Ons engeltje: Yeanue*
Door Aminoke op 19/04/2005 - 15:40:
Het verhaal van *Yeanue*,
engeltje van Marcus en Anja.
Op 23 september 2003 leerde ik mijn huidige partner kennen. Al gauw woonde hij bij ons in en werd ons verlangen naar een liefdeskindje enorm groot. Want ook al hadden we een groot samengesteld gezin (3 zonen van mezelf, 2 zonen en 2 dochtertjes van Marcus), niets zou ons gezinnetje completer kunnen maken.
In april 2004 mocht ik stoppen met de pil en al vrij snel was ik zwanger. Dit werd bevestigd door een positieve zwangerschapstest op 17 augustus 2004. We waren in de wolken!
Op 13 september kreeg ik dan eindelijk mijn eerste echo, ik voelde me hemels gelukkig.
Ik kon het onmogelijk voor mezelf houden en lichtte de hele familie in, ook omdat ik al vrij snel heel dik werd en de mensen al een vermoeden kregen.
Een tweede echo volgde op 18 oktober 2004, ik ben was toen ongeveer 12 weken zwanger. De gynaecoloog merkte dat er iets niet in orde is en deed een nekplooimeting. Het resultaat was niet bemoedigend, 6,6 cm en dat was dus teveel. Ook zag de gynaecoloog vocht rond het kindje en hij wilde graag verdere onderzoeken doen.
Op 20 oktober 2004 kreeg ik een vruchtwaterpunctie, vlokkentest en er werd bloed getrokken. Twee dagen later kreeg ik het resultaat… Ik dacht dat mijn wereld ineenstortte. Ons kindje heeft Trisomie 18. Het vocht rond de baby was op 2 dagen zo goed als verdubbeld, het buikje is niet gesloten en de darmpjes hingen er los naast.
De dokter was niet op zijn gemak en wist niet goed hoe hij ons het slechte nieuws moest brengen. Hij stelde dus voor om samen met Marcus (mijn partner) een gesprek te hebben.
We werden enorm opgevangen door zowel de dokters als verpleegsters, als familie. Maar ik zat met oneindig veel vragen: hoe kon het zo misgelopen zijn, was het omdat ik al 38 jaar ben, of omdat ik rook? Of zat het in onze genen en hebben we iets verkeerd gedaan?
Op 26 oktober 2004 kreeg ik op mijn verzoek nog een echo omdat ik wilde weten of ons kindje nog leefde en hoe het er mee ging. Ondertussen wisten we ook dat het een jongetje was en we noemden onze zoon Yeanue (wat betekent: Life has come).
Het zag er inderdaad nog steeds niet goed uit. Maar dankzij het web had ik ondertussen heel veel kracht, informatie en moed kunnen halen van lotgenoten, allemaal mensen met kindjes met Trisomie 18, en ook over hoe je afscheid kon nemen van je kleine engel. Ik wou dit ook maar de familie kon het niet aan: hoe kan je nu afscheid nemen van een gehandicapt kind? Zo werk je jezelf toch naar een depressie toe, dachten de meeste.
Ik hield voet bij stuk. Ik ben eigenlijk altijd al eigenwijs geweest en dit was veel te belangrijk voor mij. Dus besloten we samen met de gynaecoloog, om nog 3 weken te wachten en dan de bevalling in te laten leiden, indien nodig deed ik het alleen. Ik verwachtte van niemand dat ze dit doormaakten als ze het niet aankonden en daar hadden de meeste mensen begrip voor.
De afspraak met het ziekenhuis werd gemaakt op 18 november 2004. Ik zal dan 16 weken zwanger zijn. Hopelijk ben ik dan even sterk als ik mij nu voel.
Maandag 8 november 2004:
’s Avonds kreeg Anja een bloeding. We schrokken een beetje maar besloten om nog even het verloop van de nacht af te wachten. We waren er niet echt gerust in.
Dinsdag 9 november 2004:
07.00 u: Nog steeds bloedverlies… Nu waren we écht ongerust. We besloten meteen de dokter te verwittigen, die raadde ons aan om direct naar het ziekenhuis te gaan.
