pilletje ingebracht maar er nog gebeurt niets. Ik slaap de hele dag, ben kapot.
Het vierde pilletje ‘s avonds doet zijn werking. De weeën beginnen langzaam en komen dan opeens heel heftig. Ik slaap tussendoor maar zodra het menens wordt, ben ik klaarwakker! Ik zou alle pijnstillers krijgen die ik wou, ik hoefde niet nog meer te lijden. Maar er was geen tijd meer! De ruggenprik die ze me willen, komt te laat: ik heb volledige ontsluiting!
De baby ligt in een stuit en de billetje steken er al uit! Ik mag persen: de billetjes komen, de beentjes en het lijfje… Het hoofdje niet, de baarmoedermond is niet soepel genoeg.
Het lijfje heeft een uur buiten mijn lijf gelegen terwijl het hoofdje vast zat. Men heeft geprobeerd om de rand weg te masseren maar het wil niet lukken.
De gynaecoloog komt met een oplossing: een infuus. Maar dat kan even duren (2-3 uren) en dan kan het hoofdje komen. Of knippen in de baarmoedermond, maar dat kan zware gevolgen hebben voor later.
We besluiten voor het infuus te gaan, op dat moment heb je er echt vrede mee! Terwijl ze buiten staan om het infuus klaar te maken, krijg ik een perswee. Het hoofdje is er uit!
We mogen onze zoon, Julian*, vasthouden. We schrikken een beetje. Zijn huidje is zodanig door het vruchtwater geweekt dat het er een beetje af is… Maar verder een prachtkerel!
De zusters kleden hem aan en als hij weer bij ons op de kamer is, zijn we verliefd. Maar we worden ook weer met beide benen op de grond gezet… We huilen, we schreeuwen. Dit willen we niet...!
Julian* wordt gedoopt, opa en oma zijn ook in het ziekenhuis. We zijn zo verdrietig! Dan pas beseffen we: we krijgen geen levend kindje! We worden gek van woede, machteloosheid en verdriet. We beseffen ook dat we het privilege hebben om liefde te mogen voelen, en trots!
Mijn lichaam trekt ongelofelijk naar Julian*. Ik heb constant naweeën als ik hem bij me krijg. We mogen hem mee naar huis nemen tot de crematie… Maar dat kunnen we niet. We laten hem in het mortuarium.
Thuis krijg ik schuldgevoelens… Hij is daar bij allemaal die akelige mannen en vrouwen. Bah! Maar toch laten we hem daar.
Ondertussen hebben we ook beslist dat de kleine een obductie krijgt. Ook hier heb ik het erg moeilijk op het moment dat hij wordt afgehaald. Niet mijn kleine manneke nog meer aandoen… Frank spreekt met de man die de obductie gaat uitvoeren en vraagt hem om ons manneke echt voorzichtig te behandelen.
We mogen Julian* bezoeken in het mortuarium. Dit is zooo emotioneel maar het leert ons telkens afscheid te nemen.
Afscheid nemen doen we 3 dagen na de geboorte officieel met een crematie. “Engel van mijn hart” (Marco Borsato), “Fly” (Celine Dion) en “With arms wide open” (Creed) worden gespeeld. Op dat moment kan ik me compleet laten gaan. En dat doe ik ook.
Het is zeer emotioneel. Frank en ik hebben het gevoel dat we alleen zijn (maar dat waren we niet!) en dat we ons verdriet delen. Het is een mooi afscheid.
Het liedje “With arms wide open” heeft ons constant begeleid tijdens de zwangerschap. Het heeft nu een andere betekenis gekregen, maar het is het liedje van Julian* en zijn papa en mama. Het afspelen was hard, maar het moest. Het hoorde bij hem!
Inmiddels hebben we de uitslagen en weten we waaraan ons manneke gestorven is. Mijn placenta heeft niet voldoende zuurstof en bloed toegediend. Hij had zich gewoon op de ’foute’ plek in mijn baarmoeder ingenesteld.
We missen Julian* ieder uur, iedere dag!
