Voor ouders:

Vruchtbaarheid
Zwangerschap
De bevalling
De baby
Tweelingen
Peuter & kleuter
Vaderschap
» Actueel! »

 

Door ouders:

Verhalen
Columns
Uitspraken

 

< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Ook ons kindje werd veel te vroeg geboren...

Hallo,
Ook ik kan helaas mee spreken van het vreselijke, intense gemis van ons kindje “Mika”.
Op 29 augustus 2006 had ik minimaal bloedverlies. Ik voelde me er niet lekker onder en ging naar een vervangende gynaecoloog. Inmiddels was ik 20 weken zwanger…
Na mijn verhaal verteld te hebben aan de gynaecoloog, wilde hij even kijken: zowel inwendig als met een echo. De echo zag er prima uit en “Mika” spartelde vrolijk rond, maar het inwendige onderzoek wees iets dramatisch uit… De vruchtzak bleek zichtbaar… Alsof de wereld onder me vandaan werd gerukt, werd ik met spoed opgenomen en mocht helemaal niks meer, alleen nog plat achterover op bed liggen. Intussen bewoog “Mika”gewoon door in mijn buik en voelde ik zijn schopjes… Hier werd ik nog het meest verdrietig van, want ik voelde hem steeds verder onder in mijn buik weg zakken…

Al snel kreeg ik buikkrampen en kneep ik hem verschrikkelijk! Het waren weeën… Oh, oh, wat was ik bang!!! Na dit gemeld te hebben, kwam de gynaecoloog onmiddellijk en het beviel hem niks… De enige optie was het plaatsen van een bandje… Ik had maar 20% kans, maar die greep ik! Ik moest dit doen, hoe bang ik ook was… Met een ruggenprik zouden ze me verdoven. Dit lukte pas na 4 keer proberen… Pffffffff, het duurde en duurde maar… Na een tijd kwam de gynaecoloog bij me en ik hoopte dat hij mijn reddende engel was… Maar hij kon me niks garanderen want de ontsluiting was al verder dan hij had gedacht… En dan was er nog het infectiegevaar!

Het mocht niet baten, enkele uren na de operatie braken de vliezen alsnog en de gynaecoloog vermoedde dat”Mika” diezelfde avond nog geboren zou worden… (de knoop van het bandje werd doorgeknipt)
Ik belde mijn moeder huilend op en die kwam meteen langs… Ze kon niks doen behalve me wat troosten… Zo ook mijn man, die kon ook niets betekenen. Vreselijk was dat!
Zo heb ik “aangesukkeld” tot de volgende middag om half vier… Ze hebben “Mika” toen uit me moeten “duwen en trekken”. Dit onnatuurlijke gebeuren zal me voor altijd bij blijven!
Ik durfde niet gelijk te kijken… Maar ik heb verschrikkelijk gehuild, samen met mijn man.
Ik had op mijn eigen kamer mogen bevallen, maar ook helaas ging er na de bevalling wat fout: de placenta wou niet los laten… En zo ging ik alsnog naar de verloskamer en daar werd mijn placenta met moeite verwijderd. Bijna was ik naar het OK gemoeten!

“Mika”heeft nog een half uurtje geleefd en is dan langzaam weg gezakt… Wat konden ze doen? Je wilt wel uitschreeuwen: “RED MIJN KINDJE”, maar het gaat niet…
Nadien hebben mijn man en ik hem samen gezien. Och, wat een lief, klein, dapper en teer mannetje! Voor altijd in ons hart! En wat een zwart gat in je leven…
Ik kon niet bevatten dat dit ons was overkomen… Compleet verdoofd, verdrietig en kapot!
Wij hebben besloten “Mika” in stilte (alleen mijn man en ik) te laten cremeren. Meer had ik niet aan gekund op dat moment. Dit ging niet zonder slag of stoot want dan lag de verzekering weer dwars… Maar kostte wat kost en we hebben dan zelf alles betaald. Het boeide ons op dat moment helemaal niet! Mijn man heeft zelf het kistje gemaakt (met behulp van een zeer goede vriend), iets waar ik ontzettend trots op ben. Zo dapper en moedig van hem! Ikzelf had het gedichtje geschreven voor op het rouwkaartje… Dwars door de traantjes heen lukte het me om wat uit mijn pen te krijgen.
We hebben “Mika” zelf uit het mortuarium opgehaald en zo reden we met het kistje op mijn schoot richting crematorium… De nacht ervoor had ik amper geslapen. Ik dacht dit allemaal niet aan te kunnen, maar ik heb het toch gered! Wat een emotie, wat een pijn en verdriet… Het is niet te beschrijven!

