Ik wil, hij nog niet.
Hoi allemaal,
Ik ben een meisje van 20 jaar. Ik wil heel graag mijn verhaal eens kwijt en hierover praten met anderen.
Ik heb sinds 14 juli 2001 een schat van een vriend en we wonen vanaf 1 oktober 2001 samen. Dit gaat hartstikke goed. Alleen het probleem is dat ik zo verschrikkelijk graag een kindje wil en hij nog niet. Hij vindt dat hij te weinig verdient. 73.000 Gulden per jaar is toch niet te weinig om een kindje op te voeden? En hij vind dat we nog te kort bij elkaar zijn en daar kan ik hem geen ongelijk in geven.
Als ik een kindje zou krijgen dan wil ik het wel goed willen doen en ervoor zorgen dat ons kindje gelukkig is. Maar toch, het doet zo verschrikkelijk veel pijn! En het ergste is nog dat het lijkt of iedereen om mij heen (ongewenst) zwanger wordt, allemaal meisjes van mijn leeftijd. Probeer dan maar blij voor ze te zijn.
Inmiddels ben ik in overleg met mijn vriend al wel gestopt met de pil zodat als hij van gedachten verandert, we onmiddellijk kunnen beginnen. Ik weet dat het een heel egoïstische gedachte van me is maar elke keer dat we seks hebben, hoop ik dat het mis gaat met het condoom. Mijn vriend heeft me namelijk wel verteld dat als ik per ongeluk zwanger zou worden, hij niet wil dat ik het weg laat halen of zelfs maar de mornig-after pil gebruik omdat hij weet dat dat voor mij zo verschrikkelijk moeilijk zou zijn.
Desondanks ga ik geen domme dingen doen hoor, ik wil mijn vriend niet kwijt en ik wil hem niet bedriegen of zo.
Ik hoop dat ik reacties op dit verhaal zal krijgen want mijn vriend is de enige waarmee ik hierover praat en die weet hoe moeilijk ik het hiermee heb. Ik durf er niet met iemand anders over te praten omdat ik bang ben dat mensen me onverantwoordelijk vinden (omdat ik nog zo jong ben), of dat ze me egoïstisch vinden.
Alvast bedankt.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Anoniem op 16/03/2007 @ 18:55 
Hoi moeder in spé,
nog eventjes op dat "gewoon stoppen" en "de man zijn verantwoordelijkheid laten opnemen". Uiteraard heb ik dit eerst voor mezelf uitgemaakt en is dit mss een beetje egoïstisch.
Langs de andere kant: is het niet veel egoïstischer om gewoon een stiekem te stoppen of zo nu en dan een pil over te slaan?
Want daar wrong het schoentje zich net: door mijn slordigheid had hij het gevoel dat ie belazerd werd. En dat is nu niet echt bevorderlijk voor een goede relatie. Nu weet ie tenminste wat de consequenties kunnen zijn als hij alles zijn beloop gaat.
Daarbij, we hebben het er laatst nog eens over gehad. En.... ééntje vind ie nog het overwegen waard. En daarna zien we wel....
Door: mama in spé op 22/03/2007 @ 16:24
het klinkt cliche en misschien heb ik als 'zwangere' makkelijk praten maar wil je niet liever een kind uit liefde en overeenkomst in plaats van een kind wat per ongeluk toch ergens wel gepland is maar gewenst is nog een ander verhaal? Ik wil wel maar hij niet is geen machtstrijd met diegene die aan het langste eind trekt! We weten allemaal dat aan het eind alleen de kleine hiervan de dupe wordt!
Eentje is het overwegen waard? Als mijn kerel dat zou zeggen zou hij de voordeur achter zijn kont zien sluiten! We hebben het hier potdomme over een kind, een levend wezen.... niet over een nieuwe salontafel of een huisdier!
Ik wens je veel succes met de moedergevoelens, maar pas op voor andermansgevoelens met wat je wenst..
liefs
Door: Anoniem op 22/03/2007 @ 19:23
Ja, maar dat is het nu net. Er is nu helemaal geen wrevel meer omdat het nu gewoon duidelijk is. En ook geen machtstrijd. Voor ons is eerlijkheid en openheid in onze relatie gewoon belangrijk. Dus heb ik hem begin deze week nog eens verteld dat alle strips op waren. En hoewel dat waarschijnlijk betekend dat ik nog lang niet zwanger zal worden, was dit ook voor mij belangrijk om hem daar nog eens op te wijzen. Eerlijk duurt het langst. En dat betekende voor mij ook dat ik stopte met de pil. Want daar kon ik echt niet meer eerlijk in zijn.
