Ons sterretje Lenthe*
Door Astrid op 19/05/2008 - 12:05:
Na een wat moeilijke periode in ons leven - vanwege een bij mijn man geconstateerde ziekte en de nasleep daarvan - besloten we deze zomer voor een derde kindje te gaan. Onze dochters waren inmiddels 3 en 5 jaar oud en we wilden niet dat het leeftijdsverschil te groot zou worden. Dus vol goede moed liet ik in juni 2007 mijn spiraaltje verwijderen.
Hoera, de tweede ronde was het raak! We waren hartstikke gelukkig, ondanks dat ik wist dat ik weer 9 maanden 24 uur per dag misselijk zou zijn. Maar we hebben het ervoor over… Kleintje, je bent welkom!
Met 9 weken hebben we een eerste controle bij de verloskundige en op de echo ziet alles er prima uit. We zijn uitgerekend voor 29 mei 2008. En de meiden vinden het geweldig en zijn supertrots.
Met 12 weken laten we voor de zekerheid een Triple test en nekplooimeting doen. Mijn gevoel zei me dat ik dat deze keer moest doen. Maar alles ziet er prima uit en de kans op afwijkingen is verwaarloosbaar.
Met 14 weken weer naar de verloskundige. Het kost wat moeite om het hartje te vinden maar uiteindelijk horen we het toch!
17 Weken zwanger en de meiden gaan voor het eerst mee naar de verloskundige. De risicoperiode is voorbij en ze willen dolgraag het hartje horen kloppen. Alleen er klopt geen hartje meer…
De verloskundige maakt voor de zekerheid een echo en zegt dat het echt niet goed is... We kunnen op het eind van de middag bij de gynaecoloog terecht en daar blijkt dat ons kindje al bijna twee weken dood in mijn buik zit. Met de kerstdagen in zicht word er besloten dat ik de volgende ochtend mag komen om ingeleid te worden. Het kindje is namelijk al te groot en zal op de natuurlijk manier geboren moeten worden.
Het dringt allemaal niet echt tot mij door…
Het duurt nog drie dagen voordat ons meisje geboren wordt. Op het moment dat ze geboren wordt, breek ik en begin gigantisch te huilen. We hebben ons kindje vastgehouden en bewonderd. Ook de meiden hebben ervoor gekozen om de baby te zien en ook zij vonden het heel mooi.
Nu pas merk ik wat een invloed het gebeuren op me heeft gehad en daarom is het verhaal opschrijven voor mij een manier om te verwerken.
Lenthe* bleek na onderzoek een gezond kindje te zijn, waarbij de doodsoorzaak onverklaarbaar is.
Inmiddels zijn we weer aan het proberen om nog een keer zwanger te worden maar deze keer een stuk minder onbezorgd dan de vorige keer…
Lieve Lenthe*
Nog veel te klein
Maar al zo volmaakt
Het heeft niet zo mogen zijn
Astrid
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: piekeraar (profiel) op 19/05/2008 @ 12:51 
Astrid,
ik wens jou en je gezin veel steun en liefde bij elkaar. Hopelijk kunnen je toch nog een vierde, gezond kindje in de armen sluiten
Door: An (profiel) op 19/05/2008 @ 13:49
Lieve Astrid,
Je verhaal is zo herkenbaar! (Zie mijn profiel) Wat goed dat je je verhaal hier schrijft, dat is weer een stukje van het verwerken...
Ik wens je heel veel sterkte en toch ook een mooie toekomst. Ik hoop dat je snel zwanger mag zijn van jullie 4e kindje! Lenthe is er geweest en zal altijd bij jullie horen (zoals Roos bij ons is geweest en voor altijd in ons hart zit). Een volgende zwangerschap zal moeilijk zijn maar ik kan (al) uit ervaring zeggen dat het me beter afgaat dan ik had verwacht. Sterkte!
Liefs An
Door: Lunneke (profiel) op 19/05/2008 @ 14:48
Lieve Astrid en lieve An,
Ik heb zelf 3 miskramen gehad maar de langste duurde slechts 11 weken, ik kan me dus alleen maar proberen inleven in jullie situatie (nog eens 6 weken erbij)... mijn verdriet in het kwadraat vermoed ik... Ik was er stikkapot van en ik moet zeggen, ik heb mijn laatste zwangerschap niet onbezorgd beleefd... maar het loont de moeite eens je eindelijk je kindje in je armen mag sluiten... en pas dan kan je je miskraam (amen)definitief een plaats geven... want je zou je zoontje of dochtertje niet gekend hebben mochten ze niet plaatsgevonden hebben... Ik ben mijn kleine sterretjes dankbaar dat ze me een gezond broertje voor Luna gegeven hebben...
An, veel succes met je zwangerschap en Astrid, ik duim voor jou dat het nu snel mag gebeuren en je voor je het zelf beseft je kleintje in je armen mag sluiten...
Dikke knuffel
Lunneke
Door: Motje (profiel) op 20/05/2008 @ 08:58
Ik weet hoe je je voelt! Eerste kindje moeten afgeven op 16weken.
Heel veel sterkte! Hopelijk heb je veel steun in je omgeving!
knuffel motje
Door: Kim (profiel) op 26/05/2008 @ 20:04
Hey Astrid,
Ik kwam je verhaal hier terug tegen. Ik vind het best wel moedig van je dat je dit alles neerpent. Zeker nu je rond die dagen zit dat je normaal uitgerekend zou zijn van haar. Ik wens je echt heel veel sterkte toe. En ik hoop dat je ook snel weer gezond zwanger mag zijn.
Zonder al te veel kopzorgen.
Meisje, ik steun je door dik en dun!
Dikke knuffel!
Kim
.En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.