Een droom...
Een droom dat is wat het allemaal lijkt.
Eind 2001: we gaan ervoor: ik stop met de pil.
Maart 2004 is het dan zover we zijn zwanger.
Ik heb ver in de familie CF (Cystic Fibrosis). Laten testen: de kans dat ik draagster zou zijn, was klein. Toch maar Utrecht. Allebei laten testen. Mijn vriend heeft een lichte vorm van CF. Ik ben draagster van de ergste vorm van CF. Dat betekende dat ons kindje 25% kans had op CF. Een lichte vorm van CF, waar goed mee te leven is. Dat was wel een opluchting.
We waren nu al drie maanden verder, alles ging goed. Totdat ik op 22 juli naar de verloskundige ging, ik was te groot. Ik kon rustig op vakantie, ik hoefde mij niet druk te maken.
Op vakantie… Maandagavond: ik voelde niets meer maar we hadden veel gelopen. Dus werd ik gerust gesteld door mijn vriend.
Op 2 augustus naar de gynaecoloog. Mijn vermoedens werden waar… Geen hartje meer. De wereld stort in. "Wat heb ik foutgedaan", is wat er door je heengaat.
Op 5 augustus werd onze zoon Storm geboren (705 gram). Een heel mooi kereltje, met alles erop en eraan.
Nu blijkt dat mijn bloed niet goed is: anti-cardiolipine. Antistoffen die een verhoogde stolbaarheid van het bloed geven, waardoor de bloedvaatjes in de moederkoek verstopt raken. Doordat de vrucht zich niet goed ontwikkelt, bestaat een kans op een miskraam.
Het is nu 5-2-2005 en half jaar geleden werd Storm geboren.
We hebben hem een mooi plekje gegeven. Al de spulletje die ik heb zoals zwangerschapstest, kaartjes, video van de echo, kaartjes met sterkte, voetafdruk en de foto's van Storm hebben we in een Koffertje gedaan. Alsof Storm op reis is.
We hebben familie en vrienden een mooi kaartje gestuurd:
Een half jaar leef ik al in een droom.
Een droom waar ik wakker wordt.
En dan aan gekeken wordt door twee blauwe ogen.
En een brabbelend geluid.
Een droom die altijd zal blijven bestaan.
Reacties:
Door: Kathleen op 10/02/2005 @ 00:03 
Ik krijg de tranen opnieuw in mijn ogen als ik dit lees. Wij zijn 18/11/04 ons zoontje Xander verloren na 24 weken zwangerschap, ik weet hoe machteloos je voelt heel veel sterkte. Zin in een babbel kom dan eens langs (soms gaat het mis-slecht nieuws bij 2de echo op 21 weken)
Jan en Angeline,
9 maanden geleden zijn we, na 24 weken zwangerschap, ons dochtertje Free* verloren.
Ik kreeg toen van een vriendin het volgende gedichtje.
Je leventje
was broos en teer
en uiterst kwetsbaar
je bestaan
en toch had jij al
stem en taal
en teken
jullie die hem liefhadden
konden dat verstaan
jij, hun kliene lief
voor altijd in jullie hart...
Heel veel sterkte...
Chantal, mama van jitse, tjalle en Free*
Door: spike op 11/02/2005 @ 09:49
Hallo
Bij het lezen van je verhaal komen mijn haren gewoon recht en de tranen staan in mijn ogen
Je mag niet vergeten dat storm altijd een eeuwige in jullie hart zal blijven wonen
Want onze kleine meid die wij verloren hebben op 13/10 zal dat ook eeuwige doen ze blijven onze eerste kindjes en ook al zijn ze niet lang bij ons gebleven het is en blijft een wonder kindje
veel sterkte meid en ook voor je man
ik vind het idee van storm dat op verlof is wel leuk hoor
groetjes en sterkte meid
Door: Ada op 11/02/2005 @ 11:29
Hallo,
Verdriet, vragen, meeleven zoveel emoties ... die - eenmaal op papier gezet- toch niet zeggen wat ik voel als ik je verhaal lees. Ik voel een koude rilling over mijn rug als ik de naam van jullie kindje lees. Ons zoontje noemt namelijk ook Storm. Wanneer ik zijn gezicht zie en hem knuffel bedenk ik wat een verdriet jullie hebben en hoe vlug er soms iets misloopt. Ik wens je veel sterkte, hopelijk kun je het verdriet een plaatsje geven in je leven. Vele knuffels.
