Ik heb zelf 3 echo's gehad de eerste echo was inwendig met 6 weken die dag was het hartje gaan kloppen zei de gyn.toen nog met 12 wkn en de laatste met 20wkn.alles zag er perfekt uit,ik ging helemaal volgens het boekje werd er gezegd!!!
Ben uiteindelijk met bijna 43wkn.bevallen en gefeliciteerd met een kerngezonde zoon!!
Maar wat bleek...hij was erg ziek direct na de bevalling was hij misselijk/benauwd/veel slijm.
Was waarschijnlijk stress van de bevalling dachten ze in het ziekenhuis.(het was ook een erg zware bevalling geweest)
Maar na twee dagen werd hij met mij naar een academisch ziekenhuis overgebracht voor een hartecho (dit was het ziekenhuis waar ik alle echo's had gehad)
Wat bleek...hij had een zeer ernstige hartafwijking genaamd Truncus arteriosus en moest zo snel mogelijk een openhartoperatie ondergaan.(deze was al in de 4de week van de zwangerschap ontstaan!!)
Je leven stort echt in en je hart wordt voor je gevoel uitgeknepen,verscheurd.
Vier dagen later kregen wij ook nog even te horen dat hij 22q11 deletie had(chromosoom afwijking dus)
Vreselijk echt,op zo'n moment denk je echt dat je dit allemaal niet gaat redden!!
Maar....je redt het wel!!!!
En je kindje ook,hij heeft zijn tweede openhartoperatie alweer gehad toen hij 6mnd.oud was en het was weer knokken maar oh wat zijn deze kinderen toch sterk wat een vechtersmentaliteit!!!
En genieten dat hij doet van het leven dat hem is gegeven en wij?
Wij als ouders hebben door hem echt leren genieten van het Leven.
Ben ook blij dat ik dit van tevoren niet heb geweten, want ik heb ruim negen mnd.lang genoten van HET LEVEN in mijn bolle buik!!
En je kunt je er echt van tevoren niet op voor bereiden,hij zal nog meerdere operaties moeten ondergaan en iedere keer opnieuw is en blijft moeilijk,maar je redt het wel ook al denk je van niet.
Als ik er op terug kijk dan zie ik dat je er doorheen gedragen wordt,dat zie ik ook bij lotgenoten!
En leven is lijden!
Maar dan kan leven nog wel mooi zijn!!!
Het geeft zelfs meerwaarde aan je leven en ik geloof toch wel dat ik hierin recht van spreken heb...
Ik kreeg mijn zoontje voor het eerst thuis toen hij 3mnd.was en met 6mnd. moest hij totaal onverwachts weer geopereerd worden,maar toch........
Als er iemand gedacht had dat ze het nooit redden zou dan was ik het wel!
Maar ik red het en hoe!?!

Voor iedereen die twijfelt...
Denk hier alsjeblieft héél goed overna,want je zal je toch je hele leven af blijven vragen,stel nou dat???

Heel veel sterkte en vertrouw erop dat je het echt niet alleen hoeft te doen,je zult ervan staan te kijken hoeveel Kracht of dat jij krijgt om het "gewoon" te doen.

Veel liefs, Corina

Goedemiddag,

ik ben het helemaal met de trotsevader hierboven eens. Ik vind dat je moet redeneren vanuit het kind. Het kind is er omdat de ouders dat willen. Dan is het aan de ouders om goed voor te zorgen. En niet als het een afwijking heeft, waar een kind zonder pijn en gelukkig mee kan worden, te vermoorden. Als je kind een afwijking/syndroom heeft waar het jong zal sterven en/of altijd pijn zal hebben dan keizen ouders ook voor hun. Alle respect! En heel veel sterkte. Maar mensen die zelf oud moeder worden en er dan risicovolle testen overheen gooien zijn verschrikkelijke moeders je gokt met het leven van je kind. De testen opzich vormen al een risico. En al heeft je kind het syndroom van Down of een andere afwijking waarmee je kind gelukkig kan worden. Leg je er als ouders zijnde er bij neer. Een goede ouder houdt onvoorwaardelijk van zijn kinderen. En als je het niet aankan, dat mag. Begin er dan niet aan.


Michelle

Hey,
Er voor kiezen om een "niet volmaakt kindje" te laten aborteren wordt niet altijd gedaan uit gemakzucht, onze maatschappij kan het leven met anderen niet altijd aan , wij zijn niet gemaakt om voor "die" anderen te zorgen! Onze sociale zekerheid kan zulke lasten niet eeuwig blijven dragen . Als vroeger een "minder valide" geboren werd had die gewoon veel minder levenskansen, nu wordt elk leven soms nutteloos gerokken , ondanks de pijn bij ouders en kinderen. Kiezen om je kindje in alle sereniteit te laten gaan is geen schande, we hoeven ons daarvoor dan ook niet schuldig te voelen. Een hartafwijking, die behandeld kan worden, verzorgen is nog altijd een hemelsbreed verschil bij het verzorgen van een kasplantje. Een kind moet kunnen leven , spelen, genieten , als een volwaardige volwassene in het leven kunnen staan, niet om van bij z'n geboorte tot zijn overlijden aan zijn bed gekluisterd te zijn en te moeten vechten om iets te hebben dat op leven lijkt!
Voor degenen die zich er goed bij voelen om voor kasplantjes te zorgen neem ik mijn hoed af, voor de mensen die besluiten dat zo'n leven leven niet menswaardig is heb ik heel veel respect, dus mama's en papa's wat je ook besluit weet dat wat jij wilt het enige is wat telt.
Heel veel sterkte voor iedereen die voor een hartverscheurende keuze in z'n leven staat!