08.30 u: Aangekomen in het ziekenhuis, werd Anja direct aan de echo geplaatst om te zien wat er mis ging. Ons vermoeden werd bevestigd: ons kindje was al dood. Geen hartactiviteit meer.
De dokter besloot om meteen in te leiden… Blijkbaar had de natuur het overgenomen.
09.00 u: Anja kreeg een epidurale omdat de dokters niet wilden dat we deze ervaring met pijn door zouden moeten. Daarna werden er tabletjes opgestoken om opening te bevorderen. Dat verliep, zoals bij Anja haar vorige bevallingen, weer zeer moeizaam. Het eindeloze wachten stak ons tegen, hoewel we zeer liefdevol werden opgevangen door verpleegsters en dokters.
Ondertussen werden we ook steeds opgebeld door familie en vrienden die ons toch veel sterkte en steun wilden toewensen. Dit gaf ons alleen maar meer kracht gaf om dit goed door te komen.
23.00u : Nog steeds maar 3,5 cm opening, het ging dus heel traag vooruit. De dokters konden ons ook niet echt zeggen hoeveel opening we nodig hadden om het kindje te laten komen. Het kon voor ieder moment zijn, maar het kon ook nog heel de nacht duren.
Omdat we ook verteld waren dat dit geen gewone bevalling was want het kon dus zijn dat ons kindje tijdens het plassen kwam vanwege zijn kleine gestalte, konden we geen oog dichtdoen. We wilden hem niet op die manier verliezen.
Woensdag 10 november 2004
08.00u : Anja moest plassen, zag iets raars bij het afkuisen en vroeg om toch maar even de verpleging te bellen. Na 2 keer zachtjes drukken kon ons kindje helemaal geboren worden.
Wat was hij klein! 7 Cm en 20 gram, wat niet echt klopte met de 15 weken zwangerschap, maar volgens de dokters was dit eigen aan kindjes met zo’n afwijkingen. We werden nog even naar de verloskamer gereden omdat de moederkoek en placenta niet wilden vrijkomen, en om te zien of alles goed was in de baarmoeder.
08.30 u: We werden terug naar onze kamer gebracht terwijl de verpleegsters ons kindje proper maakten, omdat we zo graag afscheid wilden nemen van ons lieve engeltje.
09.30u: Ons kindje werd gebracht. We werden alleen gelaten voor zolang we nodig vonden, om rustig afscheid te nemen. Dit hebben we dan ook heel intens gedaan. Het was achter de rug, we hebben ons ook heel sterk kunnen houden.
Na een half uurtje hebben we de verpleegsters gebeld om onze lieverd te komen halen en daarna hebben we rustig de familie en vrienden op de hoogte gebracht.
10.30 u: We kregen voor de eerste keer iets om te eten en konden ons rustig voorbereiden op het naar huis gaan. Omdat er voor ons, door de verpleging, nog mooie fotootjes getrokken werden van ons lief engeltje, zijn we nog gebleven tot ongeveer 14 uur. Daarna is de familie ons komen afhalen in het ziekenhuis.
We hebben dit niet alleen moeten doen… Iedereen is ontzettend lief en behulpzaam geweest, ook al hadden sommigen onder hen, het enorm moeilijk.
We danken je voor deze ervaring,
we denken aan je,
lieve *Yeanue*,
je zit voor eeuwig in ons hart…
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Anoniem op 20/04/2005 @ 10:57 
Ik vind het verschrikkelijk wat jullie hebben meegemaakt, maar des te meer bewonderswaardig hoe jullie dit hebben doorstaan.
Ik hoop dat jullie nu de kracht bij mekaar vinden om dit te verwerken
Door: Sofie op 20/04/2005 @ 14:55
Heel veel sterkte en moed toegewenst !!!