Lieve Julian*,
Dag lief klein kindje
Je was er maar net
We hadden je bedje klaargezet
Ik verheugde me op mijn nieuw kindje
Maar je kon niet leven
Je was zo klein
Dat je niet op onze wereld kon zijn
Ik aai je gezichtje
Je bent nu zo stil
Dat ik je wakker strelen wil
Dan toverde in je ogen een lichtje
Maar dat zal niet lukken
Je bent zo ver weg
Ik weet niet eens of je hoort wat ik zeg
Misschien kun je weten
Wat ik bedoel:
Dat ik veel liefde voor je voel
En dat ik je nooit meer zal vergeten
Al was het maar even
Ik heb je gekend
Zodat je voorgoed in mijn hartje bent
Speel lekker in de hemel, lieve schat,
papa en mama missen je, lieve Julian*…
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Ook ik heb mijn tranen laten rollen!! Zo mooi!! Julian heeft een prachtmama en een prachtpapa!! Sterkte allebei!!!
Door: veerle op 01/12/2004 @ 09:07 
Petra,
Wat vind ik het zo erg voor jullie beiden, na al die weken het getrappel te voelen en dan plots ... heeft de natuur er ander over beslist (ik zelf ben bevallen op 05/08/2004 en had juist zo’n rustige baby in mijn buik dat ik denk ik meer aanleiding had om te denken dat er iets mis was ... gelukkig was dit niet het geval) het is juist daarom dat ik ook mijn tranen heb zitten wegpinken, ik denk dat ik mij ook zo woedend, machteloos zou voelen als jullie! en mij voortdurend zou afvragen waarom Julian ????
Verder wens ik jullie heeeel veeeel sterkte toe!!
Liefs
Veerle
Door: Marian op 01/12/2004 @ 17:41
Petra,
Wat vreselijk dat dit jullie moest overkomen.
Heel veel sterkte allebei.
Liefs,
Marian
Door: emmy (profiel) op 02/12/2004 @ 14:47
lieve petra,
zo ontroerend je verhaal, je zal het er nog heel erg moeilijk mee hebben.
ik hoop dat jij en frank heel veel steun bij elkaar vinden en dat jullie vlug terug een kindje mogen verwachten.
ik denk aan jou en je hebt een speciaal plaatsje in mijn hart.
beiden gingen we septembermama’s worden, maar van allebei mocht het niet zijn.
sterkte meid en heel veel geluk!!!
hele dikke knuf
emmy x x x
Door: tiziana op 03/12/2004 @ 13:31
heel veel sterkte in deze moeilijke perioden,liefs
Door: Inge Casteleyn (profiel) op 03/12/2004 @ 15:45
Petra,
Heel veel sterkte toegewenst.
Een kennis is in mei hetzelfde tegengekomen. Ik kon bij het lezen van je verhaal alleen maar denken aan haar en hoe zij zich moest voelen (ze praat er namelijk bijna nooit over). Ik ben blij om dit te lezen zodat ik haar misschien beter kan begrijpen.
Door: Pottie op 04/12/2004 @ 15:45
sterkte!
Door: sofie op 05/12/2004 @ 10:03
liefste petra,
ik moet je zeggen dat je een vrouw bent met veel moed om zomaar dit verhaal hier neer te pennen. dit was waarschijnlijk verschrikkelijk moeilijk voor jou!
ik wens je dan ook heel veel sterkte toe bij het verwerken hiervan. toen ik je verhaal las stonden te tranen in mijn ogen,alsook bij het gedichtje. ik hoop dat jullie heel veel steun hebben aan mekaar,dan zullen jullie je hier wel doorslaan,maar vergeten dat doe je niet,hé. ik wens jullie alvast het allerbeste toe.