Ada
Door: sigrid op 11/02/2005 @ 17:14
Ik lees hier zoveel herkenbare dingen: de machteloosheid, fierheid en het koesteren van de kleinste herinneringen.
Zelf zijn wij de trotse ouders van Mirte*, geboren en overleden op 30 november 2004, na 23 weken zwangerschap.Hopelijk zien we je nog eens op het forum (soms gaat het mis-slecht nieuws bij de 2de echo op 21 weken).
Heel veel sterkte!
Liefs,
Sigrid
Door: ellen op 13/02/2005 @ 11:31
ooit zal je het een plaatsje kunnen geven,maar vergeten doe je het nooit...wij hebben ook twee kindjes voor hun geboorte verloren ,ze blijven altijd in ons hart.veel sterkte voor jou en je man
Door: brigitte op 14/02/2005 @ 13:59
wij zijn ook een kindje verloren ons zoontje fiebe* ik weet dat da zeer zwaar is en dat je het nooit zult los laten bij ons is het nu 2 jaar geleden maar nog denk ik alle dagen aan ons zoontje en is en blijft in ons hart ik heb u verhaal ook gelezen wat erg lieverd waarom moeten de mensen dit steeds blijven meemaken het leven is al zwaar genoeg dat da ook ons nog moet overkomen pijn en verdriet dat verdiend niemand niet .
graag had ik nog even iets kwijt wij hebben ons zoontje mogen begraven omdat ik al 32 weken zwanger was daar ben ik nu blij om dat we hem nog iets hebben kunnen geven !!! maar ik weet van ondervinding dat het zeer duur is ookal denk je daar niet aan kijk ik doe in uitvaardverzekeringen wat zeker niet fijn is maar de mensen helpen dat is nu echt iets voor mij ik ben zelf ook verzekerd en al goed noem ik da want mijn ongeboren kindje was ook verzekerd ik moet u zeggen toen we ons zoontje verloren hebben heb ik staat kunnen aken op mijn DELA verzekering wat die heeft tot de laatste dag alles voor mij geregeld zoals ik het wou en ook alles betaald dat noem ik nu pas service ookal hadden we het anders gewild nu zijn we met heel ons gezin erbij verzekerd en dit maar voor een appel en een ei want voor de prijs moet ik het zeker niet laten dat wilde ik jullie toch even laten weten moest u ook zo denken en wil u erover meer uitleg dan kan u mij ontacteren op lelie770@hotmail.com of op het nr 03/288.40.83 sorry voor dit maar ik wil het iedereen toch even meegeven want je staat daar nooit bij stil hee en denkt vaak bij mij gebeurd da ni he .
nog veeeeeeeeeeel sterkte met het verlies en veel steun gewenst liefs sientje
Door: Marinka op 15/02/2005 @ 10:24
Hallo,
Ook ik wil jullie heel veel sterkte toewensen! Jammer genoeg blijkt maar weer hoeveel mensen met een soortgelijk drama te maken krijgen. Want een drama is het zeker en vast, iets wat je nooit meer vergeet voor de rest van je leven.
Ons zoontje Cédric werd geboren na 19 weken zwangerschap. Het enige wat er ons nog van rest zijn enkele fotootjes, een hand-en voetafdruk en een plaatsje op het kerkhof (anoniem) waar we nog eens naartoe kunnen gaan als het te moeilijk wordt.
Onlangs ben ik daar met onze 2 zoontjes geweest, want zij zullen weten dat er een ouder broertje is hier boven in de hemel. Dat zullen wij hen leren.
Na mijn eerste zwangerschap, die verkeerd afliep, hebben we een "rustpauze" van een jaar ingelast. Deze periode was nodig om één en ander te verwerken.
Toen we nadien terug genoeg moed hadden om er opnieuw aan te beginnen was ik binnen 2 maanden zwanger! We waren blij verrast dat het zo snel was gegaan. Nog groter was de verrassing toen bleek dat het een tweeling was! Nooit vergeet ik de woorden van mijn gynaecologe toen;"het lijkt wel alsof iemand hiermee iets goed wil maken..."
Het allerbeste,
Marinka
Door: Anoniem op 04/03/2005 @ 16:47
Hoi Angeline,
Nog even langs deze weg de groetjes en sterkte van mij,
ik vond je verhaal mooi om te lezen, goed gedaan!!!
Liefs, jekent mewel!, saskia!
Door: Kim~Tibo*~Jonas~Yenthe (profiel) op 17/03/2005 @ 23:15
Heel veel sterkte bij het verlies van Storm*
Groetjes Kim,mama van Tibo* en Jonas
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.