Ik vind de overweging van één eigenlijk helemaal niet storend. Zo ging het ook met de kwestie poes en ondertussen hebben we er twee en meneer is er compleet weg van. Die twee zijn absoluut niet het dupe van mijn lang eindje. Integendeel! (trouwens, een huisdier is ook een levend wezen)
Voor hem klinkt één gewoon veel veiliger. Want 2 of 3, dan zag je hem zo denken: hoe moeten we dat in godsnaam gaan bekostigen? En dat vind ik eigenlijk wel een mooi "gebaar". Een teken dat hij wel zijn verantwoordelijkheid wil opnemen, moest het ooit zover komen.
Door: Kip op 24/06/2007 @ 19:22
Wat een bekende verhalen allemaal, ik herken mezelf er heel erg in
Ik heb al 4 jaar een ontzettend lieve vriend ik hem 3 jaar bij hem thuis gewoond en we wonen nu al een jaar samen, ik ben 21 en heb al jaren een kinderwens maar mijn vriend vind het maar eng. Hij ziet zichzelf niet met een kleine lopen en wilt eerst financieel goed erbij zitten.ik heb een jaar een spiraaltje gehad en die heb ik laten verwijderen, ik ben nu al 2 weken op de pil en we hebben 3x sex gehad zonder condoom, dus ik ben maar stiekem aan hopen dat de pil nog niet heeft aangeslagen. Ik weet zeker dat zijn angst verdwijnt zodra hij de zwangerschap kan meemaken en de kleine in zijn handen heeft.
Door: Lizzy op 14/07/2007 @ 11:47
Wachten, wachten en nogmaals wachten het lijkt of er geen eind meer aan komt. Mijn vriend en ik zijn al 10 jaar samen waarvan we er 8 samenwonen, we hebben een koop huis met genoeg slaapkamers (namelijk 4) en een goed inkomen. We zijn beide 29 en toch moet ik wachten want meneer voelt zich er niet klaar voor. Ik vind het erg onredelijk en vraag mezelf af wanneer iemand zich er dan wel klaar voor voelt? Als ik halverwege dertig ben en mijn biologische klok hard achteruit tikt waarbij we na 2 jaar proberen nog steeds niets opschieten? Meiden succes, hopelijk hoeven jullie niet zo lang te wachten als ik.
Door: deb1982 op 17/07/2007 @ 11:51
Hallo lieve dames,
Ik herken me precies in jullie verhalen. Ik ben zelf 25 jaar geworden en bij mij tikt de klok ook aardig door. Mijn vriend en ik zijn 3 jaar samen en vanaf het begin weet hij dat ik graag kids wil, voor mij is het extra moeilijk aangezien ik 7 jaar geleden mijn kindje heb moeten laten weghalen, omdat mijn ex geen kinderen wilde en op allerlei manieren mijn kindje wilde vermoorden. 1 1/2 jaar geleden ben ik op aanraden van de gynaecoloog gestopt met anticonceptie omdat mijn lichaam geen hormonen meer verdraagt. En sinds die tijd gaan we voor het zingen de kerk uit. Een half jaar was hij dit echter vergeten. Dus hoopte ik zo dat het gelijk raak zou zijn. Mijn vriend loopt op dit moment tegen de veertig aan. In mijn familie zijn er veel kinderen geboren na een intensieve behandeling van IVF en IXY. Ik wil niet langer meer wachten aangezien de kans bij mij erg groot is omdat ik zelf ook een hormoonkind ben, dat ik zelf deze behandelmethodes moet gaan overwegen in de toekomst. Ook omdat mijn abortus niet goed is verlopen en er het een en ander is misgegaan. Maar helaas moet je eerst 2 jaar bezig zijn om kinderen te krijgen. Hij heeft nog maar even de tijd om zijn besluit te nemen, aangezien ik anders mijn koffers pak, kan er niet meer tegen om te moeten wachten tot meneer eindelijk zover is. En inderdaad ik zie veel oude vrienden en kennissen die allemaal een kleine hebben rondlopen. Voor mij is de tijd rijp, maar ik weet niet hoelang ik nog moet wachten. Wil niet na mijn 30ste mijn eerste kindje. Heb altijd al geroepen voor mijn 25ste loopt de eerste rond maar helaas ik had het goed fout.
