Ons kindje
Door Sandra op 28/01/2008 - 10:56:
Ons kindje,
Dat is wat je bent,
dat is wat je blijft
Zo klein, zo mooi
Zo teer, zo volmaakt.
Ons kindje,
Dat is wat je bent
dat is wat je blijft.
Sandra.
We wilden na ons trouwen graag kinderen, en na er goed over te hebben gesproken, ben ik uiteindelijk in oktober met de pil gestopt. We waren eraan toe om kinderen te krijgen, maar hielden wel in ons hoofd dat het nog een tijdje zou duren voor het daadwerkelijk raak zou zijn. Maar na een paar keer te hebben gevreeën, had ik het gevoel dat ik zwanger was. Dus na een paar weken een test gedaan en ja, hoor, twee duidelijke strepen. Nu kon het genieten beginnen, dachten we...
Na vijf en een halve week zwangerschap kreeg ik, na een klap op mijn buik, veel bloedverlies. Ik was op mijn werk. Ik wou meteen naar huis en dacht: nu is het voorbij. Toch maar langs het ziekenhuis gegaan om een echo te maken. En ongelooflijk maar waar, het vruchtje zat er nog: ingenesteld en wel. Wel had ik veel kans dat ik alsnog een miskraam zou krijgen. Maar dat gebeurde niet… Vier echo’s verder, kon ik er volgens het ziekenhuis op vertrouwen dat het goed zou gaan.
Toen na 15 weken… Ineens weer bloedverlies, niet veel maar toch... Ook kreeg ik meer krampen in mijn buik vooral ’s nachts. Ik ben veel in het ziekenhuis geweest maar die stuurden met telkens weer naar huis met het nieuws dat het allemaal wel goed zat.
Uit de “twintig weken”-echo bleek dat ik nog maar weinig vruchtwater had (later bleek dat mijn vliezen al gebroken waren). Ik ging moest naar een andere kliniek voor een nieuwe “twintig weken”-echo met betere apparatuur. En daar bleek dat ik inderdaad heel weinig vruchtwater had, maar dat ons kindje helemaal in orde was.
Bij die gynaecoloog kreeg ik te horen dat er een grote kans was dat het niet goed zou gaan, maar dat ik wel hoop mocht houden.
Een paar dagen later moest ik weer naar het ziekenhuis omdat ik weer veel bloedverlies had en een andere gynaecoloog vertelde me dat er 85 % kans was dat het fout zou gaan. En helaas kreeg hij gelijk…
Op zaterdag 17 maart (na 21 weken zwangerschap) werd thuis de navelstreng geboren. In het ziekenhuis aangekomen, klopte het hartje van ons lieve meisje nog maar heel zachtjes, en moesten we wachten tot ze zou overlijden in mijn buik. Na een lange dag vol verdriet en pijn werd ons kindje in de middag dood geboren. Ik heb haar in mijn armen gehouden. Ze was prachtig en helemaal volmaakt!
We kregen veel keuze: of we haar aan wilden geven bij de gemeente of we haar mee naar huis wilden nemen om te begraven of dat ze in het ziekenhuis gecremeerd zou worden. We hebben besloten voor het laatste en ook hebben we haar niet aan te geven bij de gemeente. Wij weten van haar bestaan, wij hebben haar gezien en vastgehouden, en dat is voor ons genoeg. Meer konden we ook niet aan op dat moment.
’s Avond zijn we thuisgekomen… Zonder kindje, zonder zwangere buik, zonder hoop en met heel erg veel verdriet.
Van mijn ouders hebben we een mooi album gekregen waar we foto’s van ons meisje en alle kaartjes die we van iedereen om ons heen hebben gekregen, in hebben gedaan. Samen met de hand- en voetafdrukjes van ons kindje… Dit boekje gaan we een mooi plekje geven als de tijd daar rijp voor is.
Ondertussen zijn we enkele maanden verder en we willen zo graag weer zwanger worden. We willen verder en dit een plekje kunnen geven. Maar het lukt nog niet. Hoewel alle gynaecologen en doktoren om ons heen zeggen: "Als je de eerste keer snel zwanger bent, is dat de volgende keer ook zo", zijn we nog niet zwanger.
En elke maand verliezen we weer een beetje hoop…
Ook deze maand werd ik weer gewoon ongesteld en op zo’n moment denk ik vaak: waarom probeer ik het nog, telkens die teleurstelling.
Maar dan pak ik het boek van ons kindje erbij, dan zie ik de foto van ons mooie meisje en dan voel ik weer al die liefde die ik voor haar heb. Dus blijven we proberen voor een tweede kindje dat we hopelijk wel het leven kunnen geven, dat we voor dit meisje in gedachten hadden. Want hoewel de dood bij het leven hoort en je na een lange tijd weer verder kunt gaan bij waar je gebleven was, dit vergeten we nooit. Ons kindje hoort bij ons gezin en zal er ook altijd bij blijven horen.
