Arthur*, mijn sterretje...
Door Grietje op 27/05/2008 - 20:00:
De eerste dagen van mijn verhaal, mijn grootste verlies.
17/3/2008
Ik weet niet hoe ik moet beginnen en moet constant tranen wegvegen van mijn wangen.
Vandaag heb ik mijn uitgebreide echo gehad en die was niet goed. Mijn allerkleinste man heeft een heel zware hartafwijking. Na een echo van meer dan een uur, samen met de kindercardioloog, kwam het zware bericht dat ons zoontje een éénkamer-hartje heeft, met niet goed ontwikkelde longslagaders.
Momenteel is hij perfect gezond omdat het hartje zijn juiste functie maar pas bij de geboorte aanneemt. Dus als hij geboren wordt, staat er hem voor de rest van zijn leven een zware opdracht te wachten. Twee operaties waarvan één als hij een week oud zou zijn en één als hij 6 maanden is . Een derde volgt dan als hij er 3 is en voor de rest van zijn leven zal hij zware hartpatiënt zijn.
Een andere mogelijkheid is mijn zwangerschap afbreken. Ik moet mijn kleine man dan geboren laten worden en hem een sterretje aan de hemel geven. Een zware beslissing die we moeten nemen, rekening houdend met ons toekomstig leven, maar vooral het leven dat hem te wachten staat en wat voor impact het zal hebben op Victor zijn leven in de toekomst. Maar er zit zelfs een kans in dat mijn kleintje zal sterven in mijn buik of na de geboorte.
Erfelijk? Nee, we hebben gewoon pech ....
18/03/2008
Het is 4 uur en ik ben voor de tweede keer wakker. Ik kan maar niet slapen en heb het zo moeilijk. Gisterenochtend lag ik nog in bed te dromen over hoe het zou zijn na de bevalling. Victor die zijn kleine broer komt bezoeken en fier mama een knuffel geeft.
We hebben een mooie echo gekregen gisteren en ons kindje is juist een kleine Victor. Zo perfect mooi zoals Victor dat was bij de geboorte en nog steeds is.
Waarom word ik maar niet wakker uit deze nachtmerrie? Waarom sta ik voor de keuze van leven en dood? En ik weet het, onze keuze is gemaakt. Mijn vriend en ik hebben hetzelfde gedacht van toen het woord harttransplantatie viel, maar ik kan het niet uitspreken. Ik kan het niet zeggen want dan hoort mijn kindje het… En ik voel me zo schuldig. Ik wil het niet zeggen, ik wil gewoon vluchten van dit feit en denken dat alles perfect in orde is maar...
De realiteit is veel te hard. Het zou makkelijker zijn moest de natuur zelf de keuze gemaakt hebben tussen leven en dood, maar nu moeten wij die maken. Wij moeten zijn toekomst bepalen. En wat het nog moeilijker maakt, is dat ik weet hoe de toekomst kan zijn van kinderen die volwassen worden met orgaanproblemen. Ik zie ze op mijn werk ... Is dit wat ik hem moet geven? Wat zal de toekomst brengen in verband met hartchirurgie? Zoveel vragen en gedachten waarbij niemand ons kan helpen. God, geef me vandaag wat goed nieuws zodat we deze beslissing niet moeten maken.
Mijn lieve kleine man, zes maand hebben we op jou gewacht en je bent zo welkom. Vergeef me voor de keuze die we moeten maken. Jij bent onze kleine man, Victor zijn kleine broer. En hoe moeilijk het ook is, mama zal de komende dagen nog meer genieten van jouw vrolijke schopjes in mijn buik.
19/03/2008
Mijn kleine jongen zal Arthur noemen. Zijn naam hadden we al klaar toen ik nog zwanger was van Victor. En dan heb je je dromen, zie je je toekomst voor je: Victor en Arthur, mijn jongens, want ik wou zo graag een jongensmama worden.
Arthur, vergeef ons voor de beslissing die we hebben moeten nemen. Het was gisteren de zwaarste ooit in mijn jonge leven. Mijn moederhart huilt zo om jou en alles wordt nog moeilijker als je vrolijk ligt te schoppen. Maar het is een beslissing die we moeten nemen voor jouw toekomst. Een beslissing die we moeten nemen met ons verstand, maar ons hart lijdt om jou.
