ik vind dit heel goed van jou dat je het kleintje hebt gehouden ik heb namelijk een verkeerde keuze gemaakt en ben kort nadien ook nog is men vriend kwijt geraakt. je kan het best zonder mannen ze! nog veel geluk want iemand zoals jij verdient heel veel respect en het beste. greetz ikke

Gatver, ik las het stukje van Fina, ik word er misselijk van.
Jij hebt blijkbaar nog niet veel meegemaakt.
Als je eens nadenkt voor je zegt dat je een kind NEEMT!
Een kind KRIJG je....


Ik hoop van harte dat het je gegund is en dat alles goed mag gaan, maar bedenk dat je met dat soort teksten andere mensen erg kunt kwetsen.
En dan heb ik het (uiteindelijk) niet meer over mezelf,want wij hebben gelukkig een prachtige dochter mogen krijgen en wij zijn dolblij.
Ik hoop jij straks ook.....

hoi anni,
ik word zelf ook een jonge moeder,ben net 20 en 36 weken zwanger van onze eerste kind.Mijn man is nu 23,dus ook al heel jong.Ik moet zeggen dat ik me ook enorm erger aan die afkeurende blikken en opmerkingen die je van wildvreemden krijgt.Maar volgens mij heeft het geen zin om op alle oudere moeders boos te zijn.sommige mensen zijn pas op latere leeftijd toe aan een kind en dan zou het echt onverstandig van ze zijn om jong kinderen te krijgen.andere mensen zijn weer heel snel toe aan een kind,zoals ik bv.Er is niks mis met jong of wat ouder moeder te zijn,daar gaat het helemaal niet om.Ok,de kans op rottigheid wordt wel groter als je ouder wordt,maar het gaat echt bij bijna iedereen goed,of ze nou 20 of 40 zijn.
En kijk,je zult altijd mensen hebben die niet genoeg werkende hersencellen hebben om te begrijpen hoe dingen echt in elkaar zitten,maar waarom zou je boos op ze worden?Ik heb zelf juist medelijden met ze.
Bovendien,je hebt zat mensen die wel goed reageren,toch?
Groetjes,
Tatjana

Hoi Esther& anderen,

Denk je echt dat mensen met een afkeurende blik naar je kijken, of zou men zich misschien afvragen hoe oud zou dat meisje zijn? Volgens mij is er niks mis met jong moederschap, maar ook niet als je de keuze wat jaartjes vooruit schuift, iedereen moet doen wat het beste pas. Maar we hebben als vrouwen wel een biologische klok die doortikt. Gelukkig genieten wij ontzettend van onze 2 kinderen en vele met ons! Ik vind het heel dapper dat er hier (jonge) moeders en moeders met wat voor soort problemen echt voor hun aankomend kindje gaan, jammer dat in sommige gevallen de partner bijdrage ontbreekt, alhoewel ik de indruk krijg dat het soms maar beter is.

Ik hoop dat ik net zo’n sterke en trotse moeder wordt als alle jonge moeders hier!

hoi alles goed met mij wel alleen ik zit in spaning ik moet morgen ongesteld worden maar ben bang dat ik het niet wordt ik heb al een zoontje van drie en zelf ben ik 22 groetjes

Ik ben nu 22 en ik heb een vurige wens naar kinderen. Toen ik 20 was heb ik een abortus laten doen waar ik gruwelijk veel spijt van heb. Hopelijk raak ik dit jaar zwanger!!!

hoi, ik ben 18 en nu 29 weken zwanger, mijn vriend zag het ook eerst niet zitten, we woonden pas alleen, en ik werd zwanger, wat moeten wij nu met een baby zei hij? maar ik nam hem mee naar de eerste echografie en hij huilde tranen met tuiten, en zei hoe kan ik dit lief wezentje nu in de steek laten, zo lief en onschuldig, en hij veranderde van gedachte, hij wordt vast een goede vader, hij zit bijna dag en nacht op de computer te surfen over baby's en hoe je ze moet verzorgen mannen die je in de steek laten en met een "pakje" laten zitten zijn er zonder gevoel, later zal hij toch spijt hebben dat hij dit niet geacepteerd heeft, hij is nu jou en de baby kwijt,
koester je baby en vergeet hem, want hij is je toch niet waard, en zeker niet als ik zo'n keuze in zen hoofd haald, met alle steun dat je kunt krijgen, ga er voor!!! groeten een tienermoeder die bijna in hetzelfde straatje zat of jou, xxx

hellow dear...
Ik ben niet zwanger , maar wil hier toch op reageren
Ik ben 24 jaar en heb er bewust voor gekozen om bewust ongehuwde moeder te worden. dit een heel jaar over nagedacht en overweegt. Ik voel me echt super als vrijgezel.

Zwanger in Nederland?

Een drukke winkelstraat. De ogen die in je rug prikken. Je kunt het gewoonweg niet meer negeren. Je gaat je afvragen “wat zal men denken, is er soms iets mis met me?”
De onzekerheid begint langzaam aan je te knagen wat er uiteindelijk voor kan zorgen dat op straat rond lopen niet meer zo onbezorgd zal zijn als voorheen.
Is dit een herkenningspunt voor sommige, of klinkt dit heel vreemd. Het is een realiteit voor vele jonge moeders.
Ik vraag me soms echt af waar gaat dat heen met Nederland? Is het hebben van kinderen met een leeftijd van 35 of 40 een pre? Of juist een ongeschreven regel van de hedendaagse maatschappij?
En wat vinden we tegenwoordig nou eigenlijk “normaal”? Carrière maken en zoveel mogelijk geld verdienen? En alles meer en meer?