Sandra
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: Marieke (profiel) op 29/01/2008 @ 12:48 
Heel veel sterkte voor jou en je man, Sandra, ik ben niet goed van je verhaal.
Ik heb 3 miskramen achter de rug, 2 voordat ons prachtige zoontje werd geboren op 31 1/2 week owv zwangerschapsvergiftiging, 1 na hem en daarna hebben we nog een pracht van een dochtertje gekregen. Ik was ook snel zwanger maar het ging ook altijd snel mis. Dat zijn geen fijne zwangerschappen. Maar toch zijn we nu gezegend met twee fantastische kinderen. Dus probeer moed te houden.
Veel liefs,
Marieke
hoi
heel veel sterkte en ik hoop dat het snel weer raak is
groetjes
Jeetje wat een verhaal Sandra.
Heel veel sterkte voor jou en je man.
En hopelijk snel weer zwanger!!!
Hou moed!!!
Groetjes Dieltje.
Door: piekeraar (profiel) op 30/01/2008 @ 21:52
Veel sterkte en hopelijk zijn jullie snel gezond zwanger!!
Door: Lieze op 31/01/2008 @ 13:36
Wat mooi dat je dit verhaal met zoveel mensen wil delen! Ik vind het bewonderswaardig hoe jullie hiermee omgaan. Veel sterkte en moed gewenst en in de toekomst een prachtig tweede kindje.
Door: chan (profiel) op 31/01/2008 @ 13:45
Heel veel sterkte meid! Ik weet wat je doormaakt, maar ook ik ben het bewijs dat er een goed einde aan een slecht verhaal kan zitten ...
Geef de moed niet op! Ergens is er vast nog een kindje dat jullie als ouders wil!!
Door: Sandra op 31/01/2008 @ 14:12
Dankjullie wel voor jullie lieve reactie's. We zijn nu bijna 10 maanden verder en ik ben zwanger. Allemaal nog heel pril en heel erg eng. En ik hoop van harte dat deze zwangerschap goed zal verlopen en we in september een mooi, lief en vooral gezond tweede kindje mogen ontvangen.
Door: Lunneke (profiel) op 31/01/2008 @ 14:36
Sandra, een dikke proficiat en hopelijk binnen enkele maanden een gezond kindje in je armen...
Dikke knuffel
Lunneke
Door: mamafee op 01/02/2008 @ 11:48
Ik vind het echt verschrikkelijk voor jullie!
Hopelijk brengt 2008 jullie een kindje, ik wens het jullie van gans mijn hart!!!
Houd de moed erin!
Door: Kelly (profiel) op 01/02/2008 @ 13:47
Wat erg, zit met tranen in men ogen!
Ik wens jullie gezin veel sterkte en ik hoop dat er vlug een boeleke op komst mag zijn.
Sterkte!
Door: Lieze op 01/02/2008 @ 15:34
Ik heb gisteren ook al eens een berichtje gepost. Je verhaal is de hele dag door m'n hoofd blijven spoken. Ik vind het super om vandaag te lezen dat je terug zwanger bent! Genieten zal waarschijnlijk heel moeilijk voor jullie worden, maar ik hoop van harte dat je zwangerschap vlot mag verlopen en dat jullie engelendochtertje een prachtige broer of zus krijgt waarover ze kan waken... Succes!
Door: karo op 04/02/2008 @ 00:16
hallo,
Hoe erg! Ik mag er echt niet aan denken. Eerst en vooral wens ik je heel veel goede moed toe. Ik hoop dat je vlug zwanger geraak maar sla niet te snel in paniek. Dat hangt echt af van mens tot mens. Mijn eerste zwangerschap is vlot gegaan. Ik was van de eerste x proberen zwanger. Ik nam zelfs de pil nog, alles goed en wel en een gezonde baby. Nu proberen we na 2 jaar ook voor een 2de en na een half jaar ben ik ook nog niet zwanger. Je lichaam zal wel laten weten wanneer het er klaar voor is. Toch hoop ik voor jou dat het niet te lang duurt. Na die regen mag de zonneschijn nu toch komen voor jullie.
Door: karo op 04/02/2008 @ 00:18
oei, lees nu pas dat je al zwanger bent. Geniet ervan. Jullie verdienen het!
Door: Sandra op 07/02/2008 @ 11:20
Al jullie reacties doen we zo ontzettend goed. Ik ben afgelopen maandag naar het ziekenhuis geweest en het hartje klopt. Ben vandaag 7 weken en 4 dagen zwanger. Ik blijf het zo verschrikkelijk eng vinden, ik wil dit kindje zo graag bij me dragen tot ik het het leven kan geven. Maar goed we moeten maar gewoon goede hoop houden, volgens de gyneacoloog heb ik 95 % kans dat het goed blijft gaan. En ook al weet ik dat dat een heel grote kans is blijven ik gespannen en bang. Maar ja we wachten af en blijven hopen, hopen en nog eens hopen.
Liefs Sandra
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.