Laat dit nooit meer gebeuren!
Door Susanne op 03/03/2005 - 23:01:
Dit is het verhaal over onze eerste 2 zoontjes Maarten* en Sander* allebei geboren na 23 weken zwangerschap, maar volgens de wet bestaan ze niet en een waardig afscheid is hen ook niet gegeven.
In februari 1993 komen Ronald en ik erachter dat we eindelijk zwanger zijn. Dolblij zijn we maar ook voorzichtig omdat we best wisten dat het in de eerste 12 weken vaak fout gaat. Het verliep bij ons ook niet helemaal vlekkeloos want zowel in week 8 als 9 krijg ik bloedverlies. De huisarts constateert dat de baarmoedermond dicht is en dat het bloed aan de buitenzijde zit. Toch mogen we de week daarna een echoscopie laten maken. Daarop is duidelijk te zien dat ons kindje leeft en dolblij vertellen we dan iedereen het goede nieuws dat we papa en mama gaan worden.
Het was mij eerste zwangerschap en alles was dus nieuw voor me. Toch was de verloskundige over het algemeen tevreden ondanks dat ik aangaf veel harde buiken te hebben. “Dat hoorde er gewoon bij”, zei ze.
We besloten daarom nog 1 keer samen op vakantie te gaan voordat we papa en mama zouden worden. Die week voelde ik ons kindje voor het eerst heel goed bewegen. Het drukte zich als een bolletje tegen mijn handen aan, wanneer ik die op mijn buik legde.
Op 16 juni ga ik ‘s ochtends weer op controle bij de verloskundige. Ze stelt voor dat ik halve dagen ga werken, omdat het kindje wat aan de kleine kant is. Prima...
Maar zover komt het helaas niet meer. ‘s Avonds krijg ik buikpijn. Ik denk dat het van mijn darmen komt en besluit op tijd naar bed te gaan. Slapen lukt echter niet, na een tijd lig ik echt te rollen door mijn bed en wanneer ik naar het toilet ga, ontdek ik bloedverlies. Meteen paniek!
De verloskundige opgebeld, maar die weigerde eerst om te komen. Ze had me ‘s ochtends nog gezien en alles was goed… Dus het zou wel wat voor de huisarts zijn. Na lang aandringen, kwam ze toch en ze ontdekte dat het weeën waren en dat ik al 3 cm ontsluiting had. Ik moest meteen naar het ziekenhuis toe, in de hoop de weeën nog te kunnen stoppen. Ik had daar dan ook al mijn hoop op gevestigd.
Helaas zei de arts dat de ontsluiting te ver gevorderd was en dat ons kindje geboren zou worden geboren en meteen overlijden, omdat het met 23 weken te klein was om zelfstandig te kunnen leven. Onze wereld stortte compleet in.
De bevalling heb ik zelf gedaan, maar zo zie ik het niet. Het was meer alsof ik naast mijn lichaam stond en naar een heel akelige film keek, met een ander in de hoofdrol. Mijn man ging weg, hij kon het niet aan. Hij wachtte op de gang tot alles voorbij was. Omdat iedereen dacht dat mijn vliezen al gebroken waren, mocht ik op een gegeven moment gaan persen en met een enorme knal sprongen de vliezen toen kapot. Echt alles zat onder het vruchtwater en ons kindje werd “in galg” geboren, met de beentjes eerst.
Na een tijdje kwamen de weeën weer op gang en hij werd helemaal geboren: een ontzettend mooi, klein mannetje van 400 gram en 27 cm en met alles erop en eraan. Tijdens de bevalling was hij al overleden. Hoe was het mogelijk dat zo’n compleet mensje niet mocht leven?
Ik durfde hem niet vast te houden omdat hij er zo teer en breekbaar uitzag. Ik was bang dat er een armpje of beentje af zou breken. Achteraf heb ik daar wel spijt van gehad.
Na een tijdje werd mijn kindje weggehaald en Ronald kwam weer binnen. Op aanraden van de verpleegkundigen heeft hij toen ook zijn zoon bekeken. Eerst durfde hij niet uit angst voor wat hij te zien zou krijgen. Daarna was hij ook helemaal verliefd en supertrots.