Hallo ik snap niet dat mensen zulke dingen kunnen zeggen over mensen die ze ten eerste niet eens kennen en ten tweede dat ze het zelf nog nooit hebben meegemaakt neem ik aan.Het is verschrikkelijk wat deze mensen hebben moeten beslissen.Maar daarom kan je maar niet je mening maar zomaar zeggen.Wij hebben zelf ook een kindje verloren en er is niks ergers dan je eigen kindje te moeten begraven of cremeren.Dus als je weer wat denkt hou het dan lekker voor je en a.u.b. Ik wil deze mensen nog heel veel sterkte wensen. Groetjes yvonne

Wat bestaan er toch een hoop kortzichtige betweters op de wereld... Ik wil ten eerste iedereen die een kind heeft verloren heel veel sterkte en kracht wensen. Als je besluit om je kind toch geboren te laten worden, ondanks een slechte prognose, dan is dat je goed reht. Jouw lichaam, jouw keuze. Maar als je besluit om de zwangerschap af te breken, dan is dat ook jouw goed recht! De pijn, wanhoop, verdriet en schuldgevoel dat daarbij komt kijken is immens en vaak reageert de omgeving ook alsof het een gering verlies was omdat 'het kind immers nog niet echt een kind was'. Mijn kind bleek iniencefalie in combinatie met anencefalie te hebben. Beide aandoeningen die niet met het leven verenigbaar zijn. Zijn er dan echt mensen die mij met droge ogen aan durven te kijken en zeggen dat ik mijn kind geboren had moeten laten worden? Had ik mijn kind 9 maanden moeten dragen, door het trauma van de geboorte heen moeten slepen om vervolgens toe te kijken hoe zij zou sterven?! Het is de meest vreselijke keuze die je als ouders moet maken, want wij wilden ons kind! Maar als dit kind geen enkele kans op leven heeft, ontzettend zou lijden tijdens de bevalling om vervolgens naar adem te moeten happen lijkt mij nog vreselijker. Alsjeblieft, vergelijk geen appels met peren. Een handicap waar mee te leven valt is niet te vergelijken met een zeker doodsvonnis! Ik mis mijn dochtertje nog elke dag, maar ik put kracht uit de gedachte dat ik haar verder lijden heb kunnen besparen, dat ik als moeder uit liefde voor haar heb gekozen voor haar bestwil. Mijn meisje was meer dan welkom, maar niet ten koste van haarzelf. Sterkte voor degenen die hun geliefde kind hebben verloren en heel veel wijsheid voor een aantal anderen.

Dank je wel Peggy. Ik ben blij dat er ook mensen zijn die wel begrip op kunnen brengen voor de keuzes die sommige mensen moeten maken. Het is al moeilijk genoeg dat het verdriet dat al deze mensen voelen niet of slecht erkend wordt. Het onbegrip is groot, ik krijg nog regelmatig te horen dat ik gelukkig nog jong ben en nog een hoop kinderen kan krijgen of dat het fijn is dat we er zo vroeg achter zijn gekomen. Ja, dat zal allemaal wel, maar ik krijg mijn kind er niet mee terug. Ik las laatst op internet van iemand die had geschreven: wanneer je man overlijdt, ben je een weduwe, wanneer je ouders overlijden, ben je een wees. Maar wanneer je kind overlijdt, wat ben je dan? Ik ben haar mama, maar ik mocht haar niet bij me houden. Het is net alsof mensen het op een gegeven moment niet meer willen horen. Het is gebeurt, voltooid verleden tijd, maar zo werkt het niet. Ik heb me inmiddels aangesloten bij lieve engeltjes, hier kun je mailcontract hebben met mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt. Misschien dat iemand er iets aan heeft?