Door: Anoniem op 20/04/2005 @ 15:50
Hoe is het nu met jullie? Zelf heb ik eergisteren een mk gehad bij 10+1 wk. Ik wist een week eerder dat het fout was. Ergens was ik dankbaar dat de natuur dit op dit aantal weken gedaan heeft en niet na mijn vruchtwaterpunctie (ik ben 39 en ik rook ook), want dat leek mij nog veel erger. Nu ik jou verhaal heb gelezen wordt dat voor mij des te meer bevestigd. Ik hoop dat jullie een beetje rust hebben gevonden en dat jullie je droom niet opgegegeven hebben. Ook ik heb al twee grote zonen alleen mijn vriend heeft nog geen kinderen en wil die al jaren. Wij gaan het dan ook nog een keer proberen met de hoop op een betere afloop. Meid voor jou, jullie kinderen en je man een hele dikke knuffel.
Door: Hilde (profiel) op 20/04/2005 @ 18:23
Anja en Marcus
Veel sterkte!
Wij hebben ook een trisomie-kindje verloren.
Groetjes
Door: Anoniem op 20/04/2005 @ 22:08
ik kreeg tranen in mijn ogen toen ik je verhaal las
heb sinds 11 weken zelf een dochtertje en zoe niet weten hoe ik ermee om zou moeten gaan als mij zoiets zou overkomen
ik wens je veel sterkte
hou de moed erin!!!
Door: Francine op 23/04/2005 @ 13:32
Heel triestig werd ik van jullie verhaal.
Weer een engeltje erbij.
Veel sterkte alvast.
Wij verloren ons zoontje na 31 weken zwangerschap.
Het verdriet blijft..........
Francine
Door: hatice op 23/04/2005 @ 15:16
Dag Anja
Wat Francine al schreef,het verdriet blijft....
Ik weet zeker dat hij ergens op jullie neerkijkt,en voelt dat hij erg gewenst was en dat jullie van hem hielden,al mochten jullie niet lang van hem genieten.Ik wens jullie veel sterkte toe....
groetjes,
Door: monique op 24/04/2005 @ 13:23
lieve Anja en Marcus
Ook ik weet wat zo'n verlies betekent, heb eerst een zoontje verloren na 41 weken zwangerschap door een anencefalie dat ze nooit op een echo gezien hadden.
En daarna omdat zwanger worden niet meer lukte door middel van ivf een meisje na een zwangerschap van 16 weken, en ook ik ben via de natuurlijke manier bevallen onze "Hope" was 11 cm maar vergeten doen we het zeker nooit meer.
Wij hopen ooit toch nog ouders te worden van een levend kindje van ons samen ook ik heb 2 dochters uit een eerder huwelijk.
Ik wens jullie heel heel veel sterkte.......
Heel veel liefs Monique
Door: Jenne op 24/04/2005 @ 15:02
Lieve Anja en Marcus,
ik ben nu 23 weken zwanger van mijn eerste kindje en ik kan me indenken hoe vreselijk het is dat kindje te verliezen. Ik snap hoe pijnlijk dit voor jullie was. Heel veel sterkte toegewenst...
Door: Anoniem op 24/04/2005 @ 20:01
heel veel sterkte!
Door: jennifer vanhoyweghen (profiel) op 26/04/2005 @ 15:39
Heeeeeel veel sterkte toegewenst allemaal.
Hou de moed erin, nogmaals sterkte!!
gr. jennifer
(lucy 3maand)
Door: jeannette op 29/04/2005 @ 10:36
Hoi,
Ik kan me jullie gevoel voorstellen, ik ben zelf 36, ook wij hebben een samengesteld gezin en willen erg graag nog een kindje samen (we hebben er nu 4)helaas zijn onze pogingen nu blijven steken op een miskraam en deze week op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Mijn huidige man was zo blij met de zwangerschap. We gaan het nu nog 1 maal proberen maar bang wordt je er wel van he.Ik hoop dat het bij jullie lukt en ik duim ook maar voor mezelf.
Liefs.
