Hoi,

ik begrijp heel goed hoe je je voelt maar ik denk dat het tijd is om hulp te zoeken , ik vrees dat je er anders niet uitraakt.

veel sterkte

Ik begrijp heel goed wat jij meemaakt. Ikzelf ben mijn zoontje verloren op 8 1/2 maand zwgsp. Het hartje klopte niet meer, de navelstreng zat om zijn hals verwikkeld. Het was irreëel, ik was de dagen voordien nog bezig aan de suikerboontjes en alles was perfect, hij ging bijna komen. Geen zorgen meer dat ik hem zou kwijtgeraken en toen die morgen op 14/03/07 stortte onze wereld in. eerst de monitor geen hartslag te vinden, blijven zoeken vroeg ik de verpleegster, een hartslag gevonden die heel snel ging dus dacht ik mss is er nog hoop en is het zijn hartslag, 1uur later de gyné komt de kamer binnen met een echo apparaat. gaat over mijn buik en daar zien we hem, onze lieve zoon, Andreas roerloos zijn hartje klopt niet meer! Ik begin te schreeuwen, roepen, wenen, vragen waarom, excuseer mij ten opzichte van mijn partner, sorry, sorry meer kwam er niet uit. na een kwartier vroeg de gyné mij of ik terug naar huis wou en wachten tot hij kwam of dat ze hem moesten helpen afkomen? Ik vroeg hem om aub mij dit niet aan te doen, neen, ik kan niet omgaan met de pijn van een bevalling, mijn lichaam wil hem nog niet loslaten, het gaat tegenwringen! ik vraag hem om een keizersnede, aub. Het is tegen de wet, Andreas moet op natuurlijke wijze komen. Ik wil mijn zoontje zo snel mogelijk uit mijn lichaam. Eerst denk ik, ga ik hem durven bekijken? hem vast te houden? Hoe gaat hij eruit zien? Hij is dood? Maar deze vragen verdwenen onmiddelijk en mijn besluit stond vast ik wil hem absoluut zien, hoe hij er ook moge uitzien! Het is mijn zoon!
Baxters werden aangelegd, zetpillen enz... En zoals ik had voorspeld kon mijn lichaam dit niet aan. Ik kon de pijn niet opvangen, mijn hart bloedde, mijn verstand zei: je moet hem loslaten maar het ging niet. 2 uur later zat ik met 41°c koorts die 9 uur heeft aangehouden. Ik had barstende koppijn, was meer bewusteloos dan wakker maar de hoofdpijn en de hartpijn bleef ik zeer bewust voelen. De tijden dat ik wakker was smeekte ik om te stoppen met de baxters, ik voelde mij wegglijden, dit mag niet ik heb nog 2kindjes, en Jürgen voor wie het zijn eerste kindje is? mij ook nog eens verliezen? Neen, dit mocht niet! Uiteindelijk zijn ze gestopt met de baxters, ik kwam er weer door. 18uur na het vreselijke nieuws kwam onze zoon ter wereld. Perfect, zoals ik mij had ingeprent, zoals ik gedroomd had. We hebben hem bij ons gehouden, af en toe moest hij naar het mortuarium, daar hoort hij toch niet? Hij hoort bij mij, bij ons. Ik had geen tranen meer, ik was leeg. We zijn die dag nog uit het ziekenhuis gekomen. Ik wou hem niet achterlaten, mijn hart deed zoveel zeer. Maar we moesten. We moesten nu alles voor Andreas verzorgen, zijn begrafenis... Dat ze hem kwamen halen want Andreas moest daar ook weg. Zo irreëel, ik was mezelf niet. Ik stapte, sprak met de begrafenisondernemer, wanneer hij werd begraven? Ik was leeg. Zoals jij begrijp ik wat het is om nadien zo bang te zijn om te verliezen wat je hebt. Jürgen gaat met de moto rijden, ik was altijd dol op de moto, maar dan niet meer. Met een bang hart liet ik hem rijden, zei ik hem 10duizend x zei voorzichtig aub, ik wil jou niet verliezen. Werd ik jaloers wanneer hij omging met vrouwen, was voordien nooit jaloers. Mijn kindjes op uitstap gingen, wat als ze hen meenemen? Ze ziek zijn, ging ik 10x kijken of ze wel ademden. Ikzelf werd voor het minste bang, weendde wanneer ik een film zag waar mensen mekaar pijn doen, kon er gewoon niet naar kijken. In de week dat de kindjes er niet waren (co-ouderschap)begon ik te drinken, wijn, voor de gezelligheid, en dan nog een glaasje meer en nog één, tot ik sliep. Jürgen had altijd veel werk, zijn manier om om te gaan met zijn verdriet wat ik begreep want ieder mens gaat anders om met zijn verdiet maar ik voelde mij zo leeg, alleen. Dan had ik de keus of te wel bleef ik doorgaan met wat ik bezig was en zou alles verliezen mezelf incluis oftewel stopte ik hiermee en eerde mijn zoon door sterk te zijn en te laten zien dat ik blij ben dat hij er is ook al kan ik hem niet vasthouden, in zijn oogjes kijken en zeggen hoe graag ik hem wel zie. Mij vragen stellen over waarom, in mijn bed blijven liggen, deed ik niet meer. Ik krijg hem hiermee niet terug. In tegendeel, wat moet die wel niet denken van zijn mama? Het is zijn schuld toch niet? De pijn verdwijnt nooit, dat kan niet. Maar je kan wel proberen de pijn een plaats te geven en het gevoel die je normaal zou moeten hebben na een geboorte, liefde, onvoorwaardelijke liefde voor jouw kind de bovenhand te geven, het best om dit te laten zien aan jouw engeltje is goed voor jezelf te zorgen meisje. Ik wens je veel sterkte, mocht je willen praten mag je me steeds een berichtje sturen. Veel sterkte, vanessa xxx

