Dood geboren na een zware zwangerschap van 37,5 weken…
Door Anoniem op 19/01/2007 - 13:19:
Ik zal haar nooit vergeten: Nisanur, mijn engel.
Voordat ik zwanger was, hadden we eerst goed nagedacht en uiteindelijk toch besloten om te stoppen met de pil. Ik had toen al een dochter van 3 jaar.
Na ruim een jaar, op 18 januari 2006, was ik eindelijk zwanger en het begon al gelijk met allerlei zwangerschapskwaaltjes. Ik was heel erg misselijk en had zo’n last van brandend maagzuur dat ik er gewoon ’s nacht van wakker lag.
Verder in de zwangerschap kon ik me minder goed meer bewegen, was snel moe en het verliep allemaal niet zo goed. Maar ja, dat hoort erbij. Alle ellende die ik tijdens mijn zwangerschap meemaakte, maakte me toch blij want ik zou weer moeder worden.
Omdat mijn eerste dochter met een keizersnede geboren was, liep ik controle bij de gynaecoloog. Ik hoopte zo op een natuurlijke bevalling want ik wist niet eens hoe weeën voelden want ik had die nooit gehad. En ja, hoor, het zou - als alles goed zou verlopen - een natuurlijke bevalling worden. Ik was zo opgelucht want een keizersnede vond ik maar niets.
Na weken zuchten en puffen door die grote buik was het bijna zover. Ik was 37 weken en ging terug op controle.
Alles zag er goed uit. Even een echo gemaakt, op de weegschaal gestaan en weer bijgekomen, wat gekletst met de gynaecoloog en ik mocht weer naar huis.
Een dag later begon de baby wat minder te bewegen, maar ik was niet ongerust. Ik had zoiets van: “Het zijn de laatste loodjes dus het zal daar wel aan liggen.”
De dag erop kreeg ik een beetje last van mijn rug en dus begon de spanning bij mij op te komen. Die hele dag heb ik wel lichte weeën. Ik had de baby niet echt gevoeld maar ik was druk bezig geweest en had er niet echt bij stilgestaan.
De volgende morgen begon ik me toch zorgen te maken want ik wist precies op welke tijden ze bewoog en ze bewoog nu helemaal niet. Toen heb ik het ziekenhuis opgebeld en ik moest gelijk komen.
De hele weg heb ik nagedacht over wat er kon gebeuren en ik heb gehuild. Maar toch hoopte ik nog op het beste. Eenmaal in het ziekenhuis werd er naar het hartje gezocht, maar tot onze grote schrik was er niets te horen. Het leek net of mijn hele leven in elkaar stortte.
Dat het hartje niet klopte, werd niet gelijk gezegd… De gynaecoloog kwam erna om het te bevestigen. Het was het moeilijkste moment uit mijn leven.
Na een aantal controles gedaan te hebben, bleek ik al 1,5 cm ontsluiting te hebben. Ik mocht dus blijven maar ik wilde liever naar huis.
Eenmaal thuis begonnen de weeën en dus zijn we weer terug gegaan.
Na 12 uur weeën en 2,5 uur persen kwam mijn engel Nisanur eindelijk ter wereld. Levenloos, geen gehuil en geen beweging… Het was verschrikkelijk!
Ik wilde haar niet meteen zien. Het klinkt misschien raar maar ik was bang voor wat ik te zien zou krijgen. Nadat ze Nisanur gewassen en aangekleed hadden, adviseerden ze me om toch even te kijken… Wat was ze mooi! En zo compleet! Een piepklein mensje met alles erop en eraan. Al die moeite die pijn was voor niets geweest. Maar ik ben toch heel blij dat ik haar heb gezien. Ze is en zal altijd in mijn hart zijn. Ik zal haar nooit vergeten.
Rust in vrede mijn lieve schat, Nisanur!
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Hierop heb ik enkel maar één woord te zeggen: sterkte!
