Onze Junior
Door Bianca op 21/05/2007 - 15:17:
Twee meiden hebben we, een meisje van 8 en een meisje van 5 jaar oud. Maar we wilden graag nog een derde kindje. Zonder problemen raakte ik weer zwanger. Nog nooit was ik zo misselijk geweest als in die eerste weken, maar ja, het was voor mij een bevestiging dat ik zwanger was.
Ik was op 19 juni 2007 uitgerekend... Doordat ik 9 jaar geleden een miskraam heb gehad, kreeg ik een echo ter controle. Alles was goed en verliep volgens het boekje. Na 11 weken (we hadden toen bij de verloskundige het hartje horen kloppen) hebben we iedereen ingelicht.
Tijdens de kerst waren we allemaal ziek... Een darmgriepje of virusje of zo. En zo lagen we op eerste en tweede kerstdag gezellig met zijn allen onder de dekens op de bank.
Ik werd wat ongerust over mijn zwangerschap, omdat ik al 2 dagen geen vocht meer vast kon houden. Maar er was geen reden voor ongerustheid...
Op 8 januari ging ik naar de verloskundige ter controle. De verloskundige kon het hartslagje niet vinden... Gelijk naar het ziekenhuis dan maar. Daar werd onze nachtmerrie bevestigd… Ons kindje was overleden.
Op 10 januari naar het ziekenhuis om te bevallen van ons kindje. Na een vermoeiende dag is om 18.13 uur onze zoon Junior geboren. In plaats van tranen - we hadden de hele dag gehuild - hebben we nu zeker een uur vol verwondering naar onze perfecte zoon zitten staren. Zo klein en al helemaal perfect. We mochten onze zoon vasthouden en toen ging Junior in een houding liggen die ons verbaasde. Ondanks het feit dat hij al een paar dagen overleden was, nam hij de houding aan zoals hij in de baarmoeder lag. En hij lag precies zoals onze jongste dochter de eerste weken van haar leven in haar ledikantje lag! Toen wisten we: dit is onze zoon en hij hoort gewoon bij ons.
Ik moest nog naar de OK, omdat de placenta niet los wou laten. Toen ik daarna terug op de kamer kwam, lag onze zoon nog bij ons op de kamer... Wij hebben op een waardige manier afscheid kunnen nemen van Junior. Toen hij echt weg moest, hebben we weer een portie zitten huilen, maar we wisten dat we van onze Junior houden en hem voor altijd bij ons zullen dragen.
Nu is het een week verder en ik moet alles nog verwerken...
Lieve Junior,
we houden van je en zullen je nooit vergeten...
Liefs,
Mama
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: sandra (profiel) op 21/05/2007 @ 19:39 
De tranen springen uit mijn ogen bij het lezen van je verhaal. Ik wens je familie maar vooral jij, de mama, heel veel sterkte toe in deze moeilijke periode. Mijn gedachten zijn bij jullie.
Een dikke knuffel,
Sandra
wat een geweldig ontroerend verhaal
heel veel sterkte voor jullie
echt heel mooi hoe jullie afscheid konden nemen
marijke
Door: Anoniem op 22/05/2007 @ 16:28
hallo,
ik moest ervan huilen...gecontoleerd ..ja hij hoort erbij nu hij ook niet meer is. mijn vriendin heeft ook zijn zoontje verloren. met 6 maanden oud is er geen hartslag meer en hem uit laten komen. het is moeilijke periode en nu praatte ze nog steeds over hem. ja hij hoort het erbij en daarna kreeg ze met verrast een tweeling..net of het geschenk was .en zal hem ook nooit vergeten..sterkte met moeilijke tijd.
Door: Anoniem op 24/05/2007 @ 17:35
Bedankt voor jullie lieve reacties. verder weet ik even niet wat te zeggen....
Door: lesley (profiel) op 24/05/2007 @ 20:26
hey
vind het erg dit te moeten lezen
toch een dikke knuffel
lesley
Door: miro op 25/05/2007 @ 16:02
hoi, ja je hoeft niks te zeggen..we wilden je alleen maar steunen...we denken aan jou...
Door: Anoniem op 28/05/2007 @ 21:18
Soms vraag ik me af waarom mensen zo'n immens verdriet verdienen. De tranen bollen gewoon over mijn wangern. Ik hoop dat jullie Jnior jullie intense liefde voelt en dat hij altijd mooie herinneringenbijjuliie oproept.
Sterkte
Door: renee op 09/07/2007 @ 14:47
lieve mama van junior, het verdriet is niet te omschrijven, dat is een feit. en dat hij altijd jullie zoon zal blijven is ook een feit en daarom een gedichtje: er is een klein engeltje, hoog boven ons hoofd .we zullen hem niet vergeten ,dat hebben we beloofd.
liefs renee
Door: djini op 20/08/2007 @ 13:32
lieve ouders van junior het is verschrikkelijk als je je kindje moet afstaan mijn engeltje dylano is op *2-7-2007* geboren hij woog maar 330 gram de placenta deed zijn werk niet meer ik was 26 weken zwanger we hebben ons zoontje begraven met fam vrienden ik mis hem en het doet pijn wat ons helpt is erover praten met elkaar en ook met anderen we hebben ook voet en hand afdrukjes ik wens je sterkte ik denk aan jullie
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.