Veel liefs,
Deborah
Door: Daantje op 21/07/2007 @ 09:57
Hoi hoi..
Wat fijn om te lezen dat andere mensen met het zelfde dilemma zitten zeg..Ik ben nu 20 en zou het dol graag willen..Mijn vriend en ik zijn nu 5 jaar (bijna) samen en we wonen een jaar samen. HIj zegt zon dingen tegen me van als het zou gebeuren zou ik er heel blij mee zijn..maar aan de andere kant heeft hij zo iets van eerst wat opbouwen en zorgen dat we wat sparen. Ik begin momenteel aan een nieuwe opleiding en dat maakt het voor mij ook wel lastig..want aan de ene kant wil ik het zooo graag en zou ik er alles voor op geven en voor over hebben (ik heb By the way al een diploma van een andere opleiding) maar aan de andere kant twijfel ik omdat wanneer ik deze opleiding succesvol af kan ronden ik straks meer geld in het laadje kan brengen en ik iets doe wat k heel leuk vind. Maar het blijft zo knagen aan je,..en inderdaad als we sex hebben ben je gewoon aan het hopen dat er iets mis gaat..ik ben ook gestopt met de anti conceptie omdat ik er niet tegen kon..(ik werd er ziek zwak en misselijk van) dus ik moest wel stoppen, maar ergens vond ik dat alleen maar super omdat de kans dan groter zou zijn dat.....
Momenteel ben ik op mijn oppas kindje aan het passen(hij is nou 1,5) en dat gaat zo goed en ik vind het zo leuk..dat ik zeker weet dat als ik een eigen kindje zou hebben dat ook prima zou gaan..dat zit ook gewoon in onze natuur dat we weten hoe dat gaat denk k
Ik weet niet hoe het allemaal verder gaat..maar als het per ongeluk zou gebeuren zou ik dat helemaaal niet erg vinden!!
Maar om condooms etc te gaan saboteren dat gaat me veel te ver, dan vind ik het geen keuze van ons samen meer. Je maakt een kindje immers niet alleen. toch!?
Succes allemaal..
Door: TIKA op 24/07/2007 @ 10:45
Dag meiden!
Wat een herkenbare verhalen zeg!
Bij mij kriebelt het al jaaaren... Maar mijn verstand zei telkens: geniet nog wat met je tweetjes: eens uitgaan, een etentje, op reis gaan,...
Ik ben 24 en zijn inmiddels getrouwd... we wonen samen en zijn ons huisje aan hetbouwen.
Mijn vriend was er lang niet klaar voor , toen ik sprak van een kindje. Nu ons huisje aan het vorderen is kan hij er al over praten. Waarschijnlijk beginnen we er tegen nieuwjaar aan.. Ik zou zeggen, begin langzaam bij "tegenstribbelende" mannen aan je verhaal over hoe graag je een kindje zou willen.. Op de duur zijn ze zelf voor het idee te vinden.
Een ander punt is dat 24 nogal jong is tegenwoordig. (dat zeggen ze toch)
Hoe lang moet je gemiddeld rekenen alvorens je zwanger raakt??
Ik ben inmiddels ook al enkele maanden geleden gestopt met de pil (ik kon al die hormonen niet meer verdragen). STiekem hoop ook ik elke maand dat er iets misgelopen is, maar eigenlijk wil ik nog liever dat we eind december samen beslissen om ervoor te gaan!
Groetjes, tika
Door: anno op 15/10/2007 @ 14:20
ik vind het dom dat je gewoon gestopt bent met de pil...
Mij vriend wilde eerst ook geen kind maar naar lang praten hierover wilde hij het toch wel..
Heb ook een vriendin die op zo`n wijze probeerde zwanger te raken en die is nu de vriend kwijt dus ook de vader van het ongeboren kind...
