Een echte liefdesbaby
Mijn vriend Tom en ik zijn nog niet eens een half jaar bij elkaar. We kenden elkaar wel al langer toen we eind februari iets met elkaar kregen. We waren (en zijn) super verliefd en na één maand vroeg Tom al of ik met hem wilde trouwen! En natuurlijk heb ik ja gezegd! We hadden plannen om juni volgend jaar te trouwen, maar die plannen hebben we vooruit moeten schuiven. Want we krijgen eind januari een kindje! Onze liefdesbaby noemen we het!
Ik zou dus alleen maar heel erg blij moeten zijn (en misselijk… hihi), maar nee…
Ik ben nog studente en zou normaal gezien dit jaar afstuderen. Door omstandigheden is dit anders gelopen en ik moest mijn eindstage nog doen. Deze begint op15 augustus en zou 5 maanden duren. Maar het wettelijke zwangerschapsverlof start aan 37 weken en daardoor kom ik net niet aan die 5 maanden.
Ook weten ze nog van niks op mijn stage, want tijdens het sollicitatiegesprek wist ik het zelf nog niet eens. De afspraak was dus mondeling en er staat nog niets op papier… Ik kan me daar behoorlijk druk over maken, want ik wil mijn opleiding zo graag voor de bevalling kunnen afronden. Daarna wordt zo lastig… Maar als het echt niet anders kan, dan zal het wel moeten.
Ik heb al vaker gelezen dat vrouwen, die net zwanger zijn, bang en onzeker zijn. Ook ik ben dat. Ik ben al een keer eerder zwanger geweest, maar dat ging fout na 10 weken. Rond deze tijd dus… Ik zou, voor mijn eigen rust, graag een echo willen om te zien dat alles goed gaat, maar kan dat nog wel zomaar? Normaal doen ze dat alleen bij twijfel over de duur van de zwangerschap, na drie miskramen, bij meerlingen en om andere redenen waar ik niet voor in aanmerking kom.
Aan de ene kant ben ik erg blij met mijn zwangerschap en wil ik niets liever dan mama worden, samen met Tom. Maar aan de andere kant zijn er al twee redenen die de pret aardig bederven… Toch probeer ik me er zo min mogelijk druk over te maken en er zoveel mogelijk van te genieten.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: SARAH op 28/05/2004 @ 15:26 
bedankt voor die lieve woordjes
Door: Lieve op 17/07/2004 @ 21:08
Hallo allemaal!
ik ben Lieve, ben 27 jaar, woon in Belgie en word binnen 3 maanden moeder van mijn derde kind. Mijn man had al 3 kinderen uit zijn eerste huwelijk dus word dit ons zesde kind. Is bewust gekozen maar ook niet altijd makkelijk...iedereen heeft zijn mening klaar!
Mijn motto: geniet ervan, doe wat je zelf goed vind en laat de anderen maar doen en denken wat ze willen...het is tenslotte jouw leven en je leeft het maar één keer!!!
Groetjes!
Door: Michelle op 02/08/2004 @ 13:09
Hallo allemaal!
Ik ben Michelle en 19 jaar. Ik heb al een tijdje een kinderwens, maar mijn vriend dus nog niet. Ik had wel wat verschijnselen van het zwanger zijn ( verschrikkelijk moe, pijn in mijn borsten, blaasontsteking en veel plassen ), maar de test wees uit dat het niet zo is. Het was zowiezo niet gepland, maar in mijn ogen zeker gewenst. Nu ik weet dat ik dus niet zwanger ben, vind ik het best wel een teleurstelling. Maar aan de andere kant vind ik het een opluchting omdat mijn vriend nog geen kinderen wil. Hij zou me wel steunen als ik het eventueel wel zou zijn. Weet gewoon even niet meer wat ik moet denken hiervan. Hoop dat iemand me op kan beuren?
Groetjes, Michelle
En aan alle jonge moeders (ouders): vind het knap dat jullie je er allemaal doorheen slaan!