Door: Kim~Tibo*~Jonas~Yenthe (profiel) op 30/04/2005 @ 09:00
ik wens jullie heel veel sterkte met het verlies van Yeanue*
En hopelijk vinden jullie de steun die jullie nodig hebben
Liefs Kim,mama van Tibo* en Jonas
Door: Anoniem op 02/05/2005 @ 21:29
Heb net jullie verhaal met een brok in mijn keel gelezen!|
Vind het heel erg voor jullie en hoop dat jullie je er een beetje door heen slaan!
Ben zelf nu 37 weken zwanger maar ben zelf ook af en toe bang dat er iets mis gaat al omdat ik ook een miskraam heb gehad!
Heel veel sterkte toegewenst!
Door: anoniem op 16/05/2005 @ 14:24
ik zelf gaat dat nu ook meemaken mij kindje is nu 18 weken en zal het niet gaan redden .ik ben er kapot van en ben doodsbang voor de dag dat ik,wordt ingeleid.maar er is geen weg meer terug .ik weet nog steeds niet of het wil zien .Aminoke misschien wil je het niet beantwoorden maar je verteld van die afwijkingen zag je kindeje er dan ook zo uit na de geboorte,ik vind het heel erg voor je dat je dit moest meemaken.en was je niet bang om het te zien of heb je daar altijd een overtuigend gevoel over gehad. ik hoop dat je me wil antwoorden groetjes
Door: Wendy op 18/05/2005 @ 23:33
hoi,
Toen ik je verhaal las, was dit met een krop in men keel. Ben 21 jaar en moeder van Kenzo 2jaar en stiefmama van Chelsey ook 2jaar. Ik vind het verschrikkelijk wat er gebeurd is.
Ik zou niet weten,wat ik zou moeten beginnen indien mijn kapoentje of lief stiefdochtertje iets moest overkomen. Gelukkig hadden jullie de liefde en steun van jullie familie en vrienden. Ik wens jullie veel sterkte toe. Yeanue R.I.PGroetjes Wendy, (stief)mama van Kenzo en Chelsey
Door: monique op 23/05/2005 @ 22:36
Altijd kijken naderhand kun je het nooit meer ik heb 2 keer een kindje verloren 1 na 41 weken zwangerschap en 1 na 16 weken zwangerschap en wij hebben van onze kids foto's binnen hangen geef er niets om wat een ander zegt maar het zijn mijn kindjes
Aan het anoniempje dat op 16/5 gepost heeft,
wij konden al heel vroeg zien dat ons kindje afwijkingen had,en die kon je inderdaad ook zien toen hij geboren was,maar omdat ht voor ons al vrij snel duidelijk was op de echo,konden we die confrontatie heel goed aan ,
ik weet dat niet voor iedereen het verwerk herzelfde loopt,
mar wij wilden ons lief kindje heel graag nog zien voor we voorgoed afscheid moesten nemen ,en zo'n moment is ontzettend intens,dus ik zou je willen zeggen,
wees niet bang ,het is jou lieve engel,geniet er maar van ,
wil je graag meer vragen stellen ,stuur me dan gerust een mailtje
liefde,licht en krcht,
Aminoke
Door: valleke op 02/08/2005 @ 15:32
Dit is allemaal zo verschrikkelijk... Heb zelf al 6 miskramen achter de rug, maar heb het steeds onder verdoving moeten laten weghalen. Ben nu weer 16 weken zwanger en denk niet dat ik het zou aankunnen van nu nog een miskraam te krijgen en het te moeten baren....Ik wens dan ook de mensen die dit hier meemaken veel sterkte toe
Door: Femke op 23/11/2005 @ 13:16
Hoi Marcus en Anja,
Hoe gaat het nu met jullie een half jaar later?
Jullie verhaal is herkenbaar. Ik ben op een natuurlijke wijze bevallen nadat ik was ingeleid na 16 en een halve week zwangerschap omdat ons kindje, een meisje, trisomie 18 had.
Het was voor ons een intens verdrietige ervaring maar bracht ook weer iets goeds over o.a. de kwaliteit van het leven zelf naar voren.
Als jullie er behoefte aan hebben kunnen jullie mij altijd mailen. Ik zou het erg fijn vinden. liefs Femke
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.