Onze tweelingengeltjes: Lars* en Jarne*
Door Marij op 29/05/2007 - 14:47:
Ik ben Marij en 29 jaar. Vorig jaar werd ons hele leven overhoop gehaald. Na 3 jaar waren we na 4 ICSI-pogingen eindelijk zwanger. We waren in de wolken. Ik voelde me enorm misselijk, maar daar zat ik eigenlijk weinig mee in.
Na 7 weken volgde de eerste echo en daar werd ons toen verteld dat we 2 kindjes verwachtten. Het zou geen makkelijke zwangerschap worden omdat onze kindjes 1 vruchtzak en 1 placenta deelden. Maar we waren zo gelukkig. Na al die pogingen werden we trotse ouders van 2 kindjes.
Op 24 weken moest ik bij de gynaecoloog op controle en die stelde vast dat ik weeën en 2 cm ontsluiting had. Ik werd dadelijk opgenomen in het ziekenhuis en kreeg weeënremmers en volledige bedrust. Na 10 dagen mocht ik naar huis maar ik moest thuis de weeënremmers blijven nemen en bedrust houden.
Drie weken later stond ik op met wat bloedverlies en dus belde ik het ziekenhuis op. Ik mocht meteen langsgaan. Onderweg volgde de weeën elkaar vrij snel op en ik wist dat onze kindjes geboren zouden worden. Ik was toen 27 weken en 2 dagen zwanger.
Onze kindjes zijn die dag (21 juli 2006) via een spoedkeizersnede geboren en werden dadelijk naar het UZA overgebracht. Lars* woog 1020 gr en was 35 cm groot en Jarne* woog 1107 gr en was 36.2 cm groot.
Ik volgde hen de dag nadien.
De eerste dagen deed Lars* het vrij goed, maar Jarne* had het moeilijk. Ze werden allebei beademd. Maar op maandag ging Lars* plots enorm achteruit. Ze hebben hem nog 45 minuten gereanimeerd maar zonder resultaat. Lars* overleed op maandag 24 juli 2006 om 15.00 uur.
En met Jarne* ging het ook niet goed. Hij kreeg enkele dagen na het overlijden van Lars* 2 zware hersenbloedingen. Hij zou gehandicapt zijn, maar toch wilden we het nog proberen. Hij onderging een hersenoperatie om het vocht van de hersenbloedingen af te laten lopen. Maar maandag 31 juli 2006 ging ook Jarne* achteruit. Zijn bloed kon geen zuurstof meer opnemen waardoor ook zijn hersenen niet meer konden functioneren. Jarne* overleed op maandag 31 juli 2006 om 22.15 uur.
Nu waren ze terug voor altijd samen…
Ook al zijn onze twee zoontjes na een zware strijd overleden, toch voelen wij ons enorm trotse ouders van een eeneïge tweeling. Ze hebben een speciaal plaatsje in ons hart waar niemand ze ooit nog kan wegnemen.
Zo zie je maar dat niet alle verhalen met een roze wolk eindigen.
Veel liefs Marij
Trotse mama van Lars* en Jarne*
www.larsenjarne.vlindersite.nl
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: lesley (profiel) op 29/05/2007 @ 16:53 
hey marij
ik vind het zo erg voor jullie, wij hebben ook moeten vechten voor onze kleintjes. Ik ben ook zwanger geraakt via ICSI...en onlangs bevallen van een tweeling. Ik vind het echt heel spijtig voor jullie, heb er eigenlijk niet veel woorden voor...
mijn moederhart breekt als ik dit lees
dikke knuf
lesley
Door: Callie-Cinnie (profiel) op 31/05/2007 @ 08:03
Ik vind het zo erg voor jullie,wat een mooie mannetjes,hel veel sterkte met dit verschrikkelijke verlies
Door: hannah (profiel) op 01/06/2007 @ 20:46
Lieve Marij,
Ik heb een berichtje voor je achtergelaten op de site van je lieve ventjes!
hannah, Ylias en Lina
Door: LeeN op 01/06/2007 @ 21:22
Hey Marij,
Heel toevallig heb ik op een link geklikt, en hier terecht gekomen. Ik weet helaas perfect hoe je je voelt... ook hier icsi, ook hier een ééneiige tweeling, en ook hier 2 jongetjes verloren, en zoveel verdriet... ik was wel "maar" 13,5 week ver, ben gewoon bevallen, maar ze waren uiteraard niet levensvatbaar... 'k Krijg een krop in de keel bij 't lezen van je verhaal. Voor jou is het bijna een jaar geleden, voor mij nog maar 3,5 maand.
Hopelijk volgende keer de 9 volle maand, en dat alles goed mag verlopen... al vergeten we dit nooit hé !
groetjes,
LeeN
Door: kelly op 11/10/2007 @ 11:07
Beste,
Ik dacht ook van dit overkomt mij niet maar helaas. Op 09/05/07 ben ik bevallen van ééneigen tweeling, 2 meisjes Ayla en Ceyda. Dit na een zwangerschap van 21 weken en 3 dagen. Het was een zwangerschap die volgens de specialist maar 1 op 65 miljoen kansen voorkwam. Maar dan zit je daar, wat moet je daar dan op zeggen? Onze dochters zaten in 1 vruchtzak, hadden dus geen vlies tussen hen beiden en hadden dan ook nog eens een navelstreng die vanuit de placenta vertrok en zich in twee splitsten. De specialist had ook verwittigd dat ik deze zwangerschap niet zou uitdragen maar dat ze uiterlijk op 32 weken via een keizersnede ter wereld kwamen. Dus zet je je zinnen dan ook op. De week er voor nog op controle geweest en de dokter zei dat alles goed ging, kon niet beter zelfs. En dan dit, ja, had wel al 2 dagen het gevoel van niet zo goed in mijn vel te zitten ma dacht iets aan de blaas of nieren te hebben. Dan kom je binnen op de spoed en alles gaat zooo snel. We waren nog maar 1 uurtje daar en ik bleek al 3 cm opening te hebben. Volgens de dokter niet meer tegen te houden. De grond zakt gewoon onder je voeten weg. Daar lig je dan, wetende dat je kinderen nog leven in je buik maar dat ze elk moment geboren kunnen worden en dan is het voorbij. Ondanks deze vreselijke dingen, ben ik blij dat ik op de gewone manier bevallen ben. Ik wou absoluut het gevoel bijhouden van mijn kinderen op de wereld te zetten. Ayla was 27,5 cm en 380 gr. Ceyda was ook 27,5 cm en 360 gr. Flinke meiden hè voor bijna 22 weken oud. Achteraf denk je hoe kom je zoiets te boven maar tijd heelt alle wonden. Mijn man en ik zijn nu 6 maanden verder en zijn opnieuw in blijde verwachting ( 9 weken ), dit keertje van 1 baby. Ik weet dat mijn dochtertjes zullen waken over hun toekomstig broertje of zusje. Het vervangt je eerste kindjes niet maar biedt toch weer wat hoop na zo'n moeilijke tijd.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.