Bijna 9 maanden zwanger en dan...
Door T. op 14/12/2007 - 10:46:
Hallo,
Het is moeilijk te beginnen over iets dat je lief hebt, maar dat er niet meer is.
Inderdaad, bij mij ging het ook mis na 39 weken zwanger te mogen zijn. Het kwam heel onverwacht… Op vrijdagmorgen naar het ziekenhuis voor een gewone controle. Ik lag aan de monitor en we waren op zoek naar het hartslagje van mijn dochtertje. We zagen hartslagen van 90, 100, 85, 170, 155, ..., 90, ... Enfin, we vonden het hartje niet. Nu bleek dat mijn dochtertje haar hartje niet meer klopte en dat ze ook niet meer bewoog!
Toen stond de wereld stil...
Het was niet te geloven… Na een volledig perfecte zwangerschap kreeg ik te horen dat mijn kindje niet meer leefde…
Nee, dat kon niet! Onmogelijk!
Maar toch, ... mijn kleine lieve meid was er niet meer.
En dan val je met je beide voeten op de grond. En nu? Wat nu?
Uiteraard moet je bevallen. Ik wou niet! Ik wou mijn baby niet kwijt! “Nee, nee, nee ik wil niet bevallen.”
Toch heb ik uiteindelijk nuchter kunnen nadenken (samen met mijn partner en de familie) en heb ik deze drempel overschreden.
Dan was er de vraag: hoe ga ik bevallen? Mijn partner vroeg of ik niet met keizersnee mocht bevallen zodat ik de pijn van een gewone bevalling niet moest doorstaan. “Dit was een mogelijkheid, maar is sterk af te raden”, volgens de dokter en ook de vele getuigenissen die we gelezen hadden. Een keizersnede blijft je achtervolgen dat je een kindje ter wereld hebt gebracht… En naar de volgende zwangerschappen toe is de kans heel groot dat je terug met keizersnee moet bevallen.
Uiteindelijk hebben wij besloten om toch gewoon te bevallen… En zoals de vele, andere getuigenissen was het ook voor ons een betere ervaring.
Ik heb de bevalling heel positief ervaren. Ik ben heel blij dat ik dit heb mogen en kunnen doen. Er is niets mooiers dan het gevoel: "een kindje ter wereld brengen". Het gevoel dat het hoofdje eruit komt en dan de schoudertjes. Je voelt een wezentje dat jij maanden hebt gedragen nu naar buiten komen. Het is echt iets prachtigs om mee te maken.
Deze ervaring heeft voor mij een groot deel uitgemaakt van mijn verwerking. Tijdens de bevalling sta je er zelfs niet bij stil dat jouw kindje eigenlijk dood is. Nee, voor jou is het jouw kindje dat nu ter wereld is gekomen.
Nu kijk ik met vreugde en dankbaarheid terug naar de geboorte van ons kindje, ons meisje, ons engeltje.
Het waren nog moeilijke tijden en een zwarte periode omdat je je kindje niet in je armen kunt hebben, je het niet kunt troosten. Maar de gedachte dat zij over ons waakt en ons troost in deze moeilijke tijd, maakt ons gelukkig. Wij weten dat zij nu niet in onze armen kan liggen, maar zij ligt en zit steeds in ons hart waar zij alle liefde van ons krijgt.
Laat deze ervaring en getuigenis een troost zijn, een stap in de verwerking van het verlies van het dierbaarste dat je maar kunt hebben. Het klinkt misschien raar, maar wij zijn nu meer tevreden bij het minste wat we zien. Voor ons kan dit een simpele boom zijn of een winterzonnetje dat eens komt piepen. Probeer te genieten van wat er rondom jou leeft en beweegt en weet dat je allerliefste steeds bij jou is!
T.
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: seisje (profiel) op 14/12/2007 @ 11:07 
Ik vind je echt moedig om dit neer te schrijven. Ik wens jou en je man heel veel sterkte, ik kan niet de juiste woorden vinden...
Nou ik ben het helemaal eens met de dame hierboven,ik vind je ook heel erg moedig!!!
Toch sterkte met jullie verlies!!!
heeel veel sterkte met dit grote verlies een nachtmerrie voor ieder ouder miss een idee om met lotgenoten te praten en een site te maken om http://www.vlindersite.nl
groetjes
Door: piekeraar (profiel) op 14/12/2007 @ 16:33
Waw ik krijg de tranen in mijn ogen van jullie verhaal. Er klinkt zoveel liefde en dankbaarheid uit. Jullie kunnen het duidelijk een plaatsje geven in jullie levens. Veel succes in de toekomst. Jullie dochtertje kan van daarboven heel trots zijn op zo'n ouders.