Ik vind dat je achter zon besluit als dit beide 100 % moet achter staan anders is het beter dat je nog even geduld hebt hij moet er ook voor klaar zijn anders werkt het gewoon niet...
ik wilde al een jaar geleden een kindje huisje boompje beestje gelukkig ben ik nu al 18 weken zwanger en het was in 1x raak terwijl je meestal hoort dat het vet lang duurt dus had daar bij ook al weer een jaar uitgetrokken nu ben ik 15 maart uitgrekend en ik weet gelukkig dat mij vriend er nu ook 100% achter staat mijn advies praat hier goed met hem over voor dat je hem kwijt bent dat wil je niet
liefs annoniem
Door: Anoniem op 28/12/2007 @ 11:36
Wat fijn om te zien dat ik niet de enige ben met jong een kinderwens. Inmiddels ben ik 20 jaar en heb 4,5 jaar een vriend. Sinds een paar maanden wonen we samen in een koopwoning. Als ik mijn hart gevolgd zou hebben had ik om m'n 17e al een kind gehad. Maar toen kon mij verstand m'n gevoelens nog makkelijk onderdrukken. Maar met een eigen huis, bijna klaar met m'n opleiding en m'n 20 jaar sta ik met m'n kinderwens op en ga ermee naar bed. M'n vriend wil wel graag kinderen en ook wel jong, maar wil eerst nog meer zekerheid hebben in z'n leven qua baan enz. Voor mij is het idee nu dat er altijd wel een reden om het niet te doen is. Een nieuwe opleiding, net nieuwe baan, weer andere opleiding enz. Het is moeilijk om je gevoelens niet met andere te kunnen delen.
Door: Lot op 01/01/2008 @ 22:50
Hoi,
ongeveer een jaar geleden heb ik hier een berichtje gepost waarin ik zei dat ik, in alle openheid naar mijn vriend toe, gestopt was met de pil. Toen vond iemand dat heel erg egoïstisch, zelfs schandalig.
Ondertussen ben ik bijna 10 weken zwanger. En raad eens wie er bij staat te glunderen: juist, papa in spé. Hij wil morgen zelfs op stap om al eens naar een babykamer te gaan kijken.
Mijn vriend is nogal "organisatorisch"; hij wil vantevoren precies weten wat een beslissing inhoudt. Wat niet altijd kan, zeker niet wat kinderen of huisdieren (toch niet met katten, honden of andere grotere dieren; een goudvis is wat dat betreft iets makkelijker). Dus het kattenverhaal: ééntje mocht na lang zeuren, die hem dan volledig ingepakt heeft waardoor de tweede dus geen grote kwestie meer was. Vandaar, 1 is voor hem te overwegen (Lees: dat lijkt nog overzichtelijk) en daarna... wiet weet, wil hij er dan wel 10!
Onlangs hadden we het nog eens over mijn éénzijdige beslissing. En blijkbaar vond hij het helemaal niet schandalig ofzo, een heel duidelijk standpunt, maar meer niet. En dat vinden we eigenlijk alle twee belangrijk (en ook handig): duidelijke standpunten.
En nog eens: die beslissing heb ik toen in alle openheid en eerlijkheid genomen, met de vermelding dat ik eerst alle strips die ik nog had (2 dus) gewoon zou verder innemen. En dat heb ik toen ook stipt gedaan. Weg alle wrevel van voordien als hij merkte dat ik er weer één vergeten was.
Het "werkt" vast niet voor iedereen en je moet inderdaad rekening houden met de mening van je partner. Maar deze oplossing was gewoon de eerlijkste voor ons allebei. En daar zijn we alle twee heel erg blij om.
Door: Tikkie op 07/01/2008 @ 00:59
Hmm, het is echt heel raar. Maar ik kan niet eens praten met mijn vriend over het krijgen van kinderen. Ik hik er al ontzettend lang tegenaan. Volgens mij komt het omdat ik zo bang ben, dat hij het niet wilt. Terwijl hij juist weleens (positieve) maar superkorte toespelingen maakte. En telkens net op momenten dat het niet echt gelegen was om te reageren (bij de makelaar bijvoorbeeld, hij gaf de reactie, oh, huis is groot genoeg voor eventuele kinderen). Dan ga je daar op dat moment dus niet op in en zeggen, oh, je wilt ze dus wel. In het begin van de relatie wilde hij het namelijk (nog) niet.
Het is enorm frustrerend om niet eens je wens uit te durven spreken. Ik heb een erg rot halfjaar achter de rug, omdat mijn moeder is overleden heel plots. Deels ben ik ook bang dat ik het verlies van haar probeer te compenseren. Ondanks dat ik al voor die tijd kinderen wilde.
Heeft niemand tips? Behalve het voor de handliggende : "Gewoon zeggen wat je wilt." Ik probeer in mijn hoofd namelijk al heel wat niet bedreigende manieren om het hem te zeggen. Maar als ik het wil zeggen, lukt het niet.
Ernstig, ik ben 33 en kan niet eens spreken over iets wat miljarden mensen gewoon doen.
Door: lauie (profiel) op 07/01/2008 @ 08:31
Hallo,
ik snap dat je het moeilijk vindt om het onderwerp aan te snijden. Ik had dit ook, dacht dat hij zou denken 'daar komt die zeur weer'. Echter ik had het totaal mis. Op een gegeven moment (september) barste bij mij de bom en kwam alle opgekropte emotie over het onderwerp eruit. Hij vond het toen gek dat ik er nooit wat over had gezegd. Hij wilde ook dolgraag kinderen en nu zijn we dan begonnen...
Ik had in het begin nog wel twijfels of we er wel goed aan deden om te stoppen met de pil en of hij er echt wel klaar voor was. Nou hij is nu al een echte papa terwijl we nog helemaal niet zwanger zijn.
Mijn advies is dus wel, gewoon doen, hoe moeilijk ook. Maar als je van elkaar houdt moeten deze onderwerpen eigenlijk wel gewoon bespreekbaar zijn. Misschien kan je er bij het eten eens over beginnen, of als je een baby op tv ziet.
groetjes
Door: JUSTaGIRL op 09/01/2008 @ 04:34
Hoelang heb ik op internet wel niet gezocht naar dit onderwerp, naja niet heel erg lang maar alle onderwerpen hierover waren oh heel oud of kwam maanden lang geen reactie op!
Ik zal maar eens los borsten, Ik ben een meid van 20 jaar, heb al sinds mijn 17 een enorme kinderwens. Ik ben altijd op gegroeid met kleine kinderen, mag mezelf ook peettante noemen al bijna 3 jaar! Ben gewoon super gek op kinderen. Sinds vorig jaar heb ik een vriend, maar ik ben nog al een flapuit en zeg gewoon wat ik denk. Me vriend weet dus dat ik super graag mama zou willen worden, het gesprek gaat er ook super vaak over. Hij is 25 en gooit het steeds op "Ja maar dan kan ik niet meer doen wat ik wil" etc. jullie kunnen de welbekende smoesjes. Nou had ik het er laatst over wat nou als ik per ongeluk zwanger zou worden, zou je er dan blij mee zijn of niet? (Ik ben trouwens al 2 jaar niet meer aan de pil omdat ik het steeds vergat) Toen reageerde hij echt heel wantrouwig, zo van jij gaat nu iets doen om zwanger te worden! Ik steek zo niet in elkaar dat zou ik nooit doen, het moet van harte komen en niet om dat één van ons het wil en dat de ander het niet wil ja boeiuh, NEE dat gaat me te ver! Maar goed om nu even terug te komen op wat ik kwijt wilde, nu denk ik dus dat ik zwanger ben. We doen het bijna altijd met condoom, let wel BIJNA. Dus soms gaat het zonder condoom, hij gaat dan zoals het leuke spreekwoord "voor het zingen de kerk uit", hij heeft alleen nogal veel voorvocht! Maja na zijn niet al te geweldige reactie op de vraag hoe hij zou reageren als ik per ongeluk zwanger zou worden, en ik nu een maand na die vraag denk dat ik zwanger ben, ja ja jullie raden het denk ik al wel. Ben ik SUPER bang dat hij nu zeker denkt dat ik "iets" gedaan heb om toch tegen zijn toestemming in zwanger te worden.
Hoe zouden jullie het vertelen als het daadwerkelijk zo is dat ik zwanger ben?
En hoe vinden jullie zijn reactie eigenlijk?
Groetjes JUSTaGIRL
Door: Tikkie op 09/01/2008 @ 21:10
Beste Justagirl,
Als jij nu zwanger bent, is dit zijn eigen schuld. Iemand van 25 hoort te weten dat je ook van voorvocht zwanger kan worden en dan maakt het geen bal uit of het veel of weinig is. Er bestaat namelijk niet zoiets als veilig vrijen zonder condoom en/of pil,spiraaltje etc.