Door: melissa op 16/10/2004 @ 10:40
hallo allemaal! ik ben nu 18 en mijn vriend is 24 ik ben nu precies 20 weken zwanger en ook ik heb het helemaal niet makkelijk vlak voor ik zwanger raakte,raakte ook ik mijn baan kwijt en vanaf die tijd ben ik al bezig met een uitkering
alleen doe ze nogal moeilijk over, hun vinden dat mijn ouders hier verandwoordelijk voor zijn en dus voor de koste moeten op draaien maar met me echte moeder heb ik al bijna 2 jaar geen contact meer(die heeft me verlaten voor haar man)en tussen me vader me mijn gaat het ook niet echt goed zins hij weet dat ik zwanger ben.gelukkig heb ik wel een hele lieve pleeg mama die me met alles helpt en nu ook weer!!! want mijn vriend en ik hebben besloten om ff een pauze in te lassen want de laatste tijd hadden we veel menings veschillen(en dus veel ruzie en stress)en dit is niet goed voor onz kindje dus ik woon weer bij me mama dit doet me ook heel veel pijn en verdriet maar ik weet waar ik het voor doe en uiteindelijk komt alles goed. ik wil eigenlijk alleen maar zeggen blijf sterk allemaal en als je het even niet meer ziet zitten denk dan aan dat kleine wezentje dat ik je buik groeit dan komt alles goed 
sterkst en veel geluk allemaal gr melissaDoor: yonnie op 06/02/2005 @ 16:22
Hai allemaal,
Ten eerste gefeliciflapstaard met de zwangerschappen. Ik zelf ben ook zwanger al 23 weken en ook nog es 2e jaars small business student. Ja het valt allemaal niet mee maar het moet lukken. Ik ben op mijn 22ste begonnen aan de studie en in het begin van de zwangerschap was ik ook bang voor de gevolgen. Ik hou van het kindje maar dacht bij mezelf: hoe ga ik dit allemaal doen in vredesnaam? Weet je vooruitplannen lukt gewoon niet want je weet niet hoe hetallemaal gaat lopen dus gewoon afwachten en genieten, dat is mijn motto. Ik heb grote schijt aan alle vragen of het wel zo bedoeld was etc. Ik zeg gewoon dat men zich er maar niet mee moet bemoeien, het is toch mijn keuze geweest. Ik moet ook stagen lopen begin september 2005. Ik word nu al niet aangenomen trwijl ik de meest geschikte student ben. School weet hiervan dus kunnen zij mij niets verwijten. Ik zou lekker genieten van je zwangerschap!!!!! Want als je studie nu niet lukt dan maar 2 jaar wachten hoor.
Dat kan ook. veel sterkte nog!!!Kuzziee
Yonnie
Door: mie op 18/03/2005 @ 15:08
Hey,
Ik ben 22j en momenteel 33weken en 5 dagen zwanger van ons eertste kindje!
Wij zijn nu 2jaar en 2.5maand samen, waarvan 8.5maand getrouwd!
Bij ons is het dus ook allemaal vlug gegaan! Na 6 maanden woonden we al samen en na net geen 1.5jaar zijn we getrouwd! 1maand na ons huwelijk wisten we dat ik zwanger was! We hadden niet gedacht dat ik zo vlug ging zwanger raken, maar ons kindje was meer dan welkom!
Momenteel ben ik werkloos, maar mijn man werkt fulltime! We hebben het soms moeilijk, maar we slaan er ons door! Voor ons kan ons kindje er niet snel genoeg zijn!
Ik zou zeggen, geniet van je zwangerschap en bekijk rustig hoe je het gaat doen met je studie!
Je kan altijd achteraf je studie afmaken als dat gaat natuurlijk!
Groetjes en proficiat
Door: Anoniem op 20/04/2005 @ 09:41
We hebben besloten dat ik in augustus 2006 stop met de pil!! Wij willen ook graag jonge ouders worden!! Stel dat het meteen zou lukken (wat we alleen kunnen hopen) dan is hij 27 en ik 22. En ik heb net mijn studie afgerond...