Om eerlijk te zijn heb ik daar de afgelopen weken vaak over nagedacht. In het begin van mijn zwangerschap werd er vaak aan mijn ouders gevraagd; “was het gepland? En is ze er blij mee?”
Wat ik nog steeds een rare vraag vind, die pas normaal word als je hem in het perspectief plaatst van de hedendaagse maatschappij. Deze vraag is dus wat mij betreft bekrompen en niet ruimdenkend. Maar dat is een mening waar je het wel of niet mee eens kunt zijn.
Natuurlijk heeft het me even overvallen en moest ik even aan het idee wennen dat mijn leven compleet zou veranderen en ik dadelijk de verantwoordelijkheid zou hebben voor een klein mensje.
Maar het blijft een klein wondertje dat met open armen onthaald moet en zal worden! Wat ik overigens wel apart vind is dat deze vragen mij nooit bereikt hebben en dus achter mijn rug om werden gesteld.
Zou men die vraag tegenover ons ongepast hebben gevonden? En is hij dat ook? We hebben ons leven verder helemaal op orde en kunnen ons kind dezelfde stabiliteit geven als elk ander gezin. Vanwaar dan die argwaan? En ook wij zijn gewend om onze eigen beslissingen te maken we wonen immers al geruime tijd op onszelf en hebben menig obstakel overwonnen dus “ja”het was een overwogen beslissing.

Inmiddels heel wat weken verder heb ik me regelmatig geërgerd en verbaasd over opmerkingen, blikken, en reacties van mensen. Zo werd er bijvoorbeeld gesproken over “een niet normale leeftijd voor een kind”. En wie bepaald dat dan? Begrijp me niet verkeerd, er zijn ook genoeg mensen die enthousiast hebben gereageerd en dit ook meenden. Maar bij andere dacht ik soms “daar heb je er weer zo een”. Zo iemand die de normen en waarde van nu met de paplepel kreeg ingegoten.

We zijn het land waar de oudste moeders wonen en waar het hebben van problemen wat betreft kinderen (krijgen) heel normaal is. Dat is pas raar! Dan te bedenken dat de oude garde van nu het heel normaal vond om jong en veel kinderen te krijgen. Wat is er dan toch veel gebeurt in die relatief korte tijd.

Ik ben nu op een punt beland in mijn zwangerschap dat ik de oude zwangere onder ons eerder indrukwekkend vind dan normaal. Zij zullen wellis waar minder te leiden hebben onder de “normen” van deze tijd, maar zullen zich misschien in het leven van hun kind meerdere malen afvragen hoe ze dingen zelf hebben ervaren. En laat dat nou al heel lang geleden zijn. Laatst nog kwam er in de wachtkamer van de gynaecoloog de ene na de andere grijze kalende man binnen met zijn vrouw. Ik heb dit eens vol verbazing aanschouwd en me afgevraagd of dit dan het beeld is wat Nederland voor ogen heeft. Ik kan met trots zeggen dat ik (en mijn partner) in ieder geval nog helemaal bij zijn en mijn kind daar ook voor de volle 100% in zal worden betrokken. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat elke kalende man ouderwets hoeft te zijn. Maar ik denk (om er maar even een vooroordeel tegen aan te gooien) dat ze iets minder flexibel in de heupen zullen zijn als de jonge generatie en misschien ook een wat minder creatieve kijk hebben op bepaalde zaken.
En wat is belangrijk en wat maakt een kind gelukkig? Is dat het kind dat met zijn ouders kan rennen en springen en in bomen klimt of het kind dat een groter cadeau krijgt voor zijn verjaardag? Het is voor iedereen anders hoe hij de tijd met zijn kinderen indeelt en je kunt ook niet iedereen over een kam scheren vind ik.
Het frustrerende is alleen dat de wereld om me heen dat wel met mij doet. En met vele jonge moeders met mij.

Op veel forums op Internet kom je berichten tegen van jonge (toekomstige) moeders die zich dezelfde dingen afvragen als ik en sommige die hier ook aardig onzeker van worden. Niemand wil buiten de boot vallen en gezien worden als anders. En dan is het de vraag hoe ga je daar mee om en wat voor effect laat je dat hebben op je leven en je zwangerschap?
Ik probeer er in ieder geval niet meer zo op te letten en wil mijn dagelijkse bezigheden en zwangerschap er niet door laten verpesten. Ook al kost dit soms best veel moeite.
We mogen er trots op zijn om jong moeder te worden/ te zijn!
En het geen wat dan zogenaamd belangrijk is, namelijk een drukke goedbetaalde baan die komt daarna nog wel. Indien je daar behoefte aan hebt dan hé. Ik heb er in ieder geval voor gekozen om mijn kind(eren) een veilige thuis haven te bieden waar ik ze niet laat opvoeden door het personeel van het kinderdagverblijf.

Wij hebben alles mooi op orde als die kleine zich straks meld. Hij zal terecht komen in een liefdevol gezinnetje waar hij de ruimte heeft om zich te ontwikkelen tot een ruimdenkend mens.
Want van ganzen politiek daar houden we niet van!