Door: liesbet op 15/12/2007 @ 23:44
Heel veel sterkte in deze moeilijke tijden. Weet dat hier boven een klein lief engeltje over jullie waakt.
Door: katrien op 16/12/2007 @ 10:44
hallo, hebben vorige maand ook hetzelfde meegemaakt en dan sta je plots terug met je beide voeten op de grond.
bij mij was het op 8 maand,maar voelde 2 dagen geen beweging en ging aan de monitor voor een controle,ben vorige week voor mijn uitslag geweest en er is niets gevonden dat de oorzaak kan zijn van de plotse dood.was voor vandaag uitgerekend dus is het een zware dag voor ons.
veel sterkte aan iedereen
Door: Kirsten Valentine op 16/12/2007 @ 14:51
Amai, heel heel moedig dat je dit kan neerschrijven. Ik kan me inbeelden dat het verschrikkelijk moet zijn. Zo een verhaal doet je weer beseffen hoe gelukkig je mag zijn om een gezond kindje op de wereld te kunnen zetten.
Heel veel goede moed.
[Deze reaktie werd gewijzigd]
Door: xxx op 16/12/2007 @ 17:39
Wat vreselijk voor jullie! Ik wens jullie heel veel sterkte en bedankt voor de mooie getuigenis naar anderen toe!
Door: Roelanda (profiel) op 16/12/2007 @ 18:27
heel veel sterkte toegewenst vooral zo richting de feestdagen.
Misschien helpt het voor jullie om eens te kijken op
http://www.lieve-engeltjes.nl.
Het heeft mij ook geholpen.
Knuffels
Door: Brandweer (profiel) op 18/12/2007 @ 12:28
Jij schreef:
Ik heb de bevalling heel positief ervaren. Ik ben heel blij dat ik dit heb mogen en kunnen doen. Er is niets mooiers dan het gevoel: "een kindje ter wereld brengen". Het gevoel dat het hoofdje eruit komt en dan de schoudertjes. Je voelt een wezentje dat jij maanden hebt gedragen nu naar buiten komen. Het is echt iets prachtigs om mee te maken.
Dit is precies hoe ik het heb beleefd. Toen ik 6,5 maanden zwanger was hoorden we dat onze zoon een efelijk defect had en geen kans op leven had., We hebben toen besloten hem geboren te laten worden. Op precies 32 weken werd hij geboren en overleed tijdens de bevalling.
Nu ruim 1,5 jaar later ben ik bevallen van een gezonde dochter, maar als je me vraagt welke bevalling mooier was, dan was het die eerste. Die dag en die week erna waarin hij in zijn eigen bedje bij ons is gebleven zijn voor mij de meest intense en daardoor ook mooiste dagen van mijn leven geweest. Nu geniet ik volop van mijn mooie meid hoor, maar als je me vraagt welke bevalling meer indruk heeft gemaakt op een positieve manier, dan was het die van mijn zoon.
Heel veel sterkte met je verdriet, je komt er wel als ik je zo hoor!
Door: Claudia (profiel) op 18/12/2007 @ 14:57
Jee, ik heb een brok in mijn keel. Heel veel sterkte met dit grote verlies. Ik vind het zo moedig zoals je dat verhaal geschreven hebt
Door: Ann (profiel) op 19/12/2007 @ 10:40
Ik kan me helemaal terugvinden in jullie verhaal.
Ook ik heb een dochtertje verloren toen ik 6 maanden zwanger was.
De reden is bij ons wel gevonden: de navelstreng was totaal fout! Niets erfelijk, gewoon dikke pech. In feite had dit moeten uitdraaien op een vroege miskraam maar wat ben ik blij dat ik onze dochter 6 maanden bij mij heb gehad. zo'n vechtertje! Nu ben ik ook echt bevallen, heb haar kunnen knuffelen, zoenen en deftig afscheid kunnen nemen. Ik en mijn man dragen elk een hangertje met een beetje assen van onze dochter. Ze is er gewoon altijd en overal bij! En inderdaad, vele mensen begrijpen het niet dat er toch plaats is voor heel veel trots omdat je er een kindje bij hebt, ook al moet je het kort daarna weer afgeven...
Sterkte hoor en goed voor jullie dat dit zo'n goede plaats krijgt in je leven.