vele groetjes sofie(mama van indy)
Door: romina op 06/12/2004 @ 23:06
hey, wat jammer voor jullie, zo onrechtvaardig
woorden alleen kunnen jullie verdriet niet helpen maar ik wens jullie toch alleszinds veel moed toe, de manier waarop je je verhaal schrijft is moedig en ontroerend, veel sterkte nog, vele lieve groetjes en een stevige knuffel vanwege romina xxxDoor: Anoniem op 06/12/2004 @ 23:28
Liefste mama en papa
Helaas weten wij uit eigen ervaring dit jaar, hoe raar het voelt en hoe leeg het is als na zoveel weken vrolijk zwanger zijn het binnen een minuut anders kan zijn. Heel veel sterkte is wat wij jullie toe wensen
heel veel liefde en heel veel kracht. Maar weet dat jullie manneke ook trots op jullie is en blijf altijd de trotse ouders van jullie liefde volle manneke. Liefde is en blijft eeuwig dat raak je nooit meer kwijt. hou de mooie herinderingen vast. spreek de mooie herinderingen hard op uit. en noem hem bij zijn naam. en weet dat een engeltje jullie bij zou staan
heel veel liefs
van ons
Door: sigrid op 10/12/2004 @ 16:00
Petra, heel gek maar jouw verhaal is geschreven de dag dat ons Mirte* is geboren en overleden, na 22 liefdevolle weken in mama’s buik. Hoewel ik nog niet zo ver was, herken ik me in jouw verhaal. De grootste schok kregen we toen we hoorden, dat er iets niet pluis was, ongeloof, verstomming, helemaal verkrampt, tranen die niet willen komen,... Daarna de angst voor de bevalling, bij mij heeft dat ook uren geduurd (welgeteld 35 voor het zover was). Ik was enorm bang om ons Mirte* te zien, maar dat is het beste wat we gedaan hebben, mijn vriend en ik waren enorm fier en trots en we vinden haar enorm mooi. Het was een heel mooi afscheid. Ik merk nu dat het heel belangrijk is om erover te praten, alles neer te schrijven, ik kijk heel veel naar de foto’s van ons Mirte*, lees keer op keer de lieve kaartjes en e-mails die ik van iedereen heb gekregen en al bij al voel ik me sterk. Natuurlijk ben ik enorm bang voor de toekomst, ga ik het allemaal aankunnen?
Maar ik wil je gewoon laten weten dat ik met je meeleef en weet dat jullie niet alleen zijn. Veel sterkte nog en hopelijk gaat jullie grote kinderwens ooit in vervulling!
Sigrid
Door: ilse op 10/01/2005 @ 10:33
lieve petra,
allereerst mijn diepste medeleven met jullie grote verdriet.
Jullie verhaal was bijna twee jaar geleden ook ons verhaal ( staat hier ook ergens op , woutje engel van mijn hart)
Wat je nu doormaakt is met geen woorden te beschrijven , het verdriet , de eenzaamheid .
Misschien wil je me nu nog niet geloven , maar wees er zeker van , je komt er boven op , sterker dan ooit .
Julian* waakt over jullie en zal er voor zorgen dat je het geluk terug zal vinden , misschien zelfs met een nieuwe baby. En neen , deze zal nooit Julian* vervangen maar wel een enorm gevoel van liefde kunnen geven.
Na de geboorte van Woutje* op 37 weken ( oorzaak is nooit gevonden ) leek mijn wereld ook volledig ingestort, mijn verdriet niet te omschrijven .
Engel van mijn hart was ook ons liedje , eerst met een heel andere betekenis bedoeld op het geboortekaartje , maar we hebben het toch laten staan. Ineens was dit de juiste tekst van wat we voelden en wilden zeggen na het verlies van ons engeltje.
We wilden zo snel mogelijk terug proberen zwanger te worden ( dit wil natuurlijk niet iedereen ) en gelukkig lukte dit al na twee maanden .
Ik moet je zeggen , dit was voor ons de beste beslissing van ons leven.
Het waren 9 moeilijke en ongeruste maanden , maar het was de moeite waard.
Op 14 januari 2004 werd ons derde zoontje Mil geboren en ik moet je zeggen , hij is een godsgeschenk!