De dagen kropen voorbij. Gelukkig hadden we een paar dagen kraamhulp gekregen van een zeer lieve vrouw… Ze boden ons dit aan vanuit het ziekenhuis. Eerst zagen we er het nut niet van in: een kraamhulp en geen baby? Maar achteraf waren we blij met haar en zo erover te kunnen praten.
Bezoek hebben we een aantal dagen afgehouden… Dit trokken we niet. Nadien zie je pas wie je echte vrienden zijn, met een aantal gaan we al niet meer om. We snapten dat dit voor de mensen om ons heen ook erg moeilijk was, maar er gewoon zijn, was al heel belangrijk!
Op mijn verjaardag kreeg ik van mijn man een kinderkopje met “Mika”zijn naam erop… Na een aantal weken hebben we een urn laten maken door een kunstenares. En die heeft nu een speciale plek op onze slaapkamer. De foto van “Mika” en ook zijn hand- en voetafdrukjes staan in de woonkamer, maar gaan ’s avonds mee naar boven en ‘s morgens weer naar beneden.
Wij missen hem elke dag en ik kijk veel naar zijn foto. Alles erop en eraan, zo compleet al… Maar helaas nog te klein met zijn 25 cm en amper 300 gram.
Voor altijd in ons hart, ons lieve “Mikadootje” want een kadootje was en ben je!

Dympf

Door: Marieke (profiel) op 20/06/2007 @ 06:54

Lieve Dympf en man,

Wat vreselijk, ik heb er geen woorden voor. Dit doet vreselijk veel pijn en vergeet je nooit. Gelukkig merk ik dat je man en jij veel steun aan elkaar hebben. Laat bij een eventuele volgende zwangerschap al vroeg een cerclage plaatsen (om de baarmoederhals dicht te naaien). Ik heb zelf twee gezonde kinderen na drie miskramen en een pre-eclampsie met HELLP-syndroom; mijn zoontje werd uiteindelijk op 31 weken geboren. En ik ben nog altijd enorm dankbaar dat we ze mogen hebben, het was alle pijn en verdriet waard.
Ik wens jullie heel veel sterkte,

Marieke

Door: Mammie-D op 20/06/2007 @ 10:56

lieve dympf

mijn haren gaan recht overeind staan bij het lezen van jouw verhaal Ik vind het moedig van je om dit hier zo mooi en zo puur neer te schrijven. Het is niet eerlijk he. Werden alle kindjes maar gezond en wel geboren.
Ik heb dit zelf niet meegemaakt, maar ik kan mij echt heel goed voorstellen wat jullie doormaken.
Mijn woorden zullen wel niks uitmaken, maar ik wilde je gewoon alle sterkte van de wereld wensen om dit een plekje te kunnen geven. Hopelijk mag je ooit wel een gezond kindje ter wereld zetten.

heel veel liefs, denise

Door: Esther en K3 (profiel) op 20/06/2007 @ 14:25

Lieve Dymph en man,

Wat jullie is overkomen is mijn grootste angst..Ik wens jullie veel sterkte toe in deze zware tijd..

Je hoort bij mij
En ik bij jou
Er is niemand die dat nu nog kan ontkennen
In 't licht of door de nacht
Het maakt niet uit waar of ik ben
Ik niemand om me heen herken
Jij bent altijd zo dichtbij
De engel van m'n hart ben jij
(Marco Borsato)

Liefs Esther en de meiden

Door: GreetjeR op 21/06/2007 @ 15:10

Lieve Dympf,

Ik heb je even gekend via mijn buurvrouw en jouw vriendin PvM. Ik vond het zo afschuwelijk wat jou is overkomen. Wij hebben hier ook enorm met je meegeleefd. Ik heb zelfs een paar tranen om jouw kindje gelaten.

Wij hebben het geluk gehad dat ons kindje eind februari gezond en wel ter wereld is gekomen, maar wat heb ik in angst gezeten mede door wat jou is overkomen.

