Ons derde engeltje…
Door Veroniek op 16/01/2006 - 09:26:
Lieve mensen,
Ergens tussen deze verhalen kunnen jullie de verhalen lezen van Jitse*, mijn dochtertje dat drie dagen na haar geboorte overleed, en van het engeltjesbroertje of -zusje voor Jitse*.
Afgelopen lente waren we opnieuw vol verwachting. Er zou dan eindelijk toch een broertje of zusje komen voor Robbe, die intussen al zes was.
Vroeg in de zwangerschap dreigde het mis te gaan want ik had bloedingen. Maar die gingen over en het kindje ontwikkelde zich goed. Toch was ik bijzonder angstig en ik kon moeilijk een band met het kindje krijgen. Pas toen ik zijn schopjes begon te voelen, kon ik aannemen dat het dit keer echt wel goed kon gaan.
Door onze voorgeschiedenis was ons aangeraden om op 22 weken een gespecialiseerde echo te laten doen in Gasthuisberg. Dit was voornamelijk om ons gerust te stellen, want er werden geen problemen verwacht.
Maar toen ik het gezicht van de gynaecologe zag veranderen tijdens de echografie, wist ik genoeg: er was weer iets mis. Ons zoontje had een hersenbloeding gekregen, waarschijnlijk al vroeg in de zwangerschap. Hij zou op zijn minst een handicap hebben, maar meer kon ze er niet over zeggen.
Aanvankelijk waren we nog vrij optimistisch. Jitse* had ook problemen gehad in de hersenen, maar dit leek iets heel anders en waarschijnlijk was het toeval. Wij zouden ons zoontje aanvaarden zoals het was. Hij zou niet sterven, daar klampten we ons aan vast.
Toen we ruim een week later terug gingen voor een nieuwe screening, bleek tot ons afgrijnzen dat ons kindje in de loop van die week een tweede hersenbloeding had gekregen. Dit alles wees op een bloedstollingprobleem, dat dringend verder opgevolgd moest worden. Zijn kansen werden kleiner, maar we probeerden er nog steeds in te blijven geloven. Wij zouden voor dit kindje vechten. Het kon ons niets schelen dat hij gehandicapt was.
Er zou een navelstrengpunctie gedaan worden. Ik was intussen 25 weken en een paar dagen ver. Tijdens die punctie kwam ons kleintje in moeilijkheden en moest er een spoedkeizersnede gedaan worden. Totaal onverwacht kwam dit piepkleine hummeltje ter wereld, in omstandigheden die ik niet beter kan beschrijven als “apocalyptisch”. Hij bleek in de korte periode tussen de tweede echo en de navelstrengpunctie nog een aantal hersenbloedingen gehad te hebben, waardoor zijn overlevingskansen zo goed als nul waren.
Elf uurtjes heeft onze Senne* het volgehouden en net zoals 22 maanden eerder, waren we genoodzaakt om ons kindje los te laten.
Dit alles gebeurde in juli. Het jaar van Senne* is nu voorbij.
Samen met hem zijn we ook vele dromen en toekomstverwachtingen verloren. Ik weet intussen dat mijn lichaam de antistoffen heeft aangemaakt, die het bloed van Jitse* en Senne* hebben afgebroken. Dit was iets wat ze vorige keer niet hadden kunnen opsporen. Dat maakt de kans op een zwangerschap die goed afloopt, zo goed als onbestaande. We moeten nu dus ook onze wens om nog een eigen kindje te krijgen, definitief loslaten.
Dit is in het kort het verhaal van Senne*. Het hele verhaal staat uitgebreid op onze website: http://www.engeltje-jitse.be
Veroniek
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Meer verhalen:
Een engeltjesbroertje of -zusje voor Jitse* Jitse*, mijn dochtertje
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: jennifer vanhoyweghen (profiel) op 16/01/2006 @ 14:22 
hey,
Sterkte meid, ik hoop dat je ook dit een plaatsje kunt geven. Ik wens jullie alles geluk toe
groetjes
Door: Kellytje (profiel) op 17/01/2006 @ 12:46
Veroniek, ook ik kan niets anders uitbrengen dan dat ik jullie enorm veel sterkte toewens! Jullie engeltjes zullen in jullie hart altijd blijven bestaan...