Heel veel sterkte. Hopelijk kan je het een plaatsje geven in je hart en je leven.

Vanessa, jij ook veel sterkte.

greetz
K en co

Lieve S,

Wij zijn ons zoontje ook verloren, in maart dit jaar.
Hij is geboren toen ik 24 weken zwanger was, ik had al vanaf week 14 bloedverlies, heel veel. Met 17 weken een echo gehad, daar bleek dat de placenta voor de uitgang lag. Met de screeningsecho was de placenta wel naar boven geschoven maar het bloedverlies bleef en werdt steeds erger met veel grote stolsels. Met 23 weken eindelijk eens doorgestuurd naar een gyn(echt een nare man). Die heeft een echo gemaakt waarop ons Kyano het hartstikke goed deed. Maar niks te zien aan placenta volgens hem. Dus maar van binnen kijken, hup eendebek erin.........baarmoedermond zag er onrustig uit, dus een uitstrijkje.
Dit bleek achteraf helemaal goed te zijn gelukkig.
Maar door het uitstrijkje kreeg ik dezelfde dag buikpijn, de dagen erna werdt het steeds erger. Ik heb toen tegen vk gezegd dat ik het op weeën vond lijken, maar dat kon niet volgens haar. Wel voor de zekerheid de gyn even gebeld(door vk), ook omdat ik weer veel bloed verloor, een aantal keren per dag. Deze vond het niet nodig om mij te zien, ondanks de hevige buikpijn en het vele bloedverlies(ging naar bed met een luier van mijn dochter(2,5 jr). Als het dan begon, hield die het zelfs niet, maar had ik de tijd om naar de wc te gaan.
Ik heb 8 dagen met die buikpijn rondgelopen, een nacht niet van kunnen slapen en toen is toch onverwacht ons mannetje Kyano geboren...........op de wc...........ik wist het niet, omdat er gezegd werdt dat t niet kon...........
Achteraf hoor ik van mijn nieuwe gyn dat de gyn die mij toen behandeld heeft, me allang op had moeten laten nemen.......
Ik heb het met de behandeling van die nare gyn erg moeilijk gehad en we zitten zelfs te denken om er werk van te maken(dat hem gezegd wordt dat er heel anders gehandeld had moeten worden).
Ik mis ons mannetje ook heel erg, kan me jouw gevoel heel goed voorstellen!!! Ik klampte me ook helemaal vast aan ons dochtertje.
Bij mij werdt er ook nog gedacht dat ons mannetje een miskraam was..........dat vond ik zo vreselijk om te horen..........
Nu ben ik opnieuw zwanger, donderdag 14 weken, de wens naar een kindje was heel sterk...............maar vind het vreselijk eng allemaal.
Meid, wens je heel veel sterkte en hopelijk kan je het straks een plekje geven.
En geniet van je dochter............dat heeft mij erg geholpen.