Het duurt nog wel even maar kijk er al echt naar uit!! We hebben nog een mooi kamertje over waar we de baby kamer van kunnen maken!!
Het duurt nog even.. maar houd jullie destijds wel op de hoogte ok? liefs ons
Door: miranda op 19/05/2005 @ 13:01
ik ben 18 jaar en ik heb nog 2 maanden te gaan en tis plezant om een jonge moeder te worden mijn vriend vindt het ook plezant om jonge papa te worden hij zelf is 21 het heeft wel voordelen om jonge ouders te worden dan heb je later als je veertig bent nog heel veel plezier aan
xxxjes mirandaDoor: Anoniem op 17/06/2005 @ 23:17
Heb je meschien gezellig met ons mee te babbelen over jou ervaring? ga dan naar http://www.mama-deluxe.tk liefs maartje. Je bent van harte welkom, en natuurlijk ook moeders in spe, of iedereen die gezellig mee wil babbelen.
Door: Anoniem op 11/07/2005 @ 10:21
Hoi, Ik ben nu bijna 23 jaar en ben 24 weken zwanger. Ik vind het ook fijn om een jonge mama te worden maar ik wou zo graag dat mijn vriend ook blij zou zijn. Hij trekt zich nergens iets van aan, en wilt niet betrokken raken bij de baby. We zijn wel nog samen maar dat is enkel omdat ik het financieel niet red alleen. Hij neemt mijn geld af. Hij heeft mij ook tot 3x toe in mijn buik geslaan. Ik vertrouw van binnen dat het allemaal in orde komt. Dit kindje houd mij sterk en doet me inzien dat wonderen bestaan. Mensen oordelen direct als je zegt dat je "ongewild" zwanger bent. Maar daarom is het nog niet "ongewenst". Voor mij toch zeker niet. Toch wil ik aan iedereen laten weten: bezint eer je begint want als je plots er alleen voor staat en van niemand steun krijgt is het moeilijk om verder te gaan. Ik voel me door mijn vrienden en familie in de steek gelaten. Toch kan ik me niet alleen voelen want ik heb een klein hulpeloos wezentje dat voor altijd bij mij zal zijn.
Door: Tatjana Wijtsma op 15/07/2005 @ 14:24
Hoi iedereen!
Ik ben er een tijdje niet geweest,maar nu ben ik er dus weer. Vorige keer was ik nog zwanger, nu heb ik een baby van bijna 15 maanden en ik vind het GEWELDIG! mijn man ook.
Ik wilde trouwens even reageren op verhaal van Anoniem.
ALs die gast je in je buik durft te slaan, dump hem!
Als je hulp nodig hebt, of wat dan ook, mail mij effe, we komen er wel uit. Maar alsjeblieft laat je (en je kind!) niet zo behandelen. Ik heb nog best was baby-dingetjes over, dus als je wat nodig hebt, mail!
koshka47@hotmail.com
En geloof mij, meid, hij is je hoe dan ook niet waard.
Door: Tatjana Wijtsma op 15/07/2005 @ 14:29
Nog even iets,
ik zag bij veel meiden de twijfel of ze door kunnen gaan met studie. Nou, bij mij is het helemaal gelukt
en ik ben de enige niet. sinds kort hebben we op de universiteit een moedergroep, en al die meiden lukt het dus ook dus geef de moed niet op en ga ervoor. Is soms best lastig, maar als je iets echt wilt krijg je het wel voor elkaar.Groetjes
Door: Ingrid op 09/08/2005 @ 14:33
Hallo meiden,
Van harte gefeliciteerd met jullie zwangerschappen. Ik ben zelf 22 jaar, vierde jaars student en heel onverwachts bijna 20 weken zwanger van ons eerste kindje. Mijn vriend en ik zijn nog samen en ik ga eind van het jaar beginnen met afstuderen. Als jullie contact op nemen met je studiebegeleider die kunnen je heel goed helpen dat hebben ze bij mij ook gedaan en ik heb ontzettend veel steun aan mijn familie vooral mijn moeder die voor het kindje gaat zorgen als ik ga afstuderen waar ik haar heel erg dankbaar voor ben.