Ik wil je toch nog heel veel sterkte wensen, ondanks dat het al even geleden is. Het zal wel altijd pijn blijven doen.

Heel veel liefs Greetje

Door: linda op 23/06/2007 @ 19:55

hoi kom ff met de deur in huis vallen. Ook wij zijn ons kindje kwijtgeraakt, ik was 22 weken, alleen had ons kindje geen schijn van kans hij heeft het syndroom van potter. Ik ben 2 dagen geleden bevallen en het valt me allemaal ontzettend zwaar en ik weet niet hoe ik het moet doen. Wij laten Timon ook cremeren en wij hebben dan wel het geluk dat de verzekering van mijn vriend het wel vergoedt. Maar ik wou alleen even zeggen dat ik ontzettend met je meeleef en al schieten woorden gewoon tekort er wordt wel aan je gedacht al ken ik je verder totaal niet. Ik weet een klein beetje hoe jij je voelt al zal het nooit hetzelfde zijn en zit je hier niet op te wachten. Ik wens je heel veel sterkte. Linda

Door: Dympf op 23/06/2007 @ 23:15

Lieve Linda,
Hartstikke lief dat je ondanks je zelf net bent bevallen zoveel moed hebt dit te posten! en jou verhaal is niks niet minder erg als het mijne hoor....Voor mij is het al wat langer geleden al draag ik het dagelijks met me mee....ik wil jou en je vriend dan ook héél veel sterkte wensen meid voor de komende zware dagen en de tijd die er op volgt! fijn dat de verzekering van je vriend het wél vergoed....mocht je voor een urn kiezen,kies iets wat bij jullie past en geef het een speciale plek dit is zo vreselijk belangerijk! als je wilt kan ik je het adres geven van de mevrouw die destijds de urn speciaal voor ons heeft gemaakt. Dit zijn ontzettende lieve mensen die graag zo goed als het mogelijk is je wensen vervullen wat en hoe jullie het willen.
Heel heel veel sterkte wens ik jullie met dit zo zwaar te dragen verlies!
liefs Dympf.

Ook voor de andere mensen die hier hebben gereageerd hartelijk bedankt,hart verwarmend hoe jullie reageren op mijn verhaal.
liefs Dympf

Door: piekeraar (profiel) op 25/06/2007 @ 16:59

Beste Dympf,

ik wens jullie heel veel sterkte met dit verlies. Ik huil hier gewoon tranen met tuiten. Als je mama bent of zou worden daan kan je je wel iets inbeelden bij het verlies van een kind. Ik hoop dat jullie ooit een gezond kindje krijgen, een fijne zus of broer voor Mika. Ik vind het ook heel knap dat jullie hem duidelijk ene plaatsje in jullie leven geven.

Linda, jou wil ik ook veel sterkte wensen met je plotse verlies.

veel sterkte
K.

Door: moeder van Nisanur op 26/06/2007 @ 18:02

Beste Dympf,

Ik kan heel goed met je meeleven en begrijp heel goed hoe je je voelt. Ik ben vorig jaar oktober bevallen van een levensloos meisje met 37,5 weken. Zomaar is haar hartje ermee gestopt. Ons leven stond op zijn kop. Ook ik weet nu goed wie mijn vrienden zijn. Het enige wat ik kan doen is haar voort laten leven in mijn hart. Na 9 maanden heb ik het er nogs steeds moeilijk mee maar heb gelukkig nog een dochter waar ik de tijd mee door kan brengen. Mijn verhaal staat ook hier en heb hele lieve reacties gekregen. Het doet je goed om die berichtjes te lezen. Ik hoop dat je weer zwanger zult worden en een gezond en wel kindje zal krijgen. Heel veel sterkte met het verwerken van dit verlies.

Door: denise (profiel) op 28/06/2007 @ 19:33

O mijn hemel. Ik weet wat je bedoeld. Helaas heb ik hetzelfde meegemaakt. Ons zoontje *jan* is 03-05-2007 levenloos geboren met 22 weken zwangerschap.
Ook wij kregen kraamhulp, maar ja kraamhulp en geen baby om te mogen verzorgen?
We hebben nog een dochtertje van nu 19 maanden en zij is echt de reden geweest dat ik ben doorgegaan. Voor haar moest ik elke ochtend opstaan, mijn ene voet voor de andere zetten.
Maar toch........
een klein perfect mannetje kregen we; 28 cm en 410 gram

