Geen kans op een normaal leven...
Door Désirée op 12/02/2007 - 10:51:
30 December 2006
Op 28 december heb ik de ‘20 weken’-echo gehad. Aan 12 weken was alles prima in orde dus de ‘20 weken’-echo zou een routinecontrole worden, een extra geruststelling. En natuurlijk dé kans om het geslacht te weten te komen. Het pakte echter helemaal anders uit…
We kregen te horen dat het niet goed was en dat we de volgende dag naar Maastricht moesten voor nader onderzoek.
Dit onderzoek heeft vrijdag 29 december plaatsgevonden…
Nu ik dit zo schrijf, voel ik mijn kleintje weer schoppen. Nog 5 dagen te gaan, dan moeten we afscheid nemen...
Hallo lieve meiden,
Het is heel erg mis... Het kindje heeft een fors waterhoofdje, zowel in de linker- als rechterhersenhelft. De kinderneuroloog, de gynaecoloog en nog een arts hebben de situatie als zeer ernstig bestempeld. De kans dat dit kindje een normaal leven zou kunnen leiden, is minimaal te noemen. Omwille van het kind hebben mijn lief en ik besloten om volgende week de zwangerschap te beëindigen. Dit wil zeggen dat ik volgende week donderdag opgenomen zal worden om te moeten gaan bevallen.
De dag vandaag is een hel geweest. De begeleiding in de ziekenhuizen in Maastricht en Veldhoven was heel goed en prettig. Wij en onze families zijn er helemaal kapot van. Ons zoontje heeft - voordat het leven begonnen is - al geen kans gekregen. De naam is mij ineens ook ontvallen, is mijn lief er ook mee eens, zal dit kindje de naam "Javier" krijgen. Zo gewenst, al zo geliefd en dan zo’n einde. Ik heb het gevoel alsof de bodem onder me weg is geslagen. De komende week wordt loodzwaar, het is nu al haast niet te dragen.
Meiden, ik ben ten einde raad. Weet niet hoe ik dit moet doen. Ik voel mijn ventje bewegen en wil dit liever niet meer gewaarworden. De klokt tikt, de dagen worden uren, de uren worden minuten en de minuten worden seconden. De laatste seconde van het leven van onze Javier wordt de zwaarste van ons leven. Ik zou willen, dat ik nu wakker word. Dit is een nachtmerrie.
Javier zal straks onderzocht worden op genetische afwijkingen, verder is er een vruchtwaterpunctie verricht en bloed geprikt bij mij. Oorzaak van dit kan liggen aan de genen, aan de placenta of door een virusinfectie. Dit zullen we over 6 weken weten. Meiden, ik kan alle steun meer dan ooit gebruiken.
Liefs,
Dees
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: esana op 16/02/2007 @ 20:07 
Ik wil je sterkte wensen en god bieden dat volgende keer alles goed verloopt.Ik had geluk zeven manden wist ik of mijn kindje zal overleven ik had hoogerisico zwangerschaap maar gelukig mijn meisje is hier.Ik wens je alle beste en vind sterkte in toekomstige kind.
Door: angela op 16/02/2007 @ 21:31
Pfff ik krijg tranen in mijn ogen.Ik kan me voorstellen dat je hele wereld in elkaar stort.En daar komt dan ook nog bij dat je als ouders zijnde de zwaarste beslissing van je leven moet maken.Ik wens jullie enorm veel sterkte en je mag me altijd mailen als je wil praten.Misschien vind iedereen t wel raar wat ik nou ga zeggen maar vergeet niet om een foto van javier te maken.Zo heb je toch nog een tastbare herinnering,ookal neemt niks de pijn weg.Schrijf een mooi gedichtje voor je engeltje.veel liefs angelaxxx
Door: Anoniem op 17/02/2007 @ 13:50
Ik begrijp heel goed wat je doormaakt en heb zelf ruim een half jaar geleden ongeveer hetzelfde meegemaakt. Het is inderdaad onmenselijk en zou ik omschrijven als hel. Het is inderdaad of je leven door de helft gescheurd wordt en je hart in duizend stukken gebroken.
Eerst kan je je nog nauwelijks voorstellen dat je straks een kindje krijgt en als je dat dan eindelijk beseft, blijkt dat het allemaal niet doorgaat, die teleurstelling is onbeschrijflijk groot, zoooo verdrietig.
Het was ontzettend zwaar in het ziekenhuis om een bevalling te doen van een kindje dat niet levensvatbaar is buiten je buik. Het was vele malen erger als ik ooit had verwacht, het was echt hel!
Als die bevalling achter de rug is moet je echt aansterken en gaat het ook steeds meer tot je doordringen wat er eigenlijk allemaal is gebeurd. Ook het gevoel van verlies wordt dan nog groter, "wij zijn ons kindje verloren". Het gaat een beetje bij vlagen, af en toe ging het best ok en af en toe kon ik ontroostbaar huilen en kon ik niet meer stoppen.
Dat hoort er allemaal bij... Het zal altijd een deel van je leven blijven uitmaken en er gaat geen dag voorbij dat ik er niet aan denk.
We zijn nu 8 maanden en ben ik weer zwanger en hoop dat nu alles wel goed zal gaan.
Ik wens je heel veel sterkte en .."neem je tijd", praat erover met anderen...dat helpt echt. Na een tijdje komen er weer "betere tijden" en krijg je weer steeds meer grip op je leven.
Kop op!
Veel sterkte in deze moeilijke tijd !Door: anne-marie op 21/02/2007 @ 11:14
Lieve papa en mama van Javier,
Tranen lopen over mijn gezicht bij het lezen van jullie verhaal. Op 16 juli 2006 is onze dochter levenloos geboren, na een zwangerschap van 20 weken. Ook voor onze dochter waren de levenskansen minimaal en hebben wij een heel moeilijk besluit moeten nemen. Nadat Lieke geboren is, is ze nog een hele tijd bij ons geweest, voor ons het mooiste meisje op de hele wereld, ondanks haar zichtbare handicaps. Ik wens jullie heel veel sterkte. Heel veel liefs, een moeder met hetzelfde grote verdriet.
Door: annoniem op 21/02/2007 @ 11:39
lieve papa en mama
wat erg voor jullie
ik krijg er een brok in mijn keel van.
ik zie dat er ook mensen schijven dat je jullie kindje moet houden.
zij maken het alleen maar moeilijke voor jullie
het is jullie eigen keus.
doe wat je hart je verteld
als de dokters vertellen dat de overlevingskans klein is kan ik me voorstellen dat de keuze moeilijk is om het te houden of niet.
het is namelijk ook niet fijn voor het kind om gehandicapt om deze wereld te komen.
ik weet dat jullie dit uit liefde doen.
volg je hart
jullie weten wat het beste is voor je kind
heel veel succes en liefde
xoxo
Door: Marie (profiel) op 25/02/2007 @ 18:46
veel sterkte aan de ouders, dit is de nachtmerrie van elke aanstaande ouder. Hopelijk kun je dit erge verlies een plaatsje in je leven geven.
Door: kitty op 25/02/2007 @ 23:42
Ik weet ook hoe verschrikkelijk deze gebeurtenis is, bij mij was het 12 februari alweer 9 jaar geleden dat ons manneke Jason ter wereld is gekomen na 24 weken zwangerschap. Als ik terugkijk was dit een hel en eigenlijk met geen pen te beschrijven wat er allemaal door je heen gaat. Mijn advies is:praat er veel over en laat je gevoelens de vrije loop zodat je er na verloop van tijd mee verder kan....en het uiteindelijk een plaatsje in je leven kan geven.... Wij hebben inmiddels twee gezonde dochters van 6 en 3 maar onze Jason blijft ons eerste kindje en onze meiden weten dat ze in hemel nog een "grote kleine broer"hebben. Maar goed, jullie hebben nog een moeilijke weg te gaan aangezien het allemaal nog maar net gebeurd is en daarmee wens ik jullie heel veel sterkte,begrip en medeleven toe want dat hebben jullie zeker nodig om dit alles een plekje in jullie leven te geven..... hou vol .... sterkte .....
Door: brandweer op 01/03/2007 @ 18:46
Hallo desiree,
Het is al weer even geleden en de vraag is of je dit nog leest, (ik haad in die eerste maanden alleen maar behoefte vooruit te kijken, niet terug)maar jouw verhaal lezende kwam er ook bij mij weer veel naar boven. Een jaar gelden begon de heisa. Bij een 'pretecho' werd ondekt dat onze zoon Thijs afwijkingen vertoonde. 'slechts een nierafwijking'werd in een week een genetisch defect zonder levensvatbaarheid. Ook wij besloten de zwangerschap af te breken. Een onbegrijpelijk moeilijke beslissing, want ja 'hij zat toch goed in mijn buik'. Ik was al ruim 30 weken zwanger. Toch hebben we hem laten komen, precies op 7 maanden. De laatste week was een hel maar ook heel bijzonder. Gesprekken met de begrafenisondernemer, het uitzoeken van een kistje en speciale prematuurkleding om te dragen in zijn kistje. En nog gauw zijn kamertje afgemaakt. En ondertussen schopte hij verder in mijn buik. Ik vond de bevalling heel bijzonder. Het opwekken was niet leuk, maar de geboorte en de periode erna waren de meest bijzondere van mijn leven. Dit was de enige week dat wij konden genieten van onze zoon, tussen al het verdriet door, en dat hebben we zo goed als dat kon gedaan. Hij is die week gewoon thuis geweest, in zijn eigen bedje.