Peggy, wat vreselijk dat jij dezefde keuze hebt moeten maken. Ik besef nu pas hoe naief en ronduit dom sommige mensen zijn. Hoe durven mensen dat soort dingen te zeggen?! Het leven komt me nu zo banaal voor, kan er absoluut niet meer tegen als iemand loopt te jammeren omdat er zoiets dramatisch gebeurt als een puist op je neus hebben. Oh my God, hoe kan je zo oppervlakkig zijn denk ik dan! Maar ja, ik moet mijn frustraties en irritaties ook niet op anderen schuiven. Wat ik overigens nog erger vind, zijn vrouwen die lopen te zeuren dat de laatste loodjes van een zwangerschzp zo zwaar zijn en dat het kindje nu we mag komen hoor, nou poehpoeh. God, ik WOU dat ik die laatste loodjes mee mocht maken, ik had mijn kindje wel mijn hele even in mijn buik willen houden, want dat betekende immers leven. Helaas is ook dat niet realistisch, maar oh wat heb ik omgekeerd ook een hoop onbegrip naar andere mensen toe. Lieve engeltjes is inderdaad een hele verdrietige site, maar ook heel mooi. Je kunt daar een eerbetoon aan je kind maken en zijn/haar verhaal vertellen. Dat is mooi...

hey Peggy,

Ja, het verdriet van al die mensen is zo echt en ik voel zo met ze mee. Wij weten het, wij voelen het en als je het niet hebt meegemaakt dan kan je het ook nooit begrijpen. En ergens hoop ik dat mensen het nooit zullen begrijpen, want dat betekent immers dat er weer een engeltje bij is en dat gun je niemand! Fijn dat je twee gezonde jongens hebt, het kan dus ook nog goed gaan. Ik ben erg onzeker geworden en ik weet niet of ik een zwangerschap nog wel aandurf... En dan nog zou een ander kindje het verlies en het verdriet niet kunnen veranderen. Een kind kan niet vervangen worden. Ik kan ook wel uren door gaan over mensen die zeuren om niets, maar ja, laat ze maar oppervlakkig zijn he.

Hallo Margret,

Wat verdrietig dat jij je zoontje Reno hebt moeten laten gaan. Mensen zeggen de gekste dingen in deze tijden, je hoeft er helemaal geen troost uit te halen want ze hebben geen idee. Vier keer zwanger en maar 1 bengeltje, het leven is kei- en keihard en oneerlijk! Ik begrijp heel goed dat je nog een kindje wilt maar het aandurven is een tweede he. Wij willen ook graag een tweede kindje, maar na Pippy's* dood ben ik erg bang geworden. Baby's zijn zo teer en ik maak mezelf gek om de kleinste dingen die zouden kunnen gebeuren. Misschien moeten we de sprong maar gewoon wagen. Zekerheid krijg je nooit maar misschien is het universum ons goed gezind na alles wat we voor onze kiezen hebben gekregen?! Ik weet het niet, maar ik hoop het echt. Niemand zou dit mee moeten maken en toch maken honderden mensen dit elk jaar mee. Je bent niet alleen Margret, ik voel met je mee en samen met ons duizenden andere moeders en vaders die nog elke dag huilen om het verlies van hun kindje. Ik hoop dat je op een dag een gezond bengeltje in je armen mag houden. Reno is en blijft jullie kind, niemand kan hem vervangen. Maar misschien kan een nieuw kindje weer een doel geven, je weer wat licht schenken.

Hoi allemaal,

Ik heb met verbazing en ergenis zitten lezen hoe sommige mensen denken over het afbreken van een zwangerschap. Ik heb helaas ook die keuze moeten maken. Ik heb zelf een erfelijke ziekte en weet als geen ander wat daar de consequenties van zijn. Mijn eerste zoon bleek na een vlokkentest gezond en heeft god zij dank de ziekte niet. Na ruim drie jaar was ik weer zwanger en helaas had dit kindje, ook een zoon, wel mijn ziekte. Wij hebben uiteindelijk besloten om de zwangerschap af te breken. Mijn ziekte is niet te voorspellen welke kant het op gaat en hoe ernstig het gaat uiten. Als het kindje het in de meest erge vorm krijgt praat je over dat je met 6 jaar een blind, doof en ernstig lichamelijk en verstandelijk gehandicapt. Door alles wat ik heb mee gemaakt konden we gewoon niet anders dan de keuze maken om af te breken. Ik was pas 13 weken zwanger. Ik ben "normaal" bevallen van een kompleet kindje! alles zat er op en er aan. Onvoorstelbaar. Ik zal ons Kleintje* dan ook altijd in mijn hart dragen. Nu ben ik weer zwangeren helaas is het ook dit keer niet goed. Maar dit keer was ons gevoel totaal anders. Dit kindje moest gewoon komen. Het is denk ik het moeilijkste besluit geweest wat ik ooit heb genomen. Want ik bepaal wel voor een ander dat hij of zij een leven vol elende te gemoet kan gaan. En met deze ziekte weet je het nooit dat is nu net het probleem. Ik heb gelukkig alleen de lichamelijke problemen maar dat wil niet zeggen dat het bij ons kindje ook zo zal zijn. We volgen ons gevoel en dat is alles wat je kan doen in deze situatie. En dat anderen daar over oordelen vind ik erg laag. Je kan immers niet weten waarom iemand een besluit neemt. En bij een afbraak van een zwangerschap zijn dat meestal de best overwogen besluiten die genomen zijn want dat doe je niet zo maar even. Je breekt wel het leven van je kindje af aar zelf ga je ook een stukje dood en dat gevoel verlaat je nooit meer......