Door: Noke (profiel) op 17/01/2006 @ 13:24
Lieve Veroniek, jouw verhaal blijft me aangrijpen. Regelmatig bezoek ik jullie website en lees het keer op keer opnieuw...en mijn ogen blijven echt niet droog. Als het mij al zo aangrijpt, hoe hels moet dit dan niet zijn voor jullie??
Hoe ik zelf denk over de kindjes die ik verloor door miskramen, kan ik misschien ook deze gedachte aan jou geven....al was het maar heel even, al was het nog zo kort, we hebben deze kindjes toch het belangrijkste kunnen geven: hun BEGIN, het begin van hun bestaan in een veilige en liefdevolle omgeving. Het grootste bewijs van onze liefde.
Dikke knuffel meid...
Noke
Door: Kim~Tibo*~Jonas~Yenthe (profiel) op 18/01/2006 @ 10:30
Heel veel sterkte Veroniek!!
Liefs Kim,
mama van Tibo* en Jonas
Amai.....effe bekomen van uw verhaal.
Dat iemand zoiets moet meemaken.
Ik wens u heel veel sterkte toe.
Groetjes van mij.
Door: sigrid op 18/01/2006 @ 17:08
Veroniek, ondertussen ken ik je vreselijk verhaal al, nogmaals wil ik je heel veel sterkte toewensen!
Sigrid, mama van Mirte* en Victor
Door: melania (profiel) op 19/01/2006 @ 01:18
Ik ben er gewoon stil van...Klote is het eerste woord wat in mij opkomt, dan ga ik op jouw site kijken en bij het verhaal van jitse voel ik de brok al in mijn keel, zo een mooie poppetje , zoveel onrecht en heel veel verdriet. Tenslotte lees ik het verhaal van senne en denk ik; WAAROM?
Heel veel sterkte toegewenst!
Door: tamara en ivanildo op 19/01/2006 @ 08:10
hallo,
ook wij wensen jullie veel sterkte wij zijn ons dochtertje van 13 dagen verloren
, we hebben ons verhaal ook ingezonden en hopen dat het op de site gezet wordt.ons verhaal staat ook op babyinfo.nl onder de titel hoe de natuur geluk kan verstoren.
je kindje waar je lang naar uitkijkt verliezen is het ergste wat je als ouder mee kan maken, mensen die dat nooit meegemaakt hebben zullen nooit begrijpen hoe erg het is
.er wordt snel gezegt jullie zijn nog jong het komt allemaal goed, maar niks is zo pijnlijk om dat aan te moeten horen terwijl je weet dat je je overleden kindje nooit meer bij je zal hebben
.nogmaals heel veel sterkte, kracht en geluk toegewenst.
onze kindjes zijn nu
-tjes.met vriendelijke groet ivanildo en tamara.
Door: Sofie op 21/01/2006 @ 17:34
Hey meid,
Dit doet pijn om te lezen. Ik hoop dat je veel moed mag putten uit je zoontje. Telkens als ik naar mijn zoontje Senne kijk zal ik in gedachten bij jou zijn!!
Heel veel sterkte...
Zoveel verdriet zou niemand mogen meemaken...
Kat xxx
Door: Niessie op 22/01/2006 @ 20:30
Lieve Veroniek,
Ik ben Denise en ben 29 jaar. Ik heb 5 engeltjes en ik weet heel goed wat je doormaakt. Vorig jaar op 18 december vloog mijn laatste engeltje naar de Heer; alleen was ik niet op de hoogte van de zwangerschap. Ik heb het bijna 1 jaar heel moeilijk gehad. Totdat ik besloot om lid te worden van de groep lieve Engeltjes (http://www.Lieve- Engeltjes .nl ) Het was het 1e kindje van mij en mijn huidige man. Momenteel proberen we om opnieuw zwanger te worden, maar we zijn er niet teveel mee bezig. Diep in m'n hart ben ik gewoon bang dat het weer misgaat.
