Waarom moet dit net ons overkomen?
Door Nathalie op 11/07/2005 - 22:47:
In maart 2004 kreeg ik te horen dat ik zwanger was. De zwangerschap was nog pril maar toch kon mijn geluk niet op. Naar dit moment had ik, samen met mijn man, heel erg uitgekeken.
Ook onze ouders, vrienden en familie reageerden zeer positief. Iedereen was blij voor ons.
Ons kindje werd eind november verwacht. En mijn zwangerschap verliep eigenlijk vlekkeloos tot ik in juli 2004 op controle ging bij de gynaecoloog. De harttonen waren normaal, maar op de echo merkte mijn gynaecoloog op dat er een hoger vochtgehalte in de hersenen aanwezig was dan normaal. Hij verwees ons door naar het UZ. Daar werd ons bevestigd dat het inderdaad om hydrocefalie (waterhoofdje) ging. Onze baby zou zwaar mentaal en motorisch gehandicapt zijn.
De dokter raadde ons dan ook aan om het ongeboren kindje weg te laten halen. Omdat ik al 21 weken ver was, moest alles heel snel gaan. Want op 23 weken wordt het ongeboren kind “als mens” beschouwd en dan mag je het niet zomaar weg laten halen.
Onze wereld stortte werkelijk in. Waarom moest dit ons overkomen? Hadden wij iets misdaan? Allerlei vragen kwamen in ons op…
Drie dagen later werd ik opgenomen in het UZ om een gewone bevalling met epidurale verdoving te ondergaan. Ons kindje (een naam hebben we het niet gegeven) werd een dag later geboren. Wij hebben ervoor gekozen om het niet te laten begraven. Deze periode was zo pijnlijk... Op alle vlak.
Een week later kreeg ik erge buikpijn. Toen dit na enkele dagen niet beter werd, ben ik naar mijn gynaecoloog gegaan om dit te laten onderzoeken. Toen bleek dat er nog een stuk moederkoek was blijven zitten. Zolang het er bleef zitten, kon ik niet opnieuw zwanger worden. Ik had geen andere keuze: het moest via een curettage verwijderd worden. De hel kon opnieuw beginnen... Terug opname in het ziekenhuis, enz...
Gelukkig is alles nu achter de rug. Ik heb mij al bij al heel kranig gehouden. Die periode zal ik nooit vergeten. Sinds twee maanden mag ik terug zwanger proberen te worden. Momenteel is het nog niet zover maar wie weet wat de toekomst brengt? Hopelijk veel geluk!!!
Nathalie
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: alysia op 12/07/2005 @ 14:06 
Veel sterkte en ik hoop dat de toekomst jullie meer geluk zal brengen!
Door: Lia op 12/07/2005 @ 16:02
Een gehandicapt kind is blijkbaar ongewenst. Hoe kan je nu verdrietig zijn als je zelf heb besloten om het weg te halen?
Door: kissie (profiel) op 12/07/2005 @ 17:24
hoi nathalie heel veel sterkte en geluk toegewenst.
wat kunnen sommige mensen herd zijn je kiest er niet voor om je kind weg te halen sommigen hebben geen andere keus en ze doen het echt niet voor hun plezier.
en jij wil graag kinderen maar je moet ook aan de toekomst van je kindje denken zwaar gehandicapt ik vind het heel moedig in zon tijd.
groetjes kissie
Door: Hilde (profiel) op 12/07/2005 @ 20:21
Euhm Lia, ik weet niet hoor, maar soms heb je gewoon geen andere keuze. Ik heb net hetzelfde meegemaakt en het is helemaal geen aanrader !
En wedden dat, als jij dit eens meemaakt, de wereld te klein zal zijn? Zullen wij ook eens lekker grof tegen jou zijn.
Nathalie, heel veel sterkte toegewenst! En hopelijk is het jullie binnekort wél gegund en hebben jullie een wolk van een babytje! Ik duim alvast hoor!
Groetjes
Hilde
Door: Anoniem op 12/07/2005 @ 21:02
Lia en Lizzy(of misschien zijn het wel dezelfde????),
Wat zijn jullie harteloze mensen.Ik kan me voorstellen dat Nathalie ervoor gekozen heeft het kindje van een afschuwelijk leven te redden.Zo kun je het ook zien.Denk eerst effe na wat je mensen aan doet als je zoiets wilt schrijven.Ben blij dat we niet weten wie jullie zijn,anders konden jullie heel hard rennen denk ik.Vrienden maken jullie zo niet.
Nathalie:goed van jullie ook te kijken wat voor leven je een kind biedt als je het had laten doorgroeien.Succes
Door: Sabrina op 12/07/2005 @ 21:31
Nathalie,
ik vind het heel erg wat je hebt meegemaakt.Ik ben van mijn tweede kindje een maand te vroeg bevallen.zijn hartslag was enorm aan het zakken en hij moest direct gehaald worden.als ze een uur later geweest waren had oik hem ook verloren.Ik ben nu zwanger van ons derde kindje maar dat heeft wel 6 jaar geduurd voor ik een nieuwe zwangerschap aandurfde.Ik heb momenteel2 jongens en krijg nu een dochtertje.Ik wens je veel stekte toe en een gelukkig gezinnetje.succes
Hallo Nathalie,
Het is voor jullie een hele moeilijke keuze geweest om de zwangerschap te moeten afbreken, jullie hebben ook over de toekomst van jullie ongeboren kindje na gedacht, je weet niet wat de toekomst voor het kindje te bieden heeft.
Het kindje zou dan altijd en overal aan gekeken en na gestaard worden.
Ik wens jullie in elk geval heel veel sterkte toe met dit grote verlies ook al is het een hele moeilijke keus geweest, wel in het belang van jullie kindje.
Ik hoop van harte dat jullie ooit het geluk zullen hebben om zelf in de toekomst een gezond kindje ter wereld te brengen.
Wat betreft Lia en Lizzy jullie zijn gewoon heel zielig om zulk soort dingen te schrijven, stel het was jullie overkomen, dan was het ook heel pijnlijk om te lezen het is toch jullie eigen keus geweest, dat is het dus NOOIT.Jullie verdienen helemaal geen kinderen als jullie al zo reageren op een tekst van een stel met z'n groot verdriet.
Nathalie en man heel veel sterkte voor nu en in de toekomst
Door: kristel op 13/07/2005 @ 09:15
Natalie,ik wil jou en je echtgenoot veel sterkte wensen met dit verlies..ik weet niet goed wat te zeggen..
Veroniek..ook voor jullie veel sterkte...ook hier weet ik de juiste woorden niet te vinden....
kristel.
Door: Anja op 13/07/2005 @ 16:02
Hallo
Ik ben zelf moeder van een kindje met hydrocefalie t.g.v zware hersenbloedingen en ik ga niemand veroordelen...ik vind het erg dat er mensen zijn die zoiets hebben van 'maak maar een nieuw kindje" Alsof dat het verdriet minder erg maakt...ongelooflijk.
Ik wil je heel veel sterkte wensen met het verwerken van het verlies van je kindje.Ieder mens maakt zijn eigen beslissing en ik vind dat zoiets gerespecteerd moet worden.
Mijn dochtertje is inmiddels 13 maanden en het is een enorm vrolijk kind en dat houd mij op de been.Mensen die regelmatig hier lezen hebben vast wel eens een column van mij gelezen en weten hoe het hier gaat...
Nogmaals veel sterkte en Veroniek,jij ook heel veel sterkte.Ik hoop van harte dat jullie kindje er toch door zal komen.
Liefs van Anja
Door: Linda op 13/07/2005 @ 19:34
tsjee hier zijn idd geen woorden voor,ik heb zelf een dochtertje en ben zwanger van de tweede,en ik stel mezelf vaak de vraag wat ik zou doen,als mijn kind niet gezond zou zijn...dat is een keus die ik hopelijk nooit hoef te maken,want die lijkt me vreselijk.Ik heb geen idee wat die Lizzie heeft gezegd,want volgens mij is haar berichtje verwijderd,gelukkig maar volgens mij,want het was niet veel goeds denk.
Sterkte met alles Nathalie.
Groetjes van Linda
Door: Sabje (profiel) op 04/08/2005 @ 17:47
Nathalie, heel veel sterkte! Als je zelf helemaal achter je beslissing staat, heb je de juiste genomen...
Lia, ik vind het ronduit walgelijk wat jij hier komt schrijven. Heb je er ooit al eens bij stilgestaan dat moeders hun kinderen soms ook een lijdensweg willen besparen? Mensen zoals jij blijven hier inderdaad beter weg. Ik word misselijk van jou!
Door: Anoniem op 07/08/2005 @ 17:32
hallo
heel veel sterkte toegewenst!
ik heb 2 zoons die met hellp syndroom gehaald zijn
mijn ene zoon is acuut gehaald en verstandelijk gehandicapt
mijn ander zoontje is ook gehaald maar optijd en is nu een vrolijke kleuter
Door: Kim~Tibo*~Jonas~Yenthe (profiel) op 01/10/2005 @ 23:31
Heel veel sterkte,
Waarom heb je het geen naam gegeven?
Wij hebben onze Tibo* zijn naaùm gegeven omdat die al vast stond.
Liefs Kim
Door: amal op 24/10/2005 @ 02:32
nathalie heel veel sterkte
ik hoop dat het nu wat beter gaat met jou ik weet dat je jou baby nooit zal vergeten
groetjes amal
Door: cathy op 16/12/2005 @ 15:37
Nathalie, ik wens je heel veel sterkte en ik hoop dat je snel een kindje in je armen mag sluiten. Dat is je gegunt.
En Lia, je bent walgelijk, dat je gewoon het lef hebt om zoiets te zeggen. Zal ik eens hetzelfde doen als jij hier met je verhaal afkomt. Laag, heel laag.
Door: Diana op 25/01/2006 @ 14:13
Nathalie, ik zou graag met je in contact willen komen. Ik heb 2 maanden geleden precies hetzelfde meegemaakt als jij. Ik hoop dat je een e-mail wilt sturen naar d.meijndert@chello.nl
Groetjes Diana
Door: meermin op 13/04/2006 @ 16:35
hoi hoi
ook ik heb hetzelfde meegemaakt als nathalie
en een keuze maken doe je niet zomaar.
Ik was zelf 28 weken zwanger toen we het te horen kregen.
Nathalie en Diana zou graag met jullie in contact willen komen .
Mijn emailadres is zeemeermin329@hotmail.com
Het is voor mij nu 4 maanden geleden.
groetjes marjon
Door: Ilse op 03/06/2006 @ 20:16
Beste Nathalie,
Ik kan me goed voorstellen dat je gekozen hebt voor die (pijnlijke) beslissing. Ik vrees/denk dat ik hetzelfde zou doen, moest ik in een soortgelijke situatie terechtkomen. Vrienden van me hebben onlangs iets gelijkaardigs meegemaakt, ik weet dus een beetje hoe pijnlijk kan zijn, hoewel het voor de ouders zelf het pijnlijkst van al moet zijn.
Wat betreft Lia en ??? Ik vind het gewoon belachelijk dat jullie zoiets durven schrijven. Mensen hebben niet altijd de keuze en ik vind dat Nathalie verstandig gehandeld heeft. Het is niet erg om voor je mening uit te komen, maar denk in het vervolg wel twee keer na voor je zoiets als reactie stuurt naar mensen die net iets pijnlijks hebben meegemaakt!
Nathalie en echtgenoot,
nog heel veel sterkte gewenst en ik hoop echt dat de toekomst voor jullie goeds zal brengen.
Indien je er graag eens over praat met iemand anders van buitenaf, je mag me gerust mailen. Dit geldt trouwens ook voor alle anderen:
Hier is mijn mailadres:
kurt_ilse1@hotmail.com
Groetjes, nog heel veel sterkte en Geluk! Vanwege,
Ilse!
Door: Angel op 17/01/2008 @ 18:38
Heel jammer dat je deze beslissing moest nemen en vooral omdat ikzelf 11 jaar terug een zoontje gekregen heb ,geboren op net geen 40 weken zwangerschap,met hydrocefalie..
er ging vanalles mee zijn, nooit geen gewoon onderwijs.. zeker bijzondere zorgen nodig..
Ik heb alles over me heen laten komen.. Hij is nu 11 jaar oud.. volgt les in het gewoon onderwijs,zit in 5e leerjaar ,haalt 80% en volgt nog muziekschool ook..
Ja de eerste 2 jaar waren bijzonder moeilijk.. ontwikkelde trager op alle vlak maar heeft uiteindelijk alle schade ingelopen..
Ik vertel mijn verhaal hier niet om je een schuldgevoel te bezorgen maar om aan te tonen dat dokters lang niet alles weten ..
Veel sterkte met deze zwangerschap..
Angel
Door: Angel op 17/01/2008 @ 18:41
Moest zijn met een volgende zwangerschap..
Ja te snel typen hé
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.