Door: babymomma op 31/01/2007 @ 23:05 
ik kom net een beetjuh op deze site kijken want ben zelf na 3 jaar geprobeert te hebben na prikpil tog eindelijk zwanger van mij 3 kindje dus wou wat verhalen lezen van andere mama's en ik stuite op deze zeer aangrijpende verhaal ik zelf moet er nu niet aan denken maar dan te bedenken dat je al zover op weg ben zoveel weken uitkijk naar je mooie lieve zachte tedervolle kindje en dan moet zo mooi moment op zo lelijke manier beeindige het leven is vaak niet eerlijk en dit hier is weer een bewijs ervan zo mooi zo klein en dan overlijden wens jouw heel veel sterkte toe mama van deze kleine engel jij laat ons zien dat de mooie gekleurde wolk ineens een bliksem inslag kan zijn niet alles gaat over mooie dingen maar deze dingen horen er ook bij
heel veel sterkte mama papa en zusje van de kleine engel en familie Door: CINDY op 03/02/2007 @ 00:06
zes jaar geleden is mijn zoontje illiano op mijn verjaardag gestorven ik zal hem nooit vergeten, ik begrijp hoe je je voelt, je zal je kindje nooit vergeten maar je moet het een plaats geven diep in je hart. veel sterkte van iemand die begrijpt hoe zwaar je het nu hebt. groetjes
Door: Anoniem op 12/02/2007 @ 20:41
ik weet wat je doormaakt ik heb ook een engeltje die nu een steretje is het is niet gemakkelijk veel sterkte gewenst
Door: anja op 08/09/2007 @ 08:49
hoi anoniem
ik las jou verhaal ik heb zelf 2 weken geleden het zelfde mee gemaakt ik was 38 weken en 4 dagen zwanger
toen ik mijn dochtertje roxanne-valencia levenloos op de wereld moest zetten zo volmaakt en puur
ondanks mijn eigen verdriet wens ik je heel veel sterkte
Door: Luckygirl op 13/09/2007 @ 21:13
Lieve mama van Nisanur,
Jouw verhaal doet me weer eens stil worden en maakt me tegelijk ook heel boos en verdrietig...
Ik heb hetzelfde meegemaakt,nu bijna 6 jaar geleden.Ik was toen 21 en alleenstaande mama...Mijn zwangerschap was bijna ten einde,ik was 3 dagen over mijn uitgerekende datum. Ook ik had geen gevoel meer maar dacht dat mijn zoontje wel zou slapen...Maandag 21 augustus 2001 ben ik 's morgens naar het ziekenhuis gegaan,ze zouden de bevalling inleiden. Aan de monitor was geen hartslag te vinden dus stuurden ze me naar de echo,daar kreeg ik dan het verschrikkelijke nieuws te horen...
De grond zakt vanonder je voeten,heel je wereld stort in mekaar... Wat een roze wolk moest zijn werd de donkerste periode van mijn leven!!! 
Mijn zoontje,Brent,leeft nu voort in mijn hart en mijn gedachten,hij is en blijft een deel van mijn leven!!!
Het verwerken van dit verdriet vraagt tijd en gaat de ene moment al wat beter dan de andere...
Ik hoop dat je de kracht en moed gevonden hebt om dit een plaats te geven en op die manier ook jouw verdriet kunt verwerken.
Als je wilt praten met iemand die "echt" weet wat je meemaakt,je mag mij steeds contacteren!!!
Onze lieve engeltjes waken hierboven over ons,daar ben ik van overtuigd! Ook al is dat maar een kleine troost...
Heel veel sterkte!!! Ook aan de andere mama's die dit jammer genoeg hebben meegemaakt
Luckygirl xx
Door: Luckygirl op 13/09/2007 @ 21:14
Lieve mama van Nisanur,
Jouw verhaal doet me weer eens stil worden en maakt me tegelijk ook heel boos en verdrietig...