Nu, een jaar later kijken we er nog steeds met positieve gevoelens op terug. Het verdriet is heel groot. Vooral rond de periode dat hij een jaar geleden was verwekt en met Kerst was dramatisch. Maar langzamerhand zijn we er bovenop en prompt is het ook gelukt weer zwanger te worden. Dit kind wordt nog meer gekoesterd dan ooit. Maar zijn of haar grote broer zullen we nooit vergeten. Hij was ons eerste kind.
Heel veel sterkte de komende maanden. Misschien wordt het verdriet nu pas echt duidelijk, maar er komen betere tijden.
De moeder van Thijs
Door: ingetjee (profiel) op 03/03/2007 @ 22:52
hoi Deesje,
ik lees je verhaal en ik herken je vragen, je verdriet, je pijn.
op 22 januari werd Lucas* geboren, na 17 weken, ook niet sterk genoeg voor deze wereld.
ik denk aan jullie en aan Javier*
groetjes
Ingetje
Door: Anoniem op 07/03/2007 @ 22:35
Lieve Desiree,
Wat een verschrikkelijke tijd maak jij nu door!!!
Hier zijn eigenlijk geen woorden voor!
En trek je niks aan van mensen die het nodig vinden om jou te bekritiseren, en te veroordelen, ze zijn niet wijzer.Ik wens je heel veel sterkte en kracht!!
Liefs
Door: Bo op 09/03/2007 @ 19:58
Lieve Desiree,
Ik krijg echt rillingen, dat een mens zoiets vreselijks moet meemaken, ik begrijp het niet!
Ik hoop dat je een manier vind om met je verdriet om te gaan!
Ik denk aan jullie alle 3 :( jeetje..
Liefs Bo.
Door: Nicole op 15/05/2007 @ 11:59
Hallo
Mijn vriend en ik hebben gister een 20 weken echo gehad.We zijn nu doorverwezen naar een ander ziekenhuis waar we verdere onderzoeken moeten doen.Het hoofdje van de baby is nog niet gegroeid zoals het zou moeten.
Ik leef op dit moment in onzekerheid, wie heeft hier ervaring mee, zowel positief als negatief.
Met wie zou ik hier over kunnen praten?
Nicole
Door: Wendy op 22/05/2007 @ 09:12
Lieve papa en mama van Javier...
Wat een vreselijk verhaal...
Mijn vriend en ik moeten deze middag voor de 20 weken echo van ons eerste kindje, en eigenlijk was ik op internet aan het snuffelen om ervaringen van andere zwangere mama`s te lezen over deze echo...
Nooit heb ik er echt bij stil gestaan dat er ook minder leuke dingen uit voort kunnen komen natuurlijk.
Ik ben weer eventjes met beide benen op de grond gezet na jullie verhaal, en besef me des te meer dat zo`n onderzoek niet voor niets is... Ik vind dat jullie een zeer moedige beslissing genomen hebben, waarbij jullie niet alleen aan jullie zelf gedacht hebben, maar vooral aan de kleine Javier.
Mijn gedachten gaan naar jullie uit, en ik wens jullie HEEL VEEL sterkte met het geven van een plekje aan Javier in jullie leven.... Veel liefs Wendy
Door: susanne op 11/06/2007 @ 10:03
Hallo Desiree en partner,
Ik ben op jullie verhaal terecht gekomen omdat wij momenteel in hetzelfde bootje zitten. en dit bootje gaat naar alle waarschijnlijkheid ook heel binnenkort zinken. Vorige week maandag zijn we erachter gekomen dat ons zoontje een hartafwijking heeft en dat zijn kans om te overleven minimaal is. Ik kan natuurlijk je pijn daardoor delen. Ik kan me er ook niet bij neerleggen dat ik binnen nu en anderhalve week mijn kindje kwijt ben....
Door: Petra op 27/07/2007 @ 22:40
Ook ik huil mee, veel geluk toegewenst.
Door: Anoniem op 15/08/2007 @ 19:03
ik wens jullie veel sterte in deeze zeer moeilijk tijd!jullie kunnen het!!!
