ik weet hoe je je voelt, zelf ben ik in de steek gelaten geweest toen ik zwanger was van mijn eerste dochter.zodra hij wist dat ik zwanger was heb ik hem nooit meer gezien.een moeilijke periode was dat. maar mijn dochter is nu 4,5 jaar en is ook gelukkig maar ben bang voor dat ze hem zou willen leren kennen. heb nooit meer iets van hem gehoord sinds die ene dag toen hij het wist. nu ben ik intussen getrouwd en heb een dochterje van 2 maand erbij en een derde op komst. hoe moeilijk het ook is, je slaat je er wel door, groetjes

hallo ik ben meike 20 jaar en 15 weekjes zwanger mijn man heeft me ook laten zitten en de scheiding loopt niet al te lekker zijn er meer mensen met problemen en willen er samen met mij ocer praten? voeg me dan toe op msn

hoi allemaal,

fijn om te lezen dat er ook anderen zijn die dit meemaken en ik heb echt steun aan jullie verhalen, ik ben er vandaag achter gekomen dat ik zwanger ben van me ex waarmee ik nog een keertje samen ben geweest, ik heb een zoontje van 5 van een andere ex die er veel voor hem is, het probleem is ik twijfel zo erg ik ben alleen geweest met de eerste en dat deed heel veel pijn, herhaalt de geschiedinis zich weer, me exen zijn nooit echt stabiele mannen geweest dus ik weet dat ik dit alleen zou moeten gaan doen als ik besluit het kindje te houden, er is ook veel in de relatie gebeurd om het weer te proberen, en in me omgeving niemand mag hem, wat moet ik doen ?? ik heb me ex meteen gebeld en het gezegd omdat ik zo geschrokken was maar hij is tegen abortus, kan iemand me aub een advies geven, ben heel bang maar had wel al lang een 2de gewild alleen niet zo. alvast bedank voor jullie reacties

hallo
ik las je verhaal. of het raad is wat ik ga vertellen weet ik niet maar wil je ff mijn verhaal vertellen.
ik had een erg leuke vriend toen we 2 jaar samen waren wilde we graag een kindje we woonde samen en alles ging perfect. ik raakte zwanger maar helaas kreeg ik een miskraam na 12 weken. we besloten even te wachten en het te verwerken. bijna een jaar later besloten we het toch nog een keer te proberen. en ja ik was snel zwanger alles was prima in orde ook met het kindje alles goed. totdat ik 12 weken zwanger was toen gooide mijn vriend mij ineens het huis uit. alles was van hem zei hij. ik kon niets maken het stond op zijn naam. daar ging ik 12 weken zwanger met een boodschappen tas met kleding naar me moeder. meteen kwamen de verwijten je had moeten luisteren toen we zeiden dat hij slecht voor je was en je had het kunnen weten dat het zo zou gaan...en je laat het kind toch zeker wel weghalen nu? dat werd er gezegd..ik kon de verwijten niet aan en ben gevlucht naar een opvanghuis om even na te kunnen denken. ik twijfelde of ik het kind moest houden ik had niets. maar omdat ik al een kindje verloren was kon ik het mezelf niet aandoen er nog een af te geven. ik besloot het te houden.. na veel praten met me ouders hebben ze mij toch geholpen...kreeg een huisje en beetje bij beetje me spulletjes bij elkaar geraapt. toch was ik niet gelukkig zat ik daar alleen met me dikke buik in me huisje. ik dacht eraan het op te geven voor ons allebei. toch heb ik me gedachten even omgedraaid en gedacht aan dat kleine wondertje in mijn buik die er niet voor gekozen heeft maar wij als ouders deden dat en dat haar vader het liet afweten hoefde niet te betekenen dat haar moeder dat deed. ik probeerde het van me af te zetten maar heb vaak gehuild. daar lag ik dan op 16 augustus 2006 alleen op de verloskamer ja alleen me moeder en stiefmoeder waren erbij maar niet de man waar ik van hield en waar het kindje van was...heel eenzaam voelde ik me.. ik wilde niets weten van me dochter zelfs niet toen ze het op me buik legde ik wilde het niet...zei tegen me moeder daar heb je je kindje hou haar maar ik hoef het niet...maar toen werd ze onderzocht en omdat ze omstrengeld was werd ze toch even naar het ziekenhuis gebracht om te onderzoeken...toen kwam mijn moeder gevoel naar boven en werd gek en zei nee pak haar niet af...wat had ik weer een verdriet en dacht "god dit pak je me niet af ik zal bewijzen dat ik wel een liefhebbende moeder voor haar zal zijn" na een paar dagen mocht ze mee naar huis... wat was ze prachtig en ik noemde haar charissa...ik was trots en verdrietig tegelijk...heb het heel zwaar gehad door dat ik het alleen moet doen... nu is mijn dochter 9 maanden oud en ik ben 23... al mijn vriendinnen gaan nog lekker op stap maar ik niet ik ben thuis maar weet je het is het allemaal waard ik hou zoveel van me dochter dat ik de ellende uit het verleden achter me heb gelaten en nu alleen maar geniet van elke dag met haar...en toen ze 2 weken geleden voor de 1e keer mama zei kreeg ik sinds lange tijd tranen van geluk...het is het allemaal waard dat mooie wondertje...ik hoop dat je er iets aan heb aan mijn verhaal...maar denk er goed over na voor jezelf en luister niet naar anderen...doe wat je hart je ingeeft...als ik had geluisterd naar me ouders op dat moment was mijn prachtige geschenk er nu niet geweest dan had ik nu verdriet en spijt gehad... doordat het een bewuste keuze was kon ik het niet verdragen om het weg te laten halen...en ik dank god nog elke dag dat hij me dat heeft laten inzien...ik wens je heel veel sterkte en succes met je beslissing wat die ook moge zijn..het is het allemaal waard geloof me!!!

groetjes brenda

Hallo dames,

Ik was op zoek op het internet naar moeders die tijdens de zwangerschap alleen zijn komen staan. Het leek er namelijk op dat ik zo'n beetje de enige was. Ik zelf ben niet jong meer (37) en heb een dochter van 11 jaar. Toen ik 3 maanden zwanger was ging mijn vriend er ook van tussen, terwijl ook wij heel bewust hadden gekozen voor een zwangerschap.
Omdat ik in die tijd het gevoel had echt helemaal alleen te staan, dus ook weinig steun kreeg van mensen om me heen, ben ik eigenlijk alleen mar aan het overleven geweest. En nu, al ruim 11 jaar later merk ik dat ik nog altijd niet alles helemaal verwerkt heb. Vandaar dat ik op zoek ben naar lotgenoten. Gewoon om te mailen en ervaringen uit te wisselen. Omdat het bij mij al lang gheleden is, heb ik veel ervaringen om uit te wisselen.

Mijn e-mail is: c.verrijt1@chello.nl

groeten en sterkte allemaal,

Carry

Hoi,

Ben zelf net gister ook in de steek gelaten door mijn vriend. In eerste instantie was hij erg blij. Maar nu hij in de gaten heeft dat
ie ook verantwoordelijk moet zijn heeft hij er geen zin meer in. Ik wil iedereen die in deze situatie zit veel sterkte wensen. Op dit moment gaat het nog niet goed, maar ik ben er wel van overtuigd dat het allemaal goed komt. Hoop dat er mensen zijn met een positief verhaal. Want op internet lees je er weinig over.

Groetjes Judith

voor mij herhaalt de geschiedenis zich, 9 jaar geleden werd ik per ongeluk zwanger van mijn eerste dochter. Ik heb toen vanaf het moment dat ik het wist helemaal alleen gedaan, iedereen was erop tegen, maar ik niet. Ik moet zeggen dat het nog steeds heel moeilijk is want ze vraagt naar hem. Nu ben ik 6 weken zwanger van mn inmiddels ex. Zijn eerste reactie was dat het gods geschenk was, maar het werd hem ook duidelijk dat daar verantwoordelijkheden aanzitten dus hij heeft me laten vallen als een baksteen. Nu zit ik, bang en trillend, de klok tikt voor een abortus, maar ik kan het niet. Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen!!! Ik heb geen werk, heb al een dochter waar ik echt helemaal alleen voor sta! En hij komt alleen voor een abortus! Ik heb met de vader van mn eerste dochter zoveel problemen gehad, wat heel erg veel pijn heeft gedaan. En nu weer! Radeloos!!!!!!

hey hallo

ff een reactie op jou toch wel erg ontroerende berichtje
ik leef erg met je mee moet je weten en mede omdat we beiden in dezelfde situatie zitten en ik niet goed weet wat doen...

ik ben zelf negentien, had een relatie van 3 jaar en half... alles ging super goed... onverwachts toch zwanger geraakt maar bieden enorm blij..; iets wat uit liefde ontstaat kun je niet weigeren was ons motto...
nu heeft hij me echter in de steek gelaten omdat hij heeft opgebiecht al paar maanden iemand anders te hebben buiten mij... en ondertussen ben ik wel 12 weken zwanger van deze geweldige ukkepuk...