Lieve groetjes petra.

HEY ik ook begrijp perfect wat je bedoelt. ik ben mijn twee zoontjes verloren na 23 weken op 27 september dit jaar. Sinds die dag ben ik mezelf niet meer en ga ik ook nooit meer dezelfde zijn. Ik ben woedend op iedereen en alles. je stelt je telkens de vraag waarom wij? Je hoort op het nieuws kindje gevonden op het strand, kindje gevonden in de riool, tweeling gevonden in de vuilbak... Terwijl ik overal op lette: mijn gewicht, niet roken, niet drinken, op tijd op controle.. Mijn vriend verdiept zich ook in het werk. Geen woord erover.. Ik ben ondertussen terug beginnen werken en mensen staren je aan of durven niet tegen je te praten. Ik begrijp dat je je vast klampt aan je dochter. Mijn toeverlaat is dat ik terug zo snel mogelijk wil zwanger zijn. Ik ga ze niet kunnen vervangen maar het gevoel geen leven meer te voelen is een hel he? Je mag je partner niet buitensluiten, zo'n ervaring brengt jullie dichter bij elkaar of drijft jullie uit elkaar. Bij ons is het geluk het eerste...

Wil je praten stuur gerust. Zou mij ook deugd doen.

Hey ik weet precies wat jij nu voelt we zijn ons meid ook kwijt dit jaar 30mei gebooren 31mei gestorven ik was 27weken zwaanger ons meid woog 680gr en 32cm ik had een los lating van placenta en moest een spoed keizersneide hebben angezien ik inerlijke bloed verlies had moest ik onder morfine inslapen mijn man mocht er niet bij zijn ik werd wakker en wist niet waar mijn printesje was leef ze nog is alles ok waar is mijn man ? niemand die me iets kon zeggen ik zat te ruppen en wennen waar is mijn kind zeg me iets na een paar uuren mocht mijn man bij me maar hij wist ook niets over ons kind hij wist allen dat ik ook bijna dood was ik heb 4lieter bloed verloren ik was razend op hem omdat hij niets wist in de namidaag mochten we ons engel zien ze was zo mooi en special maar ze wisten niet of dat ze het kon hallen de nacht erna zijn ze ons op kammer komen halen om 3:30 omdat met ons yasmina slecht ging toen mochten we voor het eerst ons meid vast neemen maar om 05;00is ze gestorven in ons armen ik wou roepen reed mijn kindje maar ze konden er niets meer aan doen die pijn was zo groot ik wou zelf niet meer leven ik had niets meer alles wat ik zo graag wou was ik kwijt mijn man en zijn zoon dachten dat ik mijnzelf iets zou aandoen idreen die me kende dacht da maar dat kon ik niet ook al wou ik dat .ik denk dat onze engelen er boven niets zouden willen dat dan we verder proberen te gaan en hun altijd in ons hart draagen hoe moilijk het ook is .jij hebt een prachtige meid naar waar je kan kijken en een vriend prober te praten met elkaar over jullie engel dat zou u helpen en als jij nod hebt praat er en hele dag over allen zo kom je er boven veel sterkte in deze moilijke en donkere dagen
mvg catalina en stephan