Trisomie 22
Door Helga op 19/03/2008 - 20:17:
Een weekje na de eerste verjaardag van onze zoon Brett raakte ik zwanger van ons tweede kindje... Wat een geluk dat we dit nog een keertje mee mochten maken!
We lieten een T-shirt printen met “grote broer” op, en trots gingen we overal vertellen dat er een broertje of zusje voor Brett aan kwam.
Na 10 weken kregen we de eerste echo bij de verloskundige. En ja hoor, dat zagen we een klein mensje. Het lag wel heel rustig in mijn buik, maar er was een mooie sterke hartslag!
Tranen van geluk...
Twee weken later kregen we een nekplooimeting in het ziekenhuis. De echoscopiste zei niet veel… Tot ze op een gegeven moment vertelde dat ze eigenlijk niet wist wat ze zag, het leek wel zei ze of er iets mee bewoog met ons kindje. Ze kon het niet verklaren en dus wilde ze ons naar het ziekenhuis in Nijmegen doorverwijzen.
Toen we naar buiten liepen, kreeg ik het benauwd. Er was iets niet goed met ons kindje!
15 Minuten later belde onze verloskundige ons op. Ze was gebeld door de echoscopiste, en ze was geschrokken want het klonk niet goed. We konden direct door rijden naar Nijmegen want ze had geregeld dat we meteen mochten komen! Op dat moment wist ik dat er iets ernstigs aan de hand was…
In Nijmegen waren we meteen aan de beurt. De echoscopiste daar was een stuk duidelijker: dat wat er mee bewoog, was de nekplooi: 8.1mm. Er zat zoveel vocht om ons kindje… Hier was iets ernstigs mis. Wat? Dat kon ze niet zeggen maar dat er iets fout was dat was overduidelijk!
Onze wereld stortte in… Ineens kwamen we in een stroomversnelling terecht. Die vrijdag gingen we naar huis met de wetenschap dat deze zwangerschap wel eens niet zo lang meer zou kunnen duren!
Drie dagen later kregen we een vlokkentest. De arts waarschuwde ons niet te schrikken als het hartje al gestopt zou zijn, maar nog had ons kindje een sterke hartslag! Na de test gingen we naar huis en moesten we afwachten. Toen dagen later zouden we de uitslag krijgen… Ondertussen gingen we nadenken waar voor ons de grens zou liggen? Wanneer zouden we de zwangerschap doorzetten en wanneer zouden we de zwangerschap afbreken?
Wat een zware dagen én wat een moeilijke beslissing… Maar we waren er uiteindelijk samen wel uit. Wel hoopten we ergens dat we die keuze niet zouden hoeven te maken…
10 dagen later belde de gynaecoloog op met de mededeling dat ons kindje trisomie 22 had, en daarmee niet levensvatbaar zou zijn. Die vrijdag moesten we op gesprek komen en hadden we de keuze: de zwangerschap afbreken of wachten tot het mis ging…
We waren heel verdrietig. Ik kon ons kindje al voelen kriebelen in mijn buik. En het hartje was zo sterk, hoe kon ons kindje dan toch zo ziek zijn?
Wel waren we blij dat de uitslag zodanig was dat wij geen keuze hoefde te maken. We zouden de zwangerschap aflaten breken.
Die vrijdag in het ziekenhuis bleek dat het hartje van ons kindje al was gestopt… Hij had het zelf ook opgegeven. Uit de vlokkentest was gebleken dat het om een jongetje ging en we noemden hem Milan!
Milan had trisomie 22, wat betekende dat hij, in de plaats van 2 keer, 3 keer chromosoom 22 had. Hierdoor had hij een achterstand in de ontwikkeling van al zijn organen: lever, nieren, longen, hart en hersenen… Het is zeer zeldzaam en werd bijna nooit getest. In de laatste 15 jaar was ik, in Nijmegen, de tweede met een kindje met trisomie 22. Normaal gezien had ik al met 6 weken een miskraam moeten krijgen. Maar Milan was sterk en heeft het uiteindelijk 15 weken volgehouden…
Een paar dagen later ben ik ingeleid en na een lange, zware dag, ben ik bevallen van ons mannetje. Hij was klein en teer, en hij had een gespleten lipje… Maar we hielden zielsveel van hem!
Nu staat er een zilveren foto lijstje met daarin MILAN gegraveerd op de kas. De echofoto zit in het lijstje en elke avond branden we een kaarsje…
Milan is gecremeerd en zal uitgestrooid worden in een kabouterbos met alle andere kindjes die niet met het leven verenigbaar waren!
We willen graag weer zwanger raken. De kans dat we dit weer meemaken, is minimaal en niet groter dan bij iemand anders! Hoewel ik bang ben om dit nogmaals mee te maken, gaan we er toch voor gaan!
Lieve Milan,
Jij hoort bij ons!
We zullen jou nooit vergeten!
Dikke kus van Papa, mama en je broertje, Brett
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: piekeraar (profiel) op 19/03/2008 @ 22:53 
Veel sterkte bij dit verlies. En veel succes, hopelijk is jullie een gezond broertje of zusje voor Brett en Milan gegund.
Door: kelly op 20/03/2008 @ 22:06
Ik wens jullie heel veel sterkte toe in deze zware periode,een mens is soms sterker dan men denkt,veel suces in de toekomst!
Door: mama van 2 meisjes (profiel) op 24/03/2008 @ 22:42
veel sterkte en moed.ik kan me niet vrwoorden
Door: Evy (profiel) op 28/03/2008 @ 21:22
Ik weet hoe radeloos je je voelt na zo'n echo...
Ik wens je veel sterkte
Knuffel
Evy
Door: Fatma op 29/03/2008 @ 15:02
ik wens jullie heel veel succes voor de volgende baby ik kan me voorstellen hoe je je voelt bij zo een echo ik heb een missed abortion gehad en voor dat ik het wist gingen we naar een termijn echo waar niks te zien was ik ben er nog steeds niet overheen bijna een jaar terug
veel sterkte
[Deze reaktie werd gewijzigd]
Door: l6vedevil op 03/04/2008 @ 21:10
Heel heel heel veel succes Met je gezinnetje wat een indrukwekkend verhaal! Heel veel sterkte
liefs
Door: Sylvia op 10/04/2008 @ 11:44
Ik weet niet goed waar te moeten beginnen. Ik ben momenteel 12 weken zwanger van mijn tweede kindje. Dinsdag was onze eerste echografie en hebben we het slechte nieuws gekregen dat er ook bij ons kindje te veel vocht zit rondom het hoofdje en de romp. Daarbovenop is er ook nog eens een misvorming van de onderarm en de handjes. Gisteren hebben we vlokkentest gedaan en nu is het wachten op de uitslag. De gynaecoloog snapt niet hoe de zwangerschap al zo ver is kunnen komen, maar de hartslag zit goed. Volgens het ziekenhuis is het een kwestie van tijd vooraleer het hartje van ons kindje het opgeeft onder de druk. Weten dat de zwangerschap verder moet doorgaan totdat ze achterhaalt hebben wat dit juist heeft veroorzaakt, weegt zwaar. Ons kleintje heeft toch geen schijn van kans en het wachten duurt zo lang. Zolang we geen uitslag te horen gekregen hebben, hebben ze ook niet gesproken over wat er verder komt. Ze hebben enkel aangeraden contact op te nemen met een sociaal assistent, maar daar heb ik momenteel geen behoefte aan. Niemand kan begrijpen hoe zwaar dit op je weegt, als je het niet zelf hebt meegemaakt. En ik vind het moeilijk om erover te praten, zonder in tranen uit te barsten. Ik wens iedereen in dezelfde situatie veel sterkte toe.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.