Sterkte

Door: Scoobygirl op 30/06/2007 @ 17:23

Lieve dymph,wat een ellende,het had mij ook kunnen overkomen,gelukkig is mijn zoontje, met 29 weken wel levend geboren,via een keizersnee,en heeft hij het overleefd,ik heb met kippevel op mn lijf je verhaal gelezen,ik denk dat het voor veel mensen toch een stukje steun geeft,en ik hoop dat je snel voor een 2e kunt en wilt gaan,veel sterkte en liefs gewenst

Door: catalina op 17/08/2007 @ 19:39

wij zijn ook ons kleine meid kwijt op 31-05-2007 ik was 26weken zwanger en ik zou onze yasmina nooit vergeten de pijn is te groot maar we moeten allemal verder en ik hoop dat we ooit ook een kindje krijgen groetjes

Door: kitty op 02/09/2007 @ 13:19

Negen jaar geleden hebben wij na 25 weken zwangerschap afscheid moeten nemen van onze Jason.Negen jaar en nog steeds doet het zeer.Ik heb heel veel gehad aan alle verhalen op deze site en lees nog steeds regelmatig de verhalen van ouders die ook een engeltje moeten missen als ik het even moeilijk heb. Ik wens iedereen die dit moet doormaken ontzettend veel kracht en sterkte toe, en ik hoop dat jullie ooit een gezond kindje in jullie armen zullen hebben. Ik zelf heb nu gelukkig twee gezonde dochters van drie en zes en onze Jason is altijd in onze harten. Ik leef met jullie mee.....

Door: manuela op 22/09/2007 @ 01:41

mijn god als ik dit lees denk ik toch hoe is het mogelijk dat niemand ons helpt zo ben ik ook bevallen van een dochtertje.alleen mijn water knapte al met 22 weken en zo heb ik nog twee weken zonder vruchtwater gelopen en elke dag dat ik zo liep voelde ik mijn meisje bewegen,het is een hel wat je meemaakt en dan komt de dag dat je weeen krijgt,ik dacht ook nog wat is dat omdat het voor mij allemaal nieuw was zo werd ik opgenomen alleen met weeen en zonder ontsluiting terwijl ik sochtends nog een speciale echo kreeg voor haar organen en nieren en ze hielden de duim bij omhoog alles gaat prima en je kunt haar wel beschouwen als 2 weken verder zo goed gaat het,maar savonds lag ik wel met weeen in het zieken huis ik kon haar voelen ze ging omhoog en omlaag ik verging van de rugweeen erbij maar ik hield me groot.en nog steeds geen ontsluiting.toen kwamen ze op het idee om mij te laten slapen en dat leek ons een goed idee hopend dat morgen alles over was,totdat ik de spuitje kreeg en voor mij de hel los brak ik wist zeker daar ga ik niet van slapen mijn weeen werden heftiger en uren ging ik door geen ontsluiting tot de tweede spuit die ik kreeg toen had ik op een gegefen moment ontsluiting en met 7 cm kon ze komen.ze kwam ook heel snel en ik kreeg mijn kindje op mijn arm en mocht toezien hoe de dienstdoende arts bij ons wegliep en daar lag ik met mijn kindje happend naar lucht het heeft bijna een uur geduurd totdat ze op hield.wij hebben haar ook in besloten kringen laten cremeren en ik heb haar kistje ook op mijn schoot gedragen heb haar zelfs bij de op baring er uitgehaald ik wou haar nog 1 keer vasthouden,het gemis is te groot ze was nu 3 geweest maar dit verhaal is nog lang niet af maar zag jullie verhaal en was helemaal van slag dit is voor het eerst dat ik er over spreek maar ik droog mijn tranen af veel sterke