Gaat die angst ooit weg? Momenteel gaat het wel weer beter met mij. Ik heb het een plaatsje in mijn hart gegeven, zodat ik er beter mee kan omgaan. Weet je, ooit zullen jij en jouw engeltje elkaar weer terug zien in de hemel!Heel veel sterkte & Gods' zegen.Denise.
Door: Marijke (profiel) op 23/01/2006 @ 17:47
Ik heb in de tijd het verhaal gelezen van Jitse* en was echt vreselijk aangedaan, nu lees ik dit, 'k vind zo jammer dat dit jullie moet overkomen.
Heel veel sterkte... weet echt niet goed wat schrijven
Marijke xxx
Door: Anoniem op 23/01/2006 @ 19:24
hey veroniek en gezinnetje,
even bekomen van het verhaal.ik wens jullie veel sterkte toe met alles!!!!
groetjez sarahhoi, ben echt ontroerd van je verhaal de tranen kwamen even in mijn ogen
sterke meid
Door: mamaelle op 30/01/2006 @ 10:23
Lieve Veroniek. Ik vind het echt vreselijk dat jullie afscheid hebben moeten nemen van jullie prachtige kindjes. Ik zag de foto's op jullie site en ze zagen er zo ontzettend mooi en vredig uit. Je ziet gewoon hoeveel liefde er in jullie kindjes is gestopt. Het straalt er helemaal vanaf. Ik heb echt ontzettende zitten huilen toen ik jullie verhaal las. Het is gewoon niet eerlijk. Ik wens jullie ontzettend veel kracht en sterkte om dit grote verlies te verwerken.
Door: Sanne op 30/01/2006 @ 13:59
Tjeetje, wat een heftig verhaal! Heel veel sterkte met zoveel verdriet wat jullie moeten hebben!
Door: Marijke op 23/03/2006 @ 12:31
Mensen toch, hoe wreed de natuur zijn kan! Zoveel angst, boosheid en vooral verdriet dat jullie gehad moeten hebben, dat hoort niemand mee te maken.
Ik wens jou en je man heel veel sterkt toe!!! En weet dat er heel veel mensen zijn die je dit toewensen!
Door: ingrid op 23/07/2006 @ 23:43
Leef erg met jullie mee.Verloor 18 jaar geleden m'n dochtertje op 7 maand zwangerschap.mis haar nog steeds,maar weet dat ze op me wacht.dat is mijn sterkte.wens jullie veel sterkte en veel geluk nog,want jullie hebben al genoeg te verwerken gehad.liefs, ingrid
Door: op 07/10/2007 @ 11:53
Beste Veroniek,
Momenteel ben ik 30 weken zwanger en leef ik samen met mijn partner in grote angst en ook nog hoop! 2 weken geleden hebben ze bij ons ook een zwarte vlek in de hersenen ontdekt, ook ik werd doorgestuurd naar Leuven, allerlei tests en onderzoeken moeten ondergaan...Verschillende diagnoses werden gemaakt, wat jullie Jitse had, was er ook 1 van, ook hersenbloeding enz. Ondertussen weten we dat het een kyste is in de hersenen maar wat deze voor gevolgen zal hebben kunnen ze ons nog niet zeggen! Als de kyste niet meer groeit, zal ik op 34 weken bevallen, anders nog vroeger...het kan nog alle richtingen uit! Spannende tijden dus! Ben zeer ontroerd door uw verhalen en vind het ongelooflijk hoe je (jullie) hiermee omgaan! sterkte en bedankt!
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.