Toen ik gisterenavond het pilletje om het hele proces op te starten voor de bevalling in moest nemen kon ik het eerst niet. Een gewoon pilletje dat zo veel doet. Die me op de feiten drukt dat het realiteit is. Ik wou het weggooien maar ik heb het moeten nemen voor jou. Het risico dat je zou steven na de geboorte of na een korte levensperiode is zo groot. Ook de lijdensweg die je moet ondergaan in je leven is zo zwaar dat je geen levenskwaliteit zou hebben. En dat wil ik niet. Ik wil dat je kan genieten van je leven, je alle kansen hebt op een perfect leven... en dan heb je niet.
We zijn blij dat zowel de kindercardioloog als onze gynaecoloog achter ons staat en dezelfde beslissing zouden genomen hebben als het om hun kind ging. Alle steun die we krijgen van familie, vrienden en collega’s doet deugt. Wie had dat gedacht dat Pasen 2008 zou een zware periode zou worden.
Donderdag word ik opgenomen op de materniteit om te bevallen van jou, Arthur. We mogen je nadien vasthouden en afscheid van je nemen. Daarna wordt alles geregeld voor een onderzoek op jou (sorry ,dat je dat ook nog moet meemaken) en daarna zal je uitgestrooid worden. Alles wordt heel intiem door je papa en mij gedaan. We gaan je aangeven als ons zoontje want je hoort erbij. Je bent en blijft onze kleine zoon, Arthur, kleine broer van Victor. En ook aan hem zal ik alles uitleggen vandaag als hij even naar huis komt. Hij verstaat het wel niet maar ik moet het hem uitleggen dat zijn broertje een sterretje wordt aan de hemel samen met zijn overgrootmoeder, oma. En dat oma voor hem zal zorgen.
liefs,
je mama
23/03/2008
20 maart 2008
Mijn lieve, kleine Arthur is nu een sterretje geworden. Mijn kleine jongen, ik mis je zo. Ik mis je kleine lijfje, je perfecte neus, je grote voetjes (net zoals je papa). Je bent zo perfect, zo klein en zo volledig af. Je straalde wijsheid uit alsof je alle geheimen kende.
Na bijna 7 uur ben je op deze wereld gekomen en heb je je liefde laten tonen voor een kwartiertje. We hebben je kunnen knuffelen, strelen en zoentjes geven. We hebben foto’s genomen. Het was zo mooi, zo sereen maar zo pijnlijk. Na iets meer dan een uur heb ik je moeten afgeven omdat het toen even mis ging met mama. En daar lag ik, alleen op de operatietafel in het verloskwartier. Verdoofd in mijn hoofd, hart en ziel. Ik was je kwijt, mijn buik was alleen. Ik werd overspoeld met de grootste vermoeidheid ooit.
Die avond heb ik je toch nog even kunnen bewonderen. Mijn kleine Arthur is voor mij de mooiste baby van bijna 22 weken. Je bent een kleine Victor in wording. Je bent perfect...
We hebben je de afgelopen dagen heel veel mogen zien tot het definitieve afscheid gisteren. We hebben je een knuffel van Victor en foto’s meegeven zodat je niet alleen bent. Ik weet dat je nu waakt over ons gezinnetje en dat je ons zal helpen als er ooit een broer of zus komt. Arthur, weet dat ik van je hou, ik wil het schreeuwen zodat je het hoort, ik wil je vasthouden en je knuffelen. Ik wil je horen huilen, je ogen zien, je zien lachen... Maar dat zal ik nooit kunnen en dat maakt het zo moeilijk.
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: cindy (profiel) op 27/05/2008 @ 20:56 
ook hier tranen, heel veel sterkte met het verlies van jullie zoontje
Voor zo een keuze zou je niet mogen komen te staan.Cindy
Grietje,
Heel veel sterkte voor jou en je man en Victor!!
Dit sterretje zal over jullie waken!!
Vind dat jullie een hele moedige beslissing hebben genomen!!
Sterkte!!
Door: sanne (profiel) op 28/05/2008 @ 08:26
Wat een zware beslissing hebben jullie moeten nemen zeg... ik werd er helemaal stil van.