Ik dacht dat 'voor het zingen de kerk uitgaan' iets was wat ze alleen vroeger deden. Maar blijkbaar zijn er dus nog steeds heren die zo naïef zijn en denken dat dit werkt.
Dus lieve meid, als jij nu krijgt wat je wilt, moet je je daar niet schuldig om voelen, puur omdat je een maand tevoren had gevraagd wat hij zou doen als je plots per ongeluk zwanger zou worden.
Wat zei hij trouwens dat hij zou doen als het plots zou gebeuren? Mag ik je een tip geven? Laat het niet weghalen als je er niet voor de volle 100% achterstaat, zeker als je zo graag als jij een kleine uppedup wilt, ga je hier spijt van krijgen. Je kunt er namelijk al spijt van krijgen als je er wel 100% achterstaat.
En je standpunt van de boel niet willen saboteren snap ik helemaal. Het feit dat je een kindje wilt, heeft denk ik voor zeker 75% ermee te maken dat het iets is wat je zo graag sámen wilt ervaren. Tenminste, dat lijkt mij een van de leukste dingen ervan.
Groetjes,
Tikkie
(PS ik heb het er nog steeds niet over gehad, hij heeft het maar druk met werk en zijn studie
zie 2 berichten hierboven).Door: JUSTaGIRL op 10/01/2008 @ 02:08
Hey Tikkie,
Aller eerst super bedankt voor je reactie! Het zou inderdaad jammer maar helaas voor hem zijn, een kindje weg laten halen zou ik nooit over me hart verkrijgen en heel veel trauma's van krijgen als ik het zou doen. Dus als het zo is, is het zo en kan hij daar niets aan veranderen. Hij reageerde eigenlijk helemaal niet, behalve dan het nu ga je zeker iets met de condooms doen. Dus hoe hij er werkelijk over denkt weet ik eigenlijk niet, maja hij maakt het me ook super moeilijk door steeds in sms-jes te zetten dat hij echt een gezinnetje wil met me en bladiebla. Zijn broer krijgt over 14 dagen een kleine, ik heb hem al gezegd dat ik het niet echt prettig zou vinden als we daar nu ineens wekelijks lang zouden gaan als het er dan uiteindelijk is, want het doet me alleen maar pijn omdat ik er geen heb. Ben echt totaal niet jaloers aangelegd maar op dat vlak heb ik zo mijn trekjes. Hopelijk als het echt allemaal zo is reageert hij gewoon super enthousiast.
Nu even over jou, dat je het niet durft te zeggen/vragen. Ik kan het wel begrijpen, het is niet zomaar iets waar je over wil beginnen. Het is iets wat jullie nog dichter bij elkaar zou brengen, iets wat echt voor het leven is en voor altijd zou blijven! Ik heb misschien gewoon geluk dat ik een "flapuit" ben, gewoon zeg wat ik denk! Maar goed, als het iets is wat je super graag wil moet je gewoon heel veel moet verzamelen! En je van je moeder is echt super spijtig heel veel sterkte daarmee, maar je moet niet omdat je het niet durft te zeggen smoesjes gaan verzinnen om je geweldige drang naar kids weg te drukken! Vooral omdat je al aangeeft dat het gevoel al zo was voor dat je moeder overleed! Misschien kan je als je het echt niet durft te vertellen het in een brief zetten. Of proberen kleine hints te geven dat hij er misschien wel zelf over begint! Heel veel sterkte ermee!
Groetjes JUSTaGIRL
Door: Kenny op 13/04/2008 @ 01:16
Hallo,
Ik ben helaas geen vrouw haha maar het is wel beetje waar ik op
zou willen reageren bij mij is het nou net andersom !
En ik zoek advies die mij gegeven kan worden als man !
Ik ben samen met me vriendin en ik wil heel graag een kind met haar
alleen jammer dat we nog niet samen wonen maar
we zijn bezig met een huis en kunnen binnenkort een huis krijgen
En allebij hebben we onze rijbewijs ik ben 19 en zij is 20
en als ik er over begin dan lijkt het alsof ze geen kind met me wil
ze zeg steeds ja maar ik wil eerst me auto en me huis en me
huis helemaal ingericht hebben en dan denk ik er over na
ook kijken hoe het met me opleiding zit
ben ik dan gewoon ongeduldig of moet ik me gewoon aanpassen??