We gaan het allemaal redden met school hoor als je er maar helemaal achter staat.
Ik wens jullie allemaal succes
en als jullie contact willen kunnen jullie mij altijd mailen.groetjes
Door: linda op 25/01/2006 @ 00:00
hallo allemaal,
ik geef de mensen gelijk die hier zeggen dat als je je klaar voelt voor een baby dat je ervoor moet gaan. Maar, er is toch wel een maar bij mij aan verbonden
: je mag je nog zo klaar voelen voor een baby al zelfs ben je maar 16 of 17, toch moet je ook het financieel aspect bekijken. Ik weet een baby kost zoveel als jezelf wilt dat het kost, maar toch een paar vaste kosten he. Kleertjes hoeven niet duur te zijn of uit boetieks te komen, maar de voeding moet toch op niveau zijn. En deze is niet echt goedkoop. Wou dit maar effe kwijt voor de jonge meisjes met een drang om moeder te worden.Groetjes en veel succes aan iedereen hier
Door: Lotus op 22/03/2006 @ 12:48
Hoi allemaal,ik ben niet zwanger maar zou dit graag eind 2006 begin 2007 willen worden.Mijn vriend en ik zijn acht jaar samen en wonen 2 jaar samen.In November hebben we een eengezinswoning gekocht.Zelf werk ik in de zorg en word in Augustus 21 jaar.Ik heb het gevoel dat ik er helemaal klaar voor ben maar zou toch willen wachten tot ik een jaar ouder ben en zeker weet dat ik financieel gezien minder kan gaan werken.
Met vriendelijke groet Lotus.
Door: Nathalie op 24/04/2006 @ 15:02
Dag iedereen,
Ik krijg met mijn eerste vriend met wie ik voor het eerst de lakens deelde
ons eerste kindje, we zijn nu 4 jaar samen en nog altijd even gelukkig, ons kindje word verwacht in oktober xxxDoor: line_mama_ibe op 05/07/2006 @ 09:43
voor sarah, je school combineren met een kind is perfect mogelijk mits een goede organisatie, ik ben 19 jaar heb mijn voorlaatste afgewerkt in september begin ik mijn laatste heb een zoon van 6mnd en woon alleen, en het valt perfect te combineren, we leven met 3 van één loon, er komt geen OCMW bij te pas. je kan dat wel hoor meid! als er iets is kan je me altijd toevoegen.
groetjes een jonge mama
xxx
Door: heidi op 20/03/2007 @ 12:07
Ik ben 23 en sinds 18 december 2006 getrouwd met rob (hij is 28). Voordat wij gingen trouwen ben ik gestopt met de pil (rond juli al). Toen kreeg ik in Augustus een aanbod voor een opleiding van 2,5 jaar... Rob en ik hebben toen besloten dat ik voor de opleiding moest gaan en ik ben weer begonnen met de pil. In september ben ik begonnen met die opleiding, 1 week in de maand naar school en de rest gewoon werken. Maar nu heeft mijn broer een dochtertje gekregen en is bij mij de kinderwens momenteel weer zo groot, dat ik niet weet wat ik moet doen. Ik heb het idee dat ik minder gemotiveerd naar school ga en een soort met het idee: als ik het eerste jaar zak, dan stop ik met de opleiding en kan ik aan kinderen beginnen... maar ondertussen haal ik wel flinke voldoendes... Ik zit dus echt in een dilemma, maar 2 jaar duurt nog zo lang en ben bang dat ik er spijt van krijg als ik dan niet zwanger raak ofzo...
Wat zouden jullie doen?? Ik heb erg hard advies nodig.
Groetjes Heidi
Door: wenneke op 24/10/2007 @ 23:56
hallo iedereen
ik ben 24 en ben net bevallen van een dochter mijn eerste kindje
ik ben heel gelukkig met haar en zou haar niet kunnen missen
maar ik heb wel een goed advies voