Ze was ons eerste kindje...
Door Bianca op 14/03/2005 - 14:32:
Hey,
Ik ben een meisje van 18 jaar. In mei 2004 besloten mijn vriend en ik om aan kindjes te beginnen. Je moet weten dat wij allebei werken en al meer dan een jaar samenwoonden.
Eind september was het zover! Eindelijk zwanger! We waren dolgelukkig en ook mijn familie was dolgelukkig.
De eerste drie maanden verliepen redelijk. Wel was ik veel misselijk, maar al bij al viel dat goed mee. We zagen echt uit naar het einde van die drie maanden omdat het meeste gevaar dan geweken zou zijn. Maar toen is alles beginnen mis te lopen.
Op twaalf weken kreeg ik immers mijn eerste bloeding. Gelukkig is alles toen goed afgelopen, maar…
In de 2 weken die volgden, heb ik nog 3 bloedingen gekregen (zonder oorzaak). En zo lag ik op 31/12/04 ik in het ziekenhuis. Ons kindje groeide goed in mijn buik en was heel gezond, ondanks die bloedingen.
In de 17e week is mijn vruchtzak beginnen te scheuren. En zo ben ik op 29/01/05 terug het ziekenhuis in gemoeten omdat ik niet genoeg vruchtwater meer had. Om terug genoeg vruchtwater aan te maken moest ik volledig platte rust nemen.
Na 9dagen in het ziekenhuis viel de beslissing… Alle vruchtwater was uit mijn buik weg en ik had er niets bij aangemaakt. Zonder vruchtwater rond de 20ste week kon ons kindje binnenin niet meer groeien. Ons meisje had geen kans meer…
De bevalling werd dus in gang gezet en op maandag 07/02/2005 om 18.00 ben ik bevallen van ons meisje, Amber. Ze heeft na de bevalling nog een half uurtje geleefd en is dan stilletjes heengegaan in mijnarmen. Ze was 17 cm groot en woog 220 gram.
Wij hadden schrik voor hoe ze eruit zou zien, na pas 18 weken, maar ze had alles wat ze moest hebben. Ze had zelfs het neusje van haar papa… Het was een volmaakt, maar héél klein kindje en ze had de lipjes en de oortjes van mij. Ze was een pracht van een meid en ze was ons eerste kindje…
Nu begint het met de dag zwaarder te worden… Nu pas begint door te dringen dat ik echt mama ben geworden, maar ik kan haar niet meer vasthouden. Ik mis haar zo maar kan niet meer terug…
Bianca
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Kim~Tibo*~Jonas~Yenthe (profiel) op 17/03/2005 @ 23:13 
Hey Bianca,
Veel sterkte bij het verlies van Amber*
Groetjes Kim,mama van Tibo* en Jonas
Door: kris op 18/03/2005 @ 12:50
Weet dat je kleine meid gelukkig is waar ze nu is. ook daar zal voor haar gezorgd worden.
Veel moed en sterkte
Door: mie (profiel) op 18/03/2005 @ 14:50
Bianca,
Ik werd er echt stil van om toen ik je verhaal las!
Ik wens jou en je vriend heel veel sterkte toe in deze moelijke periode!
Groetjes
Door: vanessa op 18/03/2005 @ 18:19
ik wens julie veel sterkte toe hoe moelijk het ook is dit wens ik niemand toe ik heb ook veel problemen gehad eb 2 kindjes moeten afgeven zo maar heb nu 2 gezonde jongens van 7 jaar en 3 jaar en wees gerust voor julie komt ook nog een mooie tijd ik denk nu nog elke dag daaraan maar als ik denk dat dit voor ons een onmogelijke wens was en kijk hoe mijn jongens rondlopoen ben ik gelukkig en voor julie komt dat ook zeker maar ik vind zo iets verschrikkelijk en wens u veel sterkte toe in deze moeilijke tijden moed meisje .
Door: amal op 21/03/2005 @ 02:34
hallo bianca doen ik het had gelezen kreeg ik gewoon tranen in mijn ogen ik wens jullie veel sterkte nog en ik weet dat het moeilijk is ,en amber zal altijd in je hart zijn
Door: Chantal (profiel) op 22/03/2005 @ 22:32
Lieve Bianca,
Woorden kunnen niet terug geven, wat je verloor...
Maar woorden kunnen steunen en helpen...
Sta klaar voor je te steunen...
*pinkt een traantje weg*
ps: laat je aub nog eens horen, met hoe het gaat!!!
Door: Ana Sanches op 22/03/2005 @ 22:35
Lieve Bianca,
Ik leef echt met je mee. Zolang jij aan haar blijven denken, zal ze voortleven in je hart(familie).
Veel sterkte.
Ana
Door: lisa op 25/03/2005 @ 08:59
Hoi Bianca,
Wij hebben vorig jaar ook een dochter verloren tijdens de zwangersschap,de herkenning van jou verhaal is er bij mij wel.Het is net wat je zegt,onze Indy blijft ook ons derde kindje.Niemand in de omgeving die haar levend meer ziet maar in onze gedachten blijft ze altijd bestaan.En jullie meisje ook.Jullie zijn immers ook ouders.Heel veel sterkte in de toekomst en dat er voor jullie ook weer een keer het zonnetje mag gaan schijnen,Liefs van Lisa
Door: Anoniem op 25/03/2005 @ 19:13
Ik vind het heel erg voor jullie, zelf hebben mijn vriend en ik het ook meegemaakt met bijna 21 weken. Het is onverstelbaar wat er dan door je heen gaat.Wij halen kracht uit het feit dat we tegen elkaar blijven zeggen dat het de natuur is die beslist heeft. Probeer jezelf in ieder geval niet de schuld te geven! Ik weet precies wat er door je heen gaat.Ik hoop dat jullie het samen kunnen verwerken, wat bij ons heel erg heeft geholpen is praten, uit je gevoelens! We wensen jullie veel sterkte veel liefs Sandy
Door: bianca op 04/04/2005 @ 15:01
hey iedereen,bianca hier,eigenlijk is het vandaag de eerste keer dat ik hier terechtkom,ik kijk altijd op de forum en schrijf daar verder dit gedeelte heb ik netgevonden,het spijt me...maar als je wil kan je op de forum bijje kindje op het kerkhof verder lezen want daar staat in hoe wij met ons verdriet omgaan en hoe wij de dagen door komen...dank je voor al jullie reacties
groetjes bianca mama amber***
Door: purdey op 28/04/2005 @ 10:57
beste bianca
ik wens je heel veel sterkte bij deze verschrikkelijke verwerking.
ik leef ontzettend met je mee.
groetjes purdey
Door: Kim~Tibo*~Jonas~Yenthe (profiel) op 30/04/2005 @ 09:03
Hey Bianca,
Ik wens je veel sterkte met het verlies van jullie Amber*
Liefs Kim,mama van Tibo* en Jonas
Door: Daphne25 op 30/04/2005 @ 23:02
Hoi Bianca!
Ik wens jou ook heel veel sterkte met het verwerken van dit grote verlies! Ik heb zelf net een miskraam achter de rug. Was 9 weken zwanger, is misschien kort, maar op de echo was al echt een kindje te zien en het doet verdomd veel pijn het te moeten verliezen!
Sterkte!!
Groetjes Daphne en mijn allerliefste engetje
Door: bonnie van amber op 07/05/2005 @ 23:33
hey allemaal
ik vind het kei tof dat je mijn dochter en schoonzoon zo steunt het hebben zeer moeilijke weken geweest en dat zijn ze nog
ik ben blij dat mijn kleindochter nu leker en warm begraven is en dat we er nu echt afscheid hebben van kunnen nemen dat zijn de mooiste momenten van mijn leven want ik als bonnie mis mijn kleinkind heel erg
bedankt voor de steun
bonnie van amber
Door: tamara op 11/01/2006 @ 00:44
bianca ik weet wat je mee maakt ik heb het allemaal ook mee gemaakt en het is heel erg pijnlijk ik wens je veel sterkte meid. ik wou graag met je in contact komen als dat zou kunnen
Door: gemma op 09/05/2006 @ 12:48
beste bianca
ik weet ongeveer wat je voelt ik ben zelf bevallen op 3maart 2006 van een zoon Milan.Toen de vliezen braken is hij overleden en toen,toen moest ik nog bevallen wat ontzettend zwaar was en of dat nog niet alles was werd ikzelf ontzettend ziek en lag ikzelf ook nog op het randje gelukkig ben ik er nog.We hebben Milan op een bijzondere manier begraven maar dat heeft ons een heel goed gevoel gegeven zo'n goed gevoel dat we graag weer verder willen en dat we voorzichtig aan een tweede kindje denken Milan zal altijd mijn eerste kind zijn en blijven maar we hebben nog steeds een wens het zal niet makkelijk zijn maar we krijgen gelukkig heel veel steun van familie.Wij hopen dat jullie ook veel steun krijgen van familie en van elkaar het heeft ons enorm geholpen,Veel sterkte en kracht van Gemma en mijn ster Milan
Door: bianca op 06/09/2006 @ 22:46
hey iedereen,dank je allemaal nog eens voor je medeleven.ik heb sedert 05/01/06 een 2de dochtertje Silvana,zij is gelukkig gezond.Maar nog steeds is het zelfde gevoel blijven hangen.Ik mis ons amber nog steeds enorm hard en nog steeds zoek ik mensen op het net die dit ook hebben meegemaakt..ik kan en heb het nog steeds niet verwerkt
dank je
bianca mama ambertje**
Door: sanne op 31/01/2007 @ 20:06
Lieve Bianca, Wat klinkt je droevige verhaal ons bekend in de oren! Ik ben er helemaal stil van...
Ook bij ons begon de gruwel na 12w, met geregeld bloedingen. Tot uiteindelijk een ziekenhuisopname noodzakelijk werd. De bloedingen hadden al weeën op gang gebracht. Na een weekje weeënremmers is uiteindelijk mijn baarmoedermond geopend en is ons kleine ventje geboren, na 16w zwangerschap. Ook hij was al zo'n mooi perfect klein ventje, met de handen van papa en het neusje van mij. Het is nu amper 2 weken geleden. Er is nog geen moment voorbij gegaan dat ik niet aan hem heb gedacht.
Maar na regen komt weer zonneschijn, dat blijkt dan weer uit je verhaal. Geniet maar met volle teugen van je lieve dochtertje!
Liefs, sanne. Mama van Liam*
Door: Biibiii op 12/10/2007 @ 13:16
Graag wil ik even melden dat ik op deze moment zwanger ben van ons 3de meisje, reeds 30 weken al. jammer genoeg met een beetje schrik daar ik sinds 26 weken opening heb en men baarmoederhals bijna verstreken is, maar nu klamp ik me vast aan het feit dat als ik echt te vroeg moet bevallen ze men kleintje ZEKER moeten helpen wat al een heel pak van men hart is.
x
Door: biibii op 29/05/2008 @ 01:15
hmm...
raar ik weet niet tegen wie ik het vertel of waarom, of waarom net hier. maar het is men verjaardag vandaag en ik voelde me ja " aangetrokken" tot men verhaal van reeds 3 jaar terug.
het zijn zo een moeilijke momenten die dagen...en zie me hier nu zitten na 3jaar nog steeds de traantjes die rollen ... ik mis ze zo.
Ambertje mama houdt van je !!
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.