Door: wousje op 24/12/2007 @ 21:46
kan weinig zegge dan echt moedig en mooi geschreve ik moest er bijna van huile dat zoiets is gebeurt
maar dat jullie een mooi plaatsje hebbe kunne geve 
succes en sterkte een toekomstige vader
hallo ...
ik kan het niet in woorden uitdrukken.
ik kan ook niet begrijpen dat zoiets nog kan gebeuren.
dat is gwn met de schrik op je lijf nagelaten.
ik wens jullie allesinds nog veel goede moed
en heel veel sterkte toe.
het is echt moedig om zoiets te kunnen neerschrijven.
ik hoop het nooit mee te maken.
want dit is gewoon oneerlijk.
xxx
Door: denise (profiel) op 26/12/2007 @ 21:08
Hoi
Ik snap je zo goed. Mijn zoontje is afgelopen 3 mei geboren na 22 weken zwangerschap. 2 zware hartafwijkingen had hij
Je beschrijft precies hoe ik me voel en dat we tevreden moeten zijn met alle kleine dingen die om ons heen gebeuren.
Nu ben ik weer zwanger en het gaat goed, maar mijn zoon zal ik nooit vergeten. Deze kerstdagen doen ook vreselijk pijn, maar toch zal hij er altijd zijn en waken over zijn grote zus en kleine broertje of zusje.
Ik weet niet of het toeval is, maar ik ben van dit kindje op 6 mei 2008 uitgerekend. we werden nu zwanger door de pil heen en een week voordat ik uitgerekend zou zijn van onze zoon, kwamen we erachter dat ik zwanger was.
Ik wens je nog heel veel sterkte
groetjes denise
Door: Ine op 07/01/2008 @ 16:00
Hoi
Eerst en vooral wil ik je veel sterkt toewensen.
Ook ik weet hoe het voelt. Aan 37weken heb ik mijn dochtertje moeten afgeven. Ze was gestikt in de navelstreng. Nog elke dag is een gevecht tegen alles. Maar idd wij genieten ook van de kleinste dingen. Als de zon es komt piepen of de regenboog te voorschijn komt dan voelen we ons opgelucht en lachen we eens naar mekaar.
Dikke knuffel...
Door: ENGELMAMA (profiel) op 10/01/2008 @ 15:41
hallo,
ik heb identiek hetzelfde meegemaakt.
39weken zwangerschap zonder een probleem, wat een goed kindje zei de dokter steeds.
en ja na 39 weken ging alles mis.
na heel wat onderzoeken op ons dochterje en mezelf, kregen we eindelijk een antwoord.
er was niks met mij en ons dochtertje was ook gezond.
ze had een kortstondig zuurstoftekort gehad, maar de oorzaak wisten ze niet te vertellen. (een soort wiegedood in de buik)
praten helpt echt hé en vooral met lotgenoten.
Door: Lies op 06/03/2008 @ 13:05
Ik kan mij helaas ook vinden jou verhaal... Ook een routine afspraak met 36 weken bij de verloskundige waarbij geen hartslag gevonden kon worden. De wereld stort op dat moment in. Ik wilde toen ook het liefts een keizersnee maar de artsen vonden dat geen goed idee. Achteraf ben ik blij met de gewone bevalling. De oorzaak was een bloeding in de placenta, ook niets mis met het kindje. Een perfect meisje van 3 kilo en 51 cm.
6 weken gelden ben ik bevallen van ons derde kindje, ook een meisje. We hebben nu twee gezonde kinderen en wij zijn idd ook blij met alle mooie dingen om ons heen. Ik maak mij minder druk om tegenslagen en waardeer dingen die ik vroeger als normaal beschouwde nu veel meer.
Het leven kan heel hard zijn en daar moet je mee om leren gaan dan kan de toekomst weer mooi worden.
Door: MariJet op 09/03/2008 @ 22:05
Helaas ook hier een zelfde soort ervaring, op 14 september 2007 is ons tweede dochtertje, Elja, levenloos te wereld gekomen.. ook in wat de laatste zwangerschapsweek moest gaan worden (22e was ik uitgerekend). Net als bij jullie bij een routinecontrole werd het hartje niet gevonden. Voor mij had die bevalling (uiteraard) niet gehoeven, maar ja, het voelde op dat moment zelf zo zinloos.. kwam denk ik ook omdat ons eerste bevalling gelukkig wel van een gezond kindje is geweest. Verder is alles goed gegaan voor zover dan nog mogelijk, en we zijn ook wel positief en hoopvol gestemd over de toekomst. Vind het heel knap hoe jullie hier in staan ! Nog heel veel sterkte gewenst bij de verdere verwerking en om het een plaatsje te geven op de langere termijn.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.