ús leaf lyts famke Janieke
Door Jildou op 13/02/2008 - 10:22:
Ik was al ruim 41 weken zwanger toen het mis ging. Twee dagen ervoor waren we nog in het ziekenhuis geweest voor controle en alles was prima.
In de nacht van 13 december 2007 gebeurde het. Om twaalf uur ´s nachts voelde ik de baby nog bewegen en ik zei nog tegen de baby dat ze zich even rustig moest houden want ik wilde zo graag even slapen. Uiteindelijk ben ik in slaap gevallen… Om 1.00 werd ik wakker en dacht dat ik vruchtwater verloor, maar toen we keken was het allemaal bloed. Maar we dachten nooit dat het mis ging…
Wij in de auto naar het ziekenhuis. Daar hebben ze eerst met de doptone geprobeerd om het hartje te vinden, maar ze hoorden niets. Toen met de echo naar het hartje gekeken en we zagen meteen dat het mis was: er was geen hartslag. Op dat moment gaat er een stukje van jezelf dood, het is alsof iemand een band om je hart trekt. Dit kon niet waar zijn! Dit kan ons toch niet overkomen… Niet ons kindje!
En dan moet je nog bevallen. Gelukkig kwamen de weeën dezelfde nacht meteen op gang. De bevalling ging heel snel, maar was emotioneel en lichamelijk zo zwaar. Je weet dat je kindje niet meer leeft en toch moet je door.
Uiteindelijk werd ons meisje om 9.10u geboren, 4020 gr. zwaar en 53 cm lang. Zo´n ontzettend mooi meisje, helemaal perfect. Haar lichaampje was alleen heel erg wit, ze was helemaal leeggebloed.
In het ziekenhuis hebben ze meteen de placenta nagekeken en daaruit is gebleken dat een deel van de aders die normaal beschermd in de navelstreng zitten, voor een deel onbeschermd door het vlies naar de placenta liepen. Eén van deze aders is gescheurd (waarschijnlijk doordat de baarmoedermond opende) en daardoor is ons meisje doodgebloed. Dit is iets wat niet zo vaak voorkomt en is een foutje van moeder natuur, zeg maar. Vasa Previa heet het in medische termen.
Ons meisje was kerngezond, alleen door zo´n ontzettend stom foutje van de natuur is ze komen te overlijden. Niets en niemand had hier wat aan kunnen doen.
Nadat Janieke geboren was, hebben ze haar op mijn buik gelegd, zodat ik haar kon bewonderen. Zo mooi gaaf en zo ons meisje! Dit moment was heel mooi maar ook heel verdrietig… Wat hebben we gehuild om het meisje dat niet mocht leven.
Mijn vriend heeft haar in bad gedaan en ze heeft kleertjes aan gekregen. We hebben de hele dag met haar in het ziekenhuis doorgebracht, steeds heerlijk op de arm gehad en met haar geknuffeld.
´s Avonds hebben we haar mee naar huis genomen en thuis heeft ze nog vijf dagen in haar wiegje gelegen. Ook toen hebben we haar nog heel vaak uit haar wiegje gehaald en met haar op de arm gezeten en met haar gepraat en gehuild, geknuffeld. Op deze manier hebben wij afscheid van haar kunnen nemen.
Op dinsdag hebben we haar begraven na een korte, emotionele ceremonie met alleen familie.
Het is nu zo moeilijk om de draad weer op te pakken, maar we moeten wel voor ons zoontje. Maar het is zo moeilijk om haar niet te zien opgroeien, haar eerste lachje niet te zien, haar warmte niet te voelen… Het is zo zwaar en voelt zo oneerlijk. Waarom wij?
Gelukkig hebben we veel foto´s gemaakt en hebben we de voet- en handafdrukjes en nog een haarlokje van haar. Vergeten doen we haar nooit, ons mooi meisje!
Heit en mem van Janieke (foar altyd yn ús hert)
Even, heel even mochten wij jou in onze armen sluiten
Je bent zo mooi en kijkt zo tevreden
Waarom hebben wij niet de kans gekregen
om al onze liefde aan jou te kunnen geven.
Je bent nu als een engeltje in de hemel en wacht op ons.
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: piekeraar (profiel) op 13/02/2008 @ 13:01 
Veel sterkte na het verlies van jullie meisje. Gelukkig hebben jullie of een heel liefdevolle wijze afscheid kunnen nemen.
heel veel sterkte na dit hele grote verlies hopelijk kunnen jullie het een plaatsje geven en toch nog genieten van je zoon en van het leven
groetjes
Door: denise (profiel) op 14/02/2008 @ 15:36
heel veel sterkte.
Het gemis en de pijn gaan nooit over, dat weet ik uit ervaring. Ons zoontje is met 22 weken geboren, helemaal gaaf maar zo ontzettend klein met 28 cm. Jullie dochter was al klaar, dus ik denk dat dat toch een ander gevoel geeft. Maar het gemis is hetzelfde
Ook ik kon maar maar moeilijk verder, maar we hebben nog een dochter van toen 18 maanden, dus je gaat door want je moet. En je doet je vrolijker voor voor je kind, want je moet.
Maar wat hebben jullie een mooi afscheid aan haar gegeven. Voor altijd zal jullie dochter verder leven in een wereld dicht bij, waar ze op jullie zal wachten.
Nu ben ik zwanger van ons derde wondertje. Geheel onverwacht, dus dit is een geschenk van onze zoon. Van dit kindje ben ik uitgerekend 3 dagen nadat ons zoontje zijn eerste verjaardag had moeten vieren.
Veel sterkte met dit verlies
Denise
Door: Nancy op 15/02/2008 @ 08:31
Héél véél sterkte !!!
Meer kan ik nu niet zeggen.
Groetejs, NAncy
Door: Marjan op 15/02/2008 @ 09:40
Ik krijg de rillingen over mijn lijf als ik je verhaal lees.Het lijkt me zo onmenselijk om zo snel afscheid te moeten nemen van zo'n klein perfect kindje.
Het is denk ik wel prettig dat jullie haar mee naar huis hebben kunnen nemen om zo op je eigen manier en tempo afscheid te kunnen nemen van haar.
Ik ken nl. een echtpaar die met 8 maanden hun baby hebben verloren en hebben zelf helemaal geen afscheid genomen van hun baby. Ik denk dan dat ze hier later erg veel spijt van gaan krijgen, hoe moeilijk het op dat moment dan ook is.
Ik wens jullie alle sterkte toe.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.