Hij laat ons elke dag zoveel lachen en heeft ons als gezin nog dichter bij elkaar gebracht ( we hebben nog een zoontje van 4 jaar ) .
En zo blijf ik er ook bij dat het zieltje van Woutje* verder leeft in Mil.
Voor mij is hij 2 in 1.
Klinkt misschien onnozel he , maar zo voelt het wel.
In ieder geval wat ik wil duidelijk maken is ,
achter deze dondere dagen zal de zon zeker terug gaan schijnen , geef het alleen de kans!
Ik wens u en Frank heel veel sterkte en liefde toe.
Een dikke knuffel ,
Ilse , mama van Mats, Woutje* en Mil?
Door: sindy op 14/01/2005 @ 20:35
Beste Petra,
Ik begrijp perfect wat jullie doormaken. Heb juist hetzelfde meegemaakt. Voelde op 36 weken geen beweging meer in mijn buik en kreeg dan ook in het ziekenhuis te horen dat het hartje niet meer klopte. Mijn wereld stond stil. Onze zoon Stienes is dan ook 27 december 2004 doodgeboren. Maar ik ben blij dat ik hem zonder keizersnede heb mogen op de wereld zetten. Nu moeten we nog 6 weken wachten op de autopsie. Ik hoop echt dat ze de oorzaak vinden. Maar jullie wens ik alvast veel sterkte en ik weet zeker onze kindje maken het daar zeker goed op die ene speciale plaats.
Door: Kim~Tibo*~Jonas~Yenthe (profiel) op 30/04/2005 @ 09:08
petra,
Heel veel sterkte !!
Liefs Kim,mama van Tibo* en Jonas
Door: Veerle (profiel) op 24/05/2005 @ 16:04
Petra,
Ik heb altijd zulke verhalen op deze site vermeden! Nu dus toch voor de eerste keer zo'n verhaal gelezen en ook ik zit hier te huilen. Mijn eigen bevalling kwam me voor de ogen en de gedachte dat onze Milan niet zou geleefd hebben maakt me nogal overstuur. Ik weet niet wat ik naar jullie toe moet zeggen? Veel moed en sterkte?? Ook aan Sindy, Ilse, Sigrid en iedereen die zoiets heeft moeten meemaken veel sterkte!!
Door: Liesbeth33 (profiel) op 28/09/2005 @ 23:08
Petra, wat kan jij ongelofelijk pakkend schrijven, meid! Ik zit hier heel hard te huilen om jouw prachtig geschreven, maar vreselijk trieste verhaal. Eén ding: je bent een geweldige moeder en Julian zal trots op je zijn vanuit de hemel. Er komt vast nog een broertje of zusje voor hem waar hij over kan waken. Sterkte!
Door: inna ARMENYAN op 18/11/2005 @ 16:56
lieve Petra ik voel hoe zeer is uwe verdriet
maar tijd genezt alles alles gat inorden komenDoor: margreet kleine op 16/04/2006 @ 20:50
ik wens jou veel sterkte toe ik weet hoe jij je voelde ik heb het ook meegemaakt
het laat je nooit weer los we komen er wel overheen
Door: gemma op 09/05/2006 @ 13:10
lieve petra
Wij hebben in maart 2006 hetzelfde mee gemaakt alleen ging bij mij de bevalling wel redelijk snel.Wij zijn ook de trotse ouders van een zoon Milan en wij hebben hem gelukkig ook een prachtig afscheid kunnen geven.Het doet elke dag nog pijn maar als ik naar zijn foto's kijk dan weet ik dat hij het nu goed heeft en zijn rust heeft gevonden nu wij nog.Wat ik nu momenteel heel erg moeilijk vind is dat het bijna moederdag is en dat vind ik heel erg confronterend,maar ik weet ook dat onze tijd nog wel komt en dat Milan er nog een broertje of zusje bij krijgt en die zal ik alles over Milan vertellen hoe mooi hij was en dat hij nu een sterretje is heel veel sterkte en kracht en bedenk altijd dat onze jongens bij ons zijn veel liefs van Gemma
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.