Door: fredoanne op 07/01/2008 @ 21:32
dit is een erg laat berichtje en alles is nu al achter de rug of hoe je dat ook moet zeggen, wij hebben voor de zelfde keuze gestaan en hebben onze dochter Maud met 22 weken ter werels laten komen , hebben alles erg bewust gedaan en hebben er geen spijt van want ze had geen schijn van kans gehad , ze is nu een sterretje en haar grote broer heeft het nog steeds over haar , ze was ook zo gewenst !!! dat alles neemt niet weg dat jullie een keuze hebben moeten maken en dat je het zelfde heb moeten door maken als wij ,ik heb een heel boekwerk aan gelegd en alles tot in de details uit gewerkt wij zijn op 15 nov 2006 bevallen hebben veel foto's en ook van de fotograaf in het zieken huis van haar en met al het matriaal ga ik een boek maken zo dat haar broertje en wij zelf ook er nog eens in kunnen kijken en het is ook een stukje verwerking van ons gemis.
maar ze blijf bij me terug komen ik voel haar gewoon en weet dat ze er is ook haar broer Kevin 2,5 jaar heeft het steeds over haar dat hij gewoon met haar kan praten en ze met hem komt spelen alleen is ze nu nog te klein < dat doet me erg goed en daar haal je dan weer heel veel liefde uit ook mijn zoon heeft me erg geholpen en doet dat nog steeds hij is zo lief, zo intens lief dat dat al zo veel goed maakt!!
Ik weet niet hoe jullie er nu voor staan , ik weet dat ik heel lang niet de behoefte heb gehad om er met andere mensen over te praten maar dat nu wel heb , dus als jullie wel die behoefte hebben mag je altijd mailen ik wens jullie nog heel veel sterkte en liefde toe en dat we elkaar mischien nog eens mailen veel leifs Annemarie
Door: Angel op 17/01/2008 @ 18:56
Heel jammer dat je deze beslissing moest nemen en vooral omdat ikzelf 11 jaar terug een zoontje gekregen heb ,geboren op net geen 40 weken zwangerschap,met hydrocefalie..
er ging vanalles mee zijn, nooit geen gewoon onderwijs.. zeker bijzondere zorgen nodig..
Ik heb alles over me heen laten komen.. Hij is nu 11 jaar oud.. volgt les in het gewoon onderwijs,zit in 5e leerjaar ,haalt 80% en volgt nog muziekschool ook..
Ja de eerste 2 jaar waren bijzonder moeilijk.. ontwikkelde trager op alle vlak maar heeft uiteindelijk alle schade ingelopen..
Ik vertel mijn verhaal hier niet om je een schuldgevoel te bezorgen maar om aan te tonen dat dokters lang niet alles weten ..
Door: michelle op 10/03/2008 @ 22:20
Wij maakten afgelopen augustus ook dit mee. Met 20 weken kregen we een punctie omdat de gynaecoloog vond dat ons kindje niet zo goed groeide. Dat was op een woensdag en die vrijdag werden we opgebeld dat het ernstig mis was en het kindje nooit zo kunnen leven als het geboren werd. Wij moesten ook zo'n beslissing nemen. We zijn die vrijdag zo snel mogelijk naar het ziekenhuis gegaan voor een gesprek met de gynaecoloog en daar werd duidelijk dat we 2 onmogelijke opties hadden: De zwangerschap afbreken of elke week naar het ziekenhuis gaan om te kijken of het kindje al dood was.
De gynaecoloog vroeg of we nog een echo wilde en op het moment dat hij die echo maakte en we geen hartslag konden vinden stond de wereld even stil. Ons kindje was zelf al overleden en weetje ik was daar zooo dankbaar voor! Echt. God heeft het ons bespaard om die moeilijke beslissing te nemen.
Ik heb nog het weekend met ons kindje gelopen en die maandag daarop moest ik naar het ziekenhuis om de bevalling in te leiden. Ik kreeg een epiduraal maar dat hielp niet heel veel want ik voelde gewoon ale pijn. 's Nachts ging mijn man nog even slapen want de bevalling liet nog wachten en ik lag daar in het donker pijn te lijden en ik hoorde het gehuil van een pasgeboren kindje. Jeetje wat erg zeg. Maar mijn man en ik zijn heel gelovig en we weten ook dat dit een reden heeft. Ik bedoel ons kindje had nooit een kans om te leven en ons kindje is nu bij God. Dat is toch harstikke mooi?
Natuurlijk zijn we er ook verdrietig om geweest, heel erg zelfs maar ik kan er nu, na 6 maanden gewoon heel makkelijk over praten. We hebben ons kindje begraven en een naam gegegeven en hij zal altijd bij ons horen. Ik besef heel goed dat wij echt geluk hebben dat we zo gelovig zijn en er zo nuchter mee om kunnen gaan want ik heb ook een vriendin die gewoon echt ingestort is na het verlies van haar dochtertje en dat heeft wel een jaar geduurd dat ze in die dip zat. Dus ik hoop dat je een beetje een manier heb gevonden om er mee om te gaan en ik wens je heel veel liefs.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.