Ik heb hetzelfde meegemaakt,nu bijna 6 jaar geleden.Ik was toen 21 en alleenstaande mama...Mijn zwangerschap was bijna ten einde,ik was 3 dagen over mijn uitgerekende datum. Ook ik had geen gevoel meer maar dacht dat mijn zoontje wel zou slapen...Maandag 21 januari 2001 ben ik 's morgens naar het ziekenhuis gegaan,ze zouden de bevalling inleiden. Aan de monitor was geen hartslag te vinden dus stuurden ze me naar de echo,daar kreeg ik dan het verschrikkelijke nieuws te horen...
De grond zakt vanonder je voeten,heel je wereld stort in mekaar... Wat een roze wolk moest zijn werd de donkerste periode van mijn leven!!! Mijn zoontje,Brent,leeft nu voort in mijn hart en mijn gedachten,hij is en blijft een deel van mijn leven!!!
Het verwerken van dit verdriet vraagt tijd en gaat de ene moment al wat beter dan de andere...
Ik hoop dat je de kracht en moed gevonden hebt om dit een plaats te geven en op die manier ook jouw verdriet kunt verwerken.
Als je wilt praten met iemand die "echt" weet wat je meemaakt,je mag mij steeds contacteren!!!
Onze lieve engeltjes waken hierboven over ons,daar ben ik van overtuigd! Ook al is dat maar een kleine troost...
Heel veel sterkte!!! Ook aan de andere mama's die dit jammer genoeg hebben meegemaakt
Luckygirl xx
Door: Luckygirl op 13/09/2007 @ 21:17
In mijn eerste bericht heb ik maandag 21 augustus gezet,maar het is wel degelijk 21 januari!!!
Probeerde het aan te passen maar dat lukte niet. Sorry. Door: kelly op 24/09/2007 @ 14:05
hey , iedereen allereerst aan iedereen veel sterkte gewenst ; weet hoe pijn het doet
heb dit 2 weken geleden ook mogen ondervinden ons meisje lynn is op 28 weken overleden zonder enige aanwijzing , ze bewoog niet meer en kreeg ook het verschrikkelijke nieuws toen we aan de echo moesten en ze geen hartje vonden en idd de grond zakt onder u voeten weg , je leeft nadien van dag tot dag de ene dag gaat het wat beter en dan kan je weer een verschrikkelijke moeilijke dag hebben
Door: kelly op 24/09/2007 @ 14:06
hey iedereen , allereerst aan iedereen veel sterkte gewenst ; weet hoe pijn het doet
heb dit 2 weken geleden ook mogen ondervinden ons meisje lynn is op 28 weken overleden zonder enige aanwijzing , ze bewoog niet meer en kreeg ook het verschrikkelijke nieuws toen we aan de echo moesten en ze geen hartje vonden en idd de grond zakt onder u voeten weg , je leeft nadien van dag tot dag de ene dag gaat het wat beter en dan kan je weer een verschrikkelijke moeilijke dag hebben
Door: charonne op 12/11/2007 @ 21:56
Hallo allemaal,
Ik wil eerst even sterkte zeggen tegen iedereen die een verlies heeft gehad. Ik ben zelf 23 (op 15-11 wordt 24) en was precies 3 weken geleden bevallen van ons eerste zoon Jaedyn, tijdens 37 weken en 6 dagen zwangerschap. Hij was levenloos geboren op maandag 22 okt, maar op de vrijdag daarvoor hebben we het slechte nieuws gehoord, na UREN vreselijk contstante pijn de dag daarvoor een harde buik, wist ik in mijn achterhoofd dat het niet goed was. Eerst denk je dat jij de enige ben, maar na veel Googlen zie je hoe vaak dit nare ding gebeurt, het brengt geen troost. We weten de oorzaak nog niet want de dag daarvoor tijdens een routine controle was alles perfect. We willen zo graag nogmaals proberen maar nu ben ik erg bang, je weet maar nooit.. dat kan ik niet aan. Dit is de eerste keer dat ik mijn verhaal zo vertel dus ik ben even de weg kwijt met mijn woorden, maar ja.. Nogmaals sterkte.