Door: tisse op 26/09/2007 @ 19:36

hallo iedereen
met verscheuring lees ik jullie verhalen. 1voor 1 verschrikkelijk.
Ons is het ook gebeurd alleen met een happy end!
Op 24 weken kreeg ik plotseling weeën,zomaar ineens. gepaard met hevig bloedverlies. In de veronderstelling dat we ons kindje kwijt zouden zijn gingen we met een bang hartje naar de spoedafdeling waar ik meteen aan de weeënremmers werd gelegd.
Toen de gynaecoloog een echo maakte bleek alles perfect in orde. Wat een opluchting dachten we met de nadruk op dachten we!!!
Toen er een inwendig onderzoek werd gedaan bleek het hek van de dam te zijn ik had 9 centimeter ontsluiting klaar voor de bevalling dus.
Toch werd er alles aan gedaan om de bevalling tegen te houden en werd ik overgebracht naar een ander ziekenhuis waar ze meer gespecialiseerd waren in dergelijke situaties. de volgende dag kon de bevalling niet meer uitgesteld worden door infectiegevaar enz... Ik kan je verzekeren de bevalling was een hel zoveel pijn vooral emotioneel dan want je kindje word werkelijk uit je lijf gerukt ik had de moed niet om te persen

na een tiental minuten kwam onze yelena ter wereld 30centimeter groot en 700gram.
Ik dierf niet naar haar kijken ze was zooo klein en ze bewoog niet ik kan je niet beschrijven wat er door me heen ging maar ik vreesde ervoor ook omdat ze me verteld hadden dat ze maar 20 procent overlevingskansen zou hebben.
Na drie uur mocht ik haar eindelijk gaan bezoeken op de neonatale afdeling vol buizen en spuitjes en darmpjes zo veel dat ik nauwelijks iets van haar kon zien ook scheen er een blauwe lamp op haar ik zal dat beeld nooit vergeten.
de volgende dagen en weken heeft ze een aantal hersenbloedingen en hartstilstanden gehad dus ik kan perfect begrijpen hoe jullie je voelen maar toch moet ze een engelbewaarder hebben gehad want ze kwam er steeds weer boven op deze hel heeft 5 maanden geduurd;5maanden afwachten, 5 maanden 1 stap vooruit en weer 3 terug, 5 maanden alle dagen kilometers rijden en afwachten wat voor nieuws we nu weer zouden krijgen.
Dan eindelijk ons kindje thuis mochten we er een jaar niet mee buiten tenzij het voor naar de kliniek of de dokter te rijden was. Door haar niet volledig volgroeide longen was zij zeer vatbaar voor infectie's die nog steeds fataal konden aflopen voor haar.Ondertussen is zij bijna 3jaar en een bloem van een kind.
Het enige wat opvalt is dat zij alles veel later doet bijvoorbeeld haar spraak is niet optimaal en liep zij pas op 20 maand ook zindelijk worden is een hele opgave.
Maar ik wil in ieder geval alle ouders die hun kindje verloren zijn heel veel sterkte toewensen en ouders die dit mss ook meemaken het kan ook goed aflopen

Door: blondine1988 (profiel) op 28/10/2007 @ 12:02

lieve dympf + man en alle anderen die zo iets verschrikkelijks hebben mee gemaakt.

Ik wens jullie heel veel sterkte met het verlies van jullie kindje. ik ben nu voor de 1e x zwanger maar ben o zo bang dat het verkeert zal gaan. ik ben blij dat jullie je man/vriend hebben die jullie steunen in deze moeilijke tijd. mijn exvriend liet me kiezen en mn keus is geworden dat ik voor de kleine koos hij was er niet mee eens en liet me alleen. ik woon bij mn ouders in. 27 mei 2003 is mijn moeder bevallen veelste vroeg. mijn moeder mocht pas 10 oktober bevallen. al die pijn wat ik toen met mijn moeder mee hebt gemaakt was ondragelijk en het meest ondragelijke wat ik vond was dat de ene arts zei dat het een meisje was en de andere arts een jongen.
we hebben het uiteindelijk begraven als een meisje onder de naam michella. maar het gemis is bij ons nooit weg gegaan en die nacht dat we in het ziekenhuis sliepen mijn moeder en ik wou ik sterk zijn voor haar ondanks dat ik zelf nog vrij jong was. ik heb gehuild in mn slaap en liep over de gangen te dwarrelen en liep uiteindelijk naar het monterarium om naar het kleine leven loze wezentje te kijken waarvan ze zeiden dat het een meisje was het was zo perfect en o zo klein. elke dag mis ik "haar". het gemis gaat nooit meer weg.
het slijt met de tijd maar het zal altijd in je hart blijven.

iedereen nogmaals heel veel sterkte met het verwerken van jullie verlies en hoop dat jullie in de toekomst een heel mooi prachtig gezond kindje mogen krijgen.

groetjes en heel erg veel liefs,
manuela