Ik hoop dat jullie heel veel steun mogen verwachten vanuit de omgeving en er veel over mogen praten, want dat helpt!
Alvast heel veel sterkte de komende tijd en dat het zonnetje maar snel weer mag schijnen.
Arthur* zal altijd jullie tweede zoontje blijven en voorgoed een plaats veroveren in jullie beide harten!
Een lief engeltje om nooit meer te vergeten...
Sanne
Door: piekeraar (profiel) op 28/05/2008 @ 10:07
Amaai, ik kan niet stoppen met huilen. Er klinkt zoveel liefde door in jullie verhaal. Ik hoop dat jullie samen met Vikctor dit verlies kunnen verwerken.
Arthur* heeft geluk dat hij zoveel liefde heeft mogen en kunnen voelen.
Veel sterkte
K en co
Door: sandy op 28/05/2008 @ 10:59
amai seg ook hier tranen
zoveel liefde en gevoelens echt mooier verwoorden kan het niet
zo'n zware beslissingen zou niemand mogen nemen
veeeeeeel sterkte aan jullie allemaal
grts sandy
Door: Eva op 28/05/2008 @ 11:54
Je bent een erg moedige vrouw en ik vind ook dat jullie de juiste beslissing hebben genomen. Het is zoals je zegt: het hoofd neemt een rationele beslissing, maar het hart bloedt. Ik vind dat jullie je liefde voor dit kindje hebben laten spreken door hem alle pijn en ongemakkken vooraf al te ontnemen, ervoor te zorgen dat zijn leven geen lijdensweg wordt... Maar het blijft moeilijk om te beslissen. Ik hoop dat jullie vlug weer vreugde mogen beleven!
Door: cinnekelove (profiel) op 28/05/2008 @ 12:19
Grietje
Wat een triest verhaal!! Ik heb het met tranen in mijn ogen moeten lezen en ferm moeten slikken. Maar denk eraan, jullie hebben de juiste beslissingen genomen en hebben aan jullie sterretje gedacht!!
Veel sterke
Cindy
Door: Veerle op 28/05/2008 @ 14:29
Hier word ik even stil van! Ik heb ook moeite om mijn tranen te bedwingen..... veel sterkte!
Door: fie barbiez (profiel) op 28/05/2008 @ 21:14
amaai zeg,zit hier te wenen achter mijn computer.veel sterkte met het verwerken van jullie grote verlies.
Door: een mama op 28/05/2008 @ 21:45
Lieve Grietje,
op 07/12/2007 hebben wij net dezelfde beslissing moeten nemen. Ons derde kindje is toen geboren met een zeer ernstige hartafwijking. Onze lieve Saar was niet levensvatbaar... ik was 30 weken zwanger.
We weten welke hartenpijn je voelt, meid. We denken aan je...
lieve groetjes,
een mama van 3 schatten, waaronder één sterretje.
Door: Fietje (profiel) op 29/05/2008 @ 13:50
Lieve Grietje,
De tranen rollen over mijn wangen als ik jouw verhaal lees.
Ik wens jou, je man en jullie kleine Victor alle sterkte van de wereld toe. Je nam de juiste beslissing voor Arthur, ook al is het een loodzware beslissing geweest. Niemand zal je hartpijn kunnen wegnemen, maar ik hoop uit de grond van mijn hart, dat je veel mensen rondom je hebt die je door deze moeilijke periode zullen trekken.
Afscheid nemen is het moeilijkste is wat er bestaat...ik stuur je daarom een super dikke knuffel om je veel sterkte toe te wensen!
Liefs
Sophie
Door: Mickey Muis (profiel) op 29/05/2008 @ 14:08
Grietje, ik voel echt met je mee. Je beschrijft het ook allemaal zo mooi. Ik zit hier te huilen als een kind omdat het allemaal zo begrijpelijk is, die emoties en de pijn. Ik ben op dit moment ook zwanger en ik kan heel goed begrijpen dat het de moeilijkste beslissing van je leven is een kindje dat je zo graag wil hebben, te moeten opgeven. Maar je mag er nooit aan twijfelen dat je de juiste beslissing hebt genomen. Je hebt aan het welzijn van je kindje gedacht en dat is heel moedig.
Veel sterkte
Mickey
Door: Evy (profiel) op 29/05/2008 @ 21:08
Grietje,
De tranen rollen over m'n wangen bij het lezen...
je hebt het schitterend verwoord. Je voelt de warmte in je verhaal.
Veel Liefs
Evy
heel veel sterkte met dit grote verlies en ook hier rollen de tranen tijdens het lezen over de wangen
Door: nina7girl op 06/06/2008 @ 21:45
ikzelf ben een kindje verloren 4 dagen voor de bevalling.maar het was een keuze van de natuur.ik begrijp hoe moeilijk je het hebt.ik wens je heel veel sterkte met jullie grote verdriet.
Door: kissie (profiel) op 07/06/2008 @ 09:50
hallo
ook ik heb met tranen in mijn ogen dit verhaal gelezen en helaas ook meerdere vrouwen er onder die het zelfde hebben mee gemaakt
helaas gebeurd het dagelijk en is maar goed dat we niet alles weten
ik kijk nu naar mijn 2 gezonde dochters en elke keer word ik extra naar mijn kinderen toe getrokken hoe blij ik moet zijn met die 2 wondertjes
het is zo speciaal zo iets moois en dat het kan zwanger zijn en bevallen een kindje groot mogen brengen pppfff
ik wens jou en alle anderen heel veel sterkte toe het blijft moeilijk maar het heeft een hele warme speciale plaats in je hart
groetjes kissie
Door: bibi op 09/06/2008 @ 08:55
Wat een verhaal, ook ik kon het niet droog houden.Jullie zijn door een hel gegaan, meis als er echt en leven is na de dood, dan moeten jullie weten dat jullie de juiste beslissing hebben genomen. Je wilt toch dat een kind gelukkig is en gezond is?
Je hebt je verhaal ook zo mooi beschreven, echt een vreselijke maar toch een mooie beslissing, klinkt gek wat ik zeg, maar om zo'n moeilijke beslissing te kunnen nemen als je al zovér bent, denk je toch aan het kind ipv aan jezelf. Hij zal je dankbaar zijn. En zijn grote broer zal later beseffen dat jullie de juiste keuze hebben gemaakt. ik brand een
voor jullie.Ik wens jullie alle kracht toe met het verlies van jullie kleine mannetje. Heel moedig van jullie
een sterkte knuffel voor jullie
Door: Chrisje op 20/06/2008 @ 10:42
Hoi Grietje,
Hoe herkenbaar is jouw verhaal voor ons, ook wij hebben na een zwangerschap van 24 weken dezelfde zware beslissing moeten nemen wegens een hartafwijking (geen hoofdslagader, waardoor afsterven van linkerkant van het hartje). En ... op 11/11/2005 is Lucas* een sterretje geworden. Hij is onze vierde kindje en ons sterretje.
Ik kan je vertellen dat na drie jaar de tranen - bij het lezen van je verhaal - over mijn wangen vloeien en dat mijn hart nog steeds pijn doet bij de herinnering aan onze kleine spruit.
Veel sterkte nog
Chrisje
Door: hannelore ostyn op 10/09/2008 @ 19:48
Ik ben nu 20 weken zwanger en ik lees deze tekst met tranen die over mijn wangen rollen!
Het moet verschrikkelijk zijn om een keuze te maken tussen leven en dood, maar ik begrijp jullie keuze. Jullie hebben de moeilijkste weg gekozen, maar misschien wel de meest menselijke voor Arthur.
Ik wens jullie dan ook nog heel veel sterkte toe en hoop dat jullie kracht putten uit jullie gezin om samen verder te gaan.
Door: shirley op 09/10/2008 @ 18:35
hey
ik las net j verhaal ik begrijp dat het heel zwaar aan kwam
maar heb ook een vriendin die bavallen is op een feb en had ook het zelfde net als jou baby en moet zeggen hij hee op al 3 operaties ondergan en alles is nu goed met de baby hij kan aals wa een ander kind kan gewoon is hij wa achter kwa gewicht mo da is maar het minste zorg als je eens wil verder praten mijn msn kan je altijd hebben kenji--10@hotmail.com groetjes shirley
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.