Charonne
Door: Sofie op 14/11/2007 @ 13:30
voor wie het een steun kan zijn: ook ik heb hetzelfde meegemaakt, nu exact een maand geleden. na een perfecte zwangerschap van 38 weken,en na nog maar juist op controle geweest te zijn, voelde ik op een dag geen beweging meer in mijn buik. op de materniteit hebben ze meteen een echo genomen en bleek dat er geen hartslag meer was. een dag later op 13/10/07 hebben ze de bevalling ingeleid en ben ik bevallen van ons dochtertje febe, 2 weken voor de uitgerekende datum. ons dochtertje zag er perfect uit, woog 2,400 kg en was 47,5 cm groot. tot nu toe hebben ze geen reden gevonden waaraan ons dochtertje kan gestorven zijn. als ze niets vinden, moeten we het beschouwen als een soort van wiegedood in de baarmoeder. het sterkt me wel dat er nog ouders zijn die dit meegemaakt hebben. de verhalen hier tonen aan dat we niet alleen staan in ons verdriet. aan al wie dit meegemaakt heeft, veel steun en sterkte toegewenst !
zijn er ouders die precies weten wat de doodsoorzaak was ?
sofie
Door: pien op 27/11/2007 @ 16:00
Ik wil ook iedereen veel sterkte wensen met dit onmenselijk verlies. Een kindje verliezen mag gewoonweg niet, zo oneerlijk.
Ook wij hebben 3 maanden geleden onze dochter Anniek verloren! Na 35 weken zwangerschap, wat allemaal zeer voorspoedig verliep, kregen we te horen dat er geen hartje meer was. Je wereld stort in en vooral als je na een bevalling haar in je armen hebt en de oogjes niet opengaan. Je wil zo'n kleintje gewoon vasthouden en verzorgen.
Na vele onderzoeken bleek dat ze gezond was en dat het onverklaarbaar is waarom ze dood is gegaan.
De enige troost die je dan hebt is dat je eventueel weer zwanger zou mogen worden, maar dat heeft ook tijd nodig!
Elke dag denk ik aan haar! De ene dag gaat wat beter dan de andere, maar dat zal jullie allemaal bekend voorkomen.
Sterkte allemaal!
Door: Laura (profiel) op 28/11/2007 @ 10:33
Ik wil iedereen die dit heeft meegemaakt sterkte wensen.
Ik ben ruim twee maanden geleden bevallen van een gezonde dochter. Ik ga haar straks nog even een extra knuffel geven want word er nu weer even met mijn neus op gedrukt dat het niet een standaard gegeven is dat je baby gezond en levend ter wereld komt.
Door: katrien op 29/11/2007 @ 10:49
hallo,zoek ook alle verhalen op elke site want wij hebben op 19 nov 2007 ook hetzelfde meegemaakt was namelijk 8 maand zwanger van ons 3 de kindje,nm een jongen na 2 meisjes en
voelde 2 dagen geen beweging en ging naar de monitor waar ze ons vertelde dat er geen hartslag meer was en dan zakt de grond onder je voeten weg.bevaling hebben ze de volgende dag ingeleid en is zeker geen pretje als je ziet dat je baby al zo groot en goed gewicht had,maar niet ademt.maar wij houden ons vast aan onze 2 andere kinderen.aan iedereen veel sterkte toegewenst
Door: Safia op 30/11/2007 @ 15:00
ik begrijp volledig wat er in je omgaat. Zelf ben ik bevallen na 23 weken van mijn twee lieve jongens. Levenloos lagen ze in mijn armen. Dit gevoel en de pijn die ik elke dag heb gaat nooit over.
Door: Tina op 17/12/2007 @ 08:59
Hallo
ik ben nog maar onlangs op deze site terechtgekomen en heb ook mijn verhaal verteld. Nu ik wat verder surf, zie ik hoeveel mensen dit ook hebben moeten doorstaan. Ik was 39 weken ver, niets van problemen gehad en ook niets speciaals gemerkt. Het bleek dat mijn dochtertje Indya haar hartje niet meer klopte. We hebben een autopsie laten uitvoeren, maar zonder resultaat. Indya was een gezond meisje van 3.690kg en 51cm. Ik ben op 02/11/2007 via natuurlijke weg bevallen, dit was emotioneel heel moeilijk, want ik wou niet bevallen. Achteraf ben ik dankbaar omdat ik haar ter wereld heb mogen zetten. Het is misschien een magere troost, maar dit was een groot deel van mijn verwerking! Ik ben er nog niet overheen en kan haar nog niet echt een plaatsje geven in mijn hart omdat ik haar in mijn armen wil hebben. Maar laat het een kleine troost zijn, probeer met dankbaarheid terug te denken aan jullie kindje en geniet van dat ene moment dat je samen hebt mogen delen. Geniet van de kleine dingen en probeer terug graag te leven. Praat erover met vrienden, familie, wie dan ook ... Krop het niet op. Wij proberen nu om een broertje of zusje te geven aan Indya. Ik hoop dat deze niet te lang op zich laat wachten :-)
Nog heel veel steun en sterkte gewenst aan alle mensen die dit hebben meegemaakt. Weet dat jullie er niet alleen voor staan.
Door: Nas op 20/03/2008 @ 14:25
Hallo Annoniem,
Jammer genoeg kon ik je e-mail niet achterhalen.
Ik heb 2,5 week hetzelfde meegemaakt. Ik heb het momenteel erg zwaar. Mijn zoontje is geboren met 38,5 week op 2 maart 2008. Net als jij, geen beweging meer in mijn buik gevoeld. Een dag later ben ik naar het ziekenhuis gegaan en kreeg te horen dat z'n hartje niet meer klopt. Nog steeds is er geen oorzaak gevonden hoe dat kon gebeuren.
Misschien dat je me kan mailen.
Groet Nas
Door: Alida53 (profiel) op 24/03/2008 @ 09:13
Liefste Anoniem / Nas,
Lees net hier jullie verhaal. En kan hier ook van meespreken. 1 dan na jou bevalling Nas, zette ik onze dochter zonder hartslag na 38 weken zwangerschap op de wereld (03.03.08). Ook zij was/is perfect en het is onbegijpelijk hoe dit kan gebeuren.
Ze zeiden me toen dat dit zo laat in de zwangerchap zelden voorkomt, maar hier kom je toch het tegendeel te weten. Het is nu vandaag exact 3 weken geleden dat we haar hebben kunnen knuffelen en vasthouden, maar het blijft moeilijk om de dagen die je je zo anders had voorgesteld nu alleen thuis door te komen.
knuffels
Door: Mama van Nisanur op 17/05/2008 @ 18:37
Hallo iedereen,
Bedankt voor jullie lieve berichtjes. Nas heel veel sterkte toegewenst. Het is heel erg zwaar en vooral de oorzaak niet weten eet je beetje bij beetje op. Op dit moment 1.5 jr later ben ik bijna 8 weken zwanger. Deze tijd was heel zwaar, net of het niet meer mocht gebeuren, net of ik geen mama meer mocht worden. Eindelijk is het gelukt maar ik voel niks anders dan een diep zwart gat. Geen blijdschap. Heel graag zou ik een gat in de lucht willen springen maar iets houd me tegen. Nas heb je vragen of wil je gewoon praten dan sta ik klaar voor je. Iedereen die hetzelfde heeft meegemaakt nogmaals heel veel sterkte...
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.