Volgens de verpleegkundige mochten we hem een naam geven voor in het ziekenhuisdossier, maar voor de wet zou hij niet bestaan! Ik had de 24 weken zwangerschapsgrens niet gehaald en dus konden we ons kindje niet aangeven bij de burgerlijke stand. Een begrafenis of crematie hoefde dus ook niet geregeld te worden. Het ziekenhuis zou op een nette manier afscheid van hem nemen. Overmand door verdriet als we waren, namen we aan dat ze de waarheid sprak, dat het niet anders kon en stemden toe. We noemden ons kindje Maarten*.
Er zou een obductie plaatsvinden om te onderzoeken waarom hij zo vroeg geboren was. Daar is niets uitgekomen: Maarten* bleek kerngezond. Dus moest er een andere oorzaak zijn en die werd na het ontzwangeren bij mij gevonden. Ik had een aangeboren baarmoederafwijking die de arts “Uteris Bicornis” noemde. Ik mocht echter gewoon weer zwanger raken want mijn baarmoeder was nu een keer uitgerekt en de volgende zwangerschap zou ik wel voorbij de 28 weken komen.
Toch wilden wij het graag zeker weten en vroegen om een second opinion. De artsen in het AZU waren het niet eens met de conclusie van hun collega. Ze stelden voor dat ik om een kijkoperatie zou vragen, om met zekerheid de diagnose te kunnen stellen, en niet enkel alleen van een baarmoederfoto. Terwijl ik op de wachtlijst stond voor die ingreep bleek ik onverwachts zwanger te zijn. Daar hadden we eigenlijk geen rekening mee gehouden nadat het de eerste keer zo lang geduurd had. We moesten nu kiezen tussen ons kindje of de ingreep. Als ik de kijkoperatie zou laten uitvoeren, betekende dat ook een abortus voor ons kindje terwijl er een kans was dat de diagnose wel juist was. Niet echt een keuze dus, als je graag een gezinnetje wilt en net je zoon hebt verloren…
De hele zwangerschap zat vol spanning en stress. Zou het deze keer wel goed gaan? Ik kreeg weer last van bloedverlies, zo rond de 11 weken, maar volgens de echo was alles goed. Ik had extreem veel harde buiken en ook veel buikpijn. Als ik echter met deze klachten bij de arts kwam, geloofde hij me niet. Op een gegeven moment is hij zelfs kwaad geworden en zei letterlijk: "En nu moet je eens ophouden met deze flauwekul. Je haalt je dingen in je hoofd die er helemaal niet zijn, ga nu maar eens genieten van deze zwangerschap"
Het gevolg was dat ik aan mezelf ging twijfelen en niets meer durfde te zeggen.
Bij de controle rond 23 weken zei ik dan ook dat het wel goed ging, terwijl dat niet zo voelde. Tot mijn grote schrik was het ook niet goed: ik had 1 cm ontsluiting. Ik werd meteen opgenomen en er zou een bandje rond de baarmoederhals aangebracht worden om vroegtijdige ontsluiting verder tegen te gaan. Helaas mocht deze ingreep niet doorgaan omdat ik door het toucheren weeënactiviteit gekregen had en aan het infuus moest om de weeën tegen te houden. Dit lukte 3 dagen, maar daarna ging het toch fout en Sander* werd geboren: 490 gr zwaar en 28 cm lang. Ook zo’n mooi kindje en deze keer was Ronald wel bij de bevalling. Wat waren we weer verdrietig en trots. Sander was zo mooi en leek zoveel op zijn broer. Waarom moest dit toch gebeuren?
Tot onze grote verbazing werd hij door de verpleging netjes aangekleed en daar waren we heel blij mee. Acht maanden eerder bij Maarten* was dat niet gebeurd.
Hoewel we geen goed gevoel hadden gehad over het afscheid van Maarten* destijds - dat we hem in het ziekenhuis moesten achter laten voor de crematie - deden we met Sander* toch hetzelfde. Ook hij bestond niet voor de wet en we wilden geen onderscheid maken tussen onze zoontjes. Ze waren ons beiden even lief!
Twee maal bevallen en twee maal met lege handen naar huis toe, afschuwelijk.
Gelukkig kwamen we daarna bij een arts in een ander ziekenhuis terecht. Hij concludeerde dat ik een andere afwijking aan mijn baarmoeder had, één die operabel was.
Na 2 operaties en een miskraam raakte ik opnieuw zwanger. Met 14 weken werd er voor de zekerheid een cerclage om de baarmoederhals geplaatst en na 32 weken werd Lisa geboren, een vechtertje. Ze kreeg een hersenbloeding, maar gelukkig op een dusdanige plaats dat ze er niet echt wat aan over heeft gehouden.
Daarna mocht ik nog drie keer zwanger raken en steeds werd er in de 14e week een cerclage geplaatst. Het resulteerde in de geboortes - na de 37ste week - van Pepijn, Lobke en Jaïr.
Ons gezin was compleet en voor mij was de tijd aangebroken om definitief uit te zoeken wat er destijds met de lichaampjes van Maarten* en Sander* was gebeurd.
In de loop van de jaren had ik daar de meest vreselijke dingen over gehoord. Om een paar voorbeelden te geven: ze zouden bij een ander aan het voeteneinde in de kist worden gelegd, ze zouden op sterk water staan en zelfs dat ze naar de afvalverbrandingsoven zouden zijn gegaan. Ik wilde rust hebben en weten waar ze gecremeerd waren, zodat ik ernaartoe kon als er misschien een strooiveldje was.
Nogmaals verzekerde het ziekenhuis me dat destijds alles heel netjes geregeld was. Dat ze met meerdere kindjes tegelijk waren gecremeerd en dat dit goed verzorgd was. Ik kreeg zelfs de namen van twee crematoria op, waar het waarschijnlijk gebeurd was.
Telefonische navraag daar, leerde mij echter dat er helemaal niets van waar was. Onze kindjes waren daar nooit geweest. Boos en overstuur nam ik weer contact op met het ziekenhuis. De volgende dag op 8 augustus zou ik worden teruggebeld. Tot mijn grote schrik en verdriet kreeg ik toen te horen dat allebei onze zoontjes destijds door het ziekenhuis naar de ZAVIM, een medische verbrandingsoven, te zijn gebracht. Opgesloten in een soort containertje zijn onze lieve kindjes daar samen met tumoren, amputaties, bloed uit de operatiekamers, … naartoe gebracht om in de verbrandingsoven te worden gegooid.
Nog steeds ben ik kapot van verdriet hierover. Waarom hebben ze dat gedaan? Waarom hebben ze ons zo voorgelogen? Want er bleken wel degelijk wat andere mogelijkheden te zijn! Waarom zijn ze zo slordig met onze zoontjes omgesprongen?
Ik kan er helaas helemaal niets meer aan veranderen… Hoe graag ik dat ook zou willen. Ik ben nog steeds stuk van verdriet als ik eraan denk wat ze hen hebben aangedaan. Dit hebben ze nooit verdiend en hier moet ik de rest van mijn leven mee leven. Ik hoop dat Maarten* en Sander* weten hoeveel wij van ze houden, hoeveel we ze missen en dat we echt iedere dag nog aan ze denken.
Om het toch nog een beetje goed te kunnen maken en ze alsnog een waardig plekje te geven; hebben we sinds kort een eigen site voor ze gemaakt met hun foto’s, gedichten en het hele verhaal. Het adres is www.maarten-sander.da.ru en we hopen dat enorm veel mensen hen een bezoekje komen brengen en een berichtje achter laten in het gastenboek. Een eerbetoon aan onze zo geliefde zoontjes die als afval zijn weggegooid door het ziekenhuis. Dat dit nooit, maar dan ook nooit meer, mag gebeuren in deze tijd!
Lieve groeten van Susanne
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: cindy op 05/03/2005 @ 18:06 
ik weet hoe moelijke het is om te bevallen en dan met legen handen staan . ik heb het ook mee gemaakt ;
en dan mag je ze nog niet begraven .
verveeld en moede vind ik dat ik had het zo graag gewild! . mijn laste zwangerschap was ongeveer 22 weken .
hou jullie goed . ik ga zeker eens naar je site kijken .
Door: Anoniem op 06/03/2005 @ 18:46
Jullie kindjes zijn samen met waardeloos materiaal ’weggegooid’, maar de enorme liefde die deze kereltjes omringt onderscheidt hen van al de rest op de aarde. Het lichaampje dat verbrand werd heeft nooit waarde gehad, zeker niet voor hen. Maar de onverwoordbare warmte en liefde die hen omringde vanaf het moment dat ze verwekt waren, maakt hen tot iets wat nooit vergeten zal worden, iets dat nooit vernietigd kan worden!
Sterkte!
Door: cindy op 06/03/2005 @ 18:47
he sussane ,
waarom kan ik niet op je site kommen laten wij eens weten ; dank u cindy
Door: susanne op 07/03/2005 @ 09:00
Lieve Cindy,
Ik weet het niet lieve mensen waarom jullie niet op de site kunnen komen. Ik heb het net zelf even geprobeerd en ik kom er gewoon op. Wel duurt het even voordat de eerste bladzijde is geladen en je door kunt klikken op de buttons bovenaan om verder te gaan.
Ik zou zeggen gewoon straks nog een keer proberen op www.maarten-sander.da.ru en als de link in dit bericht niet werkt gewoon zelf even het adres intikken.
lieve groeten van Susanne en alvast bedankt voor jullie lieve reacties!
Door: Evi (profiel) op 07/03/2005 @ 15:09
Zo verschrikkelijk wat jullie hebben meegemaakt!!
Ik heb er geen woorden voor.
Trouwens een hééél erg mooie site!
Door: monique op 07/03/2005 @ 15:41
lieve Suzanne,
Inderdaad schandalig ook ik heb al diverse malen dikke pech gehad, ons Jermain werd na 41 weken geboren met een open schadeltje wat ze nooit op de echo’s gezien hadden en overleed na 3 dagen. Toen een bbz toen een miskraam en toen na ivf zwanger van een tweeling waar al gauw een hartje niet meer klopte en na 16 weken het andere hartje het begaf ben toen natuurlijk bevallen. Wij hebben toen ons dochtertje "Hope"mee naar huis genomen en zelf bij ons jermain begraven. En de mensen keken wel even vreemd dat je met zo’n grote schop de begraafplaats op kwam maar niemand kwam en nu liggen ze er in ieder geval samen.
Sterkte er mee maar het moest zo niet mogen.
zou ook een klacht indienen bij het ziekenhuis al was het maar dat zoiets nooit meer zou gebeuren, terug draaien kunnen ze het voor jullie niet
liefs Monique
Door: susanne op 07/03/2005 @ 20:33
Lieve Monique,
Gelukkig gebeurt het tegenwoordig niet meer zo. Sinds 1996 bestaat er nl een protocol in ieder ziekenhuis wat ze met deze te vroeg geboren kindertjes moeten doen en gelukkig hebben ouders nu ook zelf de keuze of ze hun kindje zelf willen begraven of cremeren of dat ze dat door het ziekenhuis willen laten doen. Gelukkig gebeurt het nu wel op een nette manier.
Helaas voor ons zijn Maarten* en Sander* voor 1996 geboren en heeft het ziekenhuis ons eigenlijk gewoon voorgelogen.
Een klacht indienen heeft geen zin want er was geen protocol waar ze zich aan moesten houden en het verandert helaas toch niets aan de situatie. We proberen er nu vrede mee te krijgen en zijn blij dat we Maarten* en Sander* met de site toch nog een waardig plekje kunnen bieden.
Liefs van Susanne
Door: Sandra Vergunst (profiel) op 07/03/2005 @ 20:39
Dag Suzanne en Ronald,
Ik probeer te bedenken wat te zeggen, maar woorden schieten mij tekort voor zóveel emotie. Toch wil ik wat neerzetten. Doe wat je kunt, al is het maar voor je eigen gemoedsrust. Ons "tweede" kindje (de helft van een tweeling, verloren in de achtste week van de zwangerschap door buitenbaarmoederlijke zwangerschap) heb ik een plekje kunnen geven door een tekst, die ik in een heel klein sierlijk doosje bij m´n dochters (Anne is de andere helft van de zwangerschap) foto heb staan. Dit is me heel dierbaar. Het geeft een wondertje een plek. Ik hoop dat jullie Maarten en Sander ook een dergelijk plekje kunnen geven, zodat de nare gebeurtenissen wat meer naar de achtergrond zullen verdwijnen.
Liefs en het allerbeste voor jullie gezin toegewenst.
Sandra
Door: Tine (profiel) op 07/03/2005 @ 21:39
Door je verhaal hier neer te pennen maak je voor Maarten* en Sander* vast duidelijk hoeveel je van ze houdt. Heel moeilijk maar moedig om te proberen deze gebeurtenissen een plaats in je leven te geven.
Vreselijk dat het zo is gegaan.
T.
Door: vanessa op 10/03/2005 @ 16:38
hier zijn geen woorden voor het is verschrikkelijk ik heb met julie te doen meid ik heb de tranen in men ogen staan ik wens julie veel sterkte alhoewel het moelijk is de gedachte van maarten en sander te vergeten wat er is mee gebeurd maar geniet zeker van de andere kindjes in julie gezin en blijf in julie hart altijd denken aan die kereltjes .
Door: hatice op 11/03/2005 @ 10:38
lieve suzanne
ik heb met tranen in mijn ogen en een hele grote brok in mijn keel je verhaal gelezen.Meid ik leef met je mee,wat vreselijk wat ze met je 2 engeltjes hebben gedaan.Ik weet zeker dat ze ergens op je neet kijken,en zeker voelen hoeveel je van ze hield,en hoe erg gewild ze waren.JE SITE is erg mooi ik zou er uren naar kunnen kijken.
Door: danielle op 12/03/2005 @ 21:04
Lieve Suzanne en fam.
Ik vindt het echt vreselijk wat er gebeurd is de tranen zitten in mijn ogen,ik wens jullie heel veel sterkte en hoop dat dit ooit een plaatsje krijgen mag!!!
Door: Kim~Tibo*~Jonas~Yenthe (profiel) op 17/03/2005 @ 23:16
Heel veel sterkte met het verlies van Maarten* & Sander*
Groetjes Kim,mama van Tibo* en Jonas
Door: hassana op 29/08/2005 @ 13:31
hoi ik krijg tranen in mijn ogen omdat mij bijna hezelfde is gebeurd.ik heb een miskraam gehad van 3mnd en die werd ook door de ziekenhuis meegenomen maar weet verder niet wat ze met hem hebben gedaan......en heb nog een zoontje die op 25wk en 3dagen het toch wel een maand heeft geleefd omdat hij een hersensbloedig had en teveel onrijp was is hij daar door overleden maar mijn zoontje is wel in marokko begraven gelukkig...en hoop dat de volgende zwangerschap goed gaat .......ik heb problemen met mijn baarmoedermond daar kan niet zo veel druk op en daar gaan ze nu als ik weer zwanger ben zo cercalage derop doen en maar hopen dat het toch uiteindelijk goed komt....en wens jou meid veel geluk met alles en het is wel heel erg wat je mee hebt gemaakt....groetjes hassana
Door: anoniem op 07/09/2005 @ 21:55
maar toch een gelukkige afloop
en ik wens jou veel sterkte met wat er allemaal is gebeurd en ik wens jou en je gezin veel geluk in het leven Door: merel op 07/09/2005 @ 21:56
ooh wat erg voor jullie en de verhaal van hassana nou ik wens jullie veel sterkte
Door: Charlotte op 02/11/2005 @ 13:28
Hoi Susanne,
Wij hebben ook een kindje Tycho gekregen bij 23 weken zwangerschap. We hebben hem wel aangegeven bij de burgerlijke stand. Dat kon gewoon, jammer dat je dat niet wist. Het heet akte van levenloos geboren kind. (Je bent het alleen niet verplicht om je kindje aan te geven.)
Groetjes van Charlotte
Door: annemiek (profiel) op 02/11/2005 @ 15:58
Wat een verhaal!!
Zit het letterlijk met kippenvel op mijn hele lijf te lezen, temeer omdat ik nu zo ver ben als jij destijds, wat een perfecte babietjes!!
Je hebt er een verschrikkelijk mooie site van gemaakt, echt iets om trots op te zijn!
Heel veel goeds en liefs met je gezin!!!
Door: Odette op 16/07/2006 @ 08:09
Lieve suzanne, de wet is oneerlijk, zo respectloos. Maarten en Sander waren vast kanjers!! Wat ik je zou willen zeggen, In Tilburg is een begraafplaats waar op 1 november 2003 een monument voor levenloos geboren kinderen is onthuld. Dit staat voor alle kindjes die geen "normaal" afscheid gehad hebben, net zoals maarten en sander. Misschien vind je het fijn om dat te weten. (Het is de begraafplaats bij het crematorium op de baden powellaan te Tilburg)
Door: diana op 03/01/2007 @ 13:36
Lieve Suzanne,
Ik kreeg het helemaal koud bij het lezen van je verhaal, wat afschuwelijk. Ik hoop dat je wel kunt genieten van al je andere mooie kinderen, mar ik mij voorstellen dat dit verdriet moeilijk te plaatsen is.
Groeten, Diana
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.