je vrienden en familie zijn de belangrijkste stteun die je nu nodig hebt... trek je op aan de gedachten dat je binnekort een geweldig kindje in je armen houd... denk niet terug maar denk vooruit... alles komt goed ook al heeft het tijd nodig


good luck!!!
als je wil praten, je bent welkom eh :) dikke zoen van ons 2

ik heb ongeveer hetzelfde meegemaakt, was zwanger van mijn oudste, ongeplant, wou het houden mijn vriend is beginnen doorslaan niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk, ben van hem weggegaan, in een vluchthuis voor vrouwen gezeten, kon het niet gewoon worden en ben weergekeerd, bang dat hij mij zou vinden en iets aandoen, zonder inkomsten en zonder huis.bij hem terug gekeerd.
de eerste maanden alles koek en ei, ondertussen was mijn zoontje er al, weer in dezelfde sleur gevallen met zijn losse handjes... toen bleek als mijn zoon amper 6 maand dat ik weer zwanger was van het maar 1 keer te doen. (want ja sex was niet voor te zeggen dagenlijks.)
bleef veel bij mijjn moeder maar zei er niks van. vanaf de 11ste week wist ik pas dat ik zwanger was, mijn regels kwamen wel door, teste negatief op zwangerschapstest, bloed getrokken ook negatief, ondanks mijn borsten bleven groeien en veel simptomen van zwanger zijn, inwendig onderzoek gedaan de gynaecoloog zei dat ik vocht op mijn baarmoeder had, wat toen al dat vruchtje was.... onvoorstelbaar ja!
dus vanaf de moment ik bevestigd werd dat ik idd zwanger was heb ik mijn zoon meegenomen en vertrokken, want hij bleef slaan en vernederen, wou niet nog een kindje in deze situaatie laten leven...
ze zijn wel alletwee erkend, de grootvader zat erachter dat dat zeker moest gebeuren want hij wou ze zeker zien en voor de lijn voort te zetten, stom dat ik dat gedaan heb, hang er nog aan vast en hun vader is echt een onverantwoordelijke kerel, de weekends dat ze bij hem moeten, laat hij ze ergens anders, hij moet dan plots werken, of belt hij af dat hij moet overwerken en ze wel een andere keer komt halen... echt ne loser!
maar mijn zoon die begrijpt dat en zegt papa moet veel werken, toch erg.. maar heel erg lief, en ze zien hem graag ook al zien ze hem niet veel, dus wil ze ook niet ontzeggen om hem te zien.
mijn dochter heeft het er niet zo voor want hij zei tegen haar dat hij haar niet moest hebben en dat ze stoute kleine is, wreed toch, en tegen mijn dochter zei dat zijn vriendin jullie echte mama is en ik ben jullie echte papa, komaan zeg...
en ik kan er niet veel tegen doen, gewoon ze zo goed mogelijk opvangen, want als ik mijn gedacht zeg tegen de kindjes die snappen dat niet en mogen daar niet de dupe van zijn, ik leg ze dat zo goed mogelijk uit.
heb ondertussen ook iemand leren kennen (van vroeger) en dat gaat enorm goed, zo goed dat we al samenwonen en dat we een kinderwens hebben, we zijn al een 6 maand aan het proberen maar het vlot niet echt, stress zeker
maar hij is super voor de kindjes , doet er méér voor dan hun eigen vader, en zij zien hem ook doodgraag, dus dat wil zeggen ondanks al de tegenslag komt er een klein lichpuntje en dat moet je met beide handen grijpen, wel met voeten op de grond blijven he, achter 5 jaar alleen te zijn grijp ik nu pas die kans, wil mijn kinderen niet van de ene vervangvader naar de andere sturen, en niet zomaar iemand nemen om niet alleen te zijn.
was beetje berekend en dat moet je zijn, je kan je niet zomaar laten gaan.
je moet goed denken voor je kindjes, die zijn het belangrijkste!!
groetjes en sterkte aan iedereen die het beetje moeilijk heeft.
wendy

hoi allemaal, ik weet sinds afelopen woensdag dat ik zwanger ben. mijn vriend praatte al over ond 3en tot zaterdag avond... zijn moeder heeft hem gezegt dat ie moet kiezen tussen haar en mij want zij zal dit king nooit accepteren want ik ben geen moslim en mag niet van het geloof. (wat voor geloof heb je als je zoon zn eigen kind in de steek moet laten) maar goed nu zit ik hier dus mooi alleen ergens hoop ik dat ie terug komt maar aan de andere kant denk ik laat maar, wat voor man bem je als je zo je moeder achterna loopt??