Ik heb al overal opgezocht hoe dat dan zit met studie enzo
en dat zouden we zeker redden want we zitten allebij o pschool
en doen het allebij hartstikke goed op school
ben stiekem wel gan informeren als je kind heb en zelfstandig woont
wat voor studiegeld je dan krijgen kan.. mij is uitgelegd dat je dan
ongeveer 900 tot 1000 eurp per maand krijgt als moeders zijnde
en als het kind er kent is de vader ook.
En daarnaas werk ik 4 dagen in de week
En zij werkt ook, dan zou dat toch makkelijk kunnen
we hebben ouders die altijd willen oppassen zeggen ze altijd maar
Kan iemand me aub advies gevenb ik weet helemaal niet meer wat ik moet doen ben radeloos !
en wil heel graag een kindje met me vriendin samen zodra het huis
er is enzo. maar het lijkt alsof zij niet wil
Groetjes Kenny
Door: Andromeda op 15/04/2008 @ 15:55
hallo, ik ben erg blij eens te kunnen lezen dat ik niet de enigste ben met zo'n imens verlangen naar een kindje..
ik ben nu 20 en vind dat van mezelf al een zeer goede leeftijd om een kindje te hebben. mn vriend (28) langs de andere kant heeft steeds wel argumenten om het uit de weg te slaan
het is niet dat hij geen kind wil, want als het zo zou zijn, zou hij er héél blij mee zijn zegt hij. maar ik wil niet perongelijk expres zwanger raken want dan hebbek meer het gevoel dat ik hem bedrogen heb en het de keuze moet je toch samen maken? nu ja, over sommige dingen heeft hij wel gelijk, ik studeer nog en zou ook graag eerst mn hogeschoolopleiding afwerken vermits het nog maar een jaartje is en dan kan ik een goedbetaalde job zoeken. maar mn verlangen is véél groter dan mn studie.
Ik heb ook het gevoel dat hij alleen maar op uitstel uit is. maar rond mijn 21-22 jaar (=afgestudeerd) stop ik met de pil, als hij dan nog geen kind wil moet hij maar verantwoordelijkheid opnemen. tot die leeftijd krijg ik de pil mss nog door mn keel (met veel moeite)..
Kenny, ik begrijp dat je radeloos bent, maar vergeet niet dat de mama meestal het meeste met de baby/kind bezig is.. Een kindje heeft je 24u op 24 en 7 dagen op 7 héél hard nodig en je moet er zeker van zijn dat je dat ziet zitten.. Papa's vergeten dat al eens..
Je kan je vriendin mss eens meenemen uit shoppen en extra aandacht besteden aan baby-gerief of een baby-speciaalzaak binnenwandelen om zo het onderwerp naar boven te halen en te laten merken dat je er écht naar verlangt!
groetjes xxx Andromeda
Door: Kenny op 22/04/2008 @ 10:41
Hoi Andromeda
Ik heb je advied opgevolgt en beetje met haar over gesproken
en dat idd zij het meest voor de baby er moest zijn ben ik idd
even vergeten.
Maar ze praaaaat er heel anders over nu ben super blij
Ze zei dat ze ook heel erg moedergevoel had maar dat ze alles gewoon
eerst op een rijtje wil zetten
September hebben we 99% kans dat we een huisje hebben dus moet wel goed komen. En als we het hui shebben en is ingericht stopt
ze met de prikpil maar ja daar gaat ook weer een hele tijd overheen
voordat dat weer helemaal uitgwerkt is heb ik gelezen maar goed
is het zeker gekomen ben hartstikke blij met je advies..
En ik hoop dat het bij jou ook heel snel goed komt echt waar sterkte
Groetjes Kenny
Door: Andromeda op 11/05/2008 @ 14:49
Hoi,
nu weet ik even helemaal niet meer wat doen...
ik heb vorige maand een ovariumcyste gehad die opengebarst is, vree pijnlijk (medicatie, platte rust..) en volgende week (na maandstonden) op controle bij gyne of het niet trugkomt..
Maar nu stond ik voor iet vree raar, toen ik mn maandstonden kreeg, een dag te laat, vroeg mn vriend "heb je ze al" en toen ik ja antwoorde kreeg ik een teleurgestelde blik trug en hij zei "weer geen kindje"
nu ben ik eigelijk helemaal in de war !
weet iemand wat doen ?
kenny, PROFICIAT hé ! ook al bennek te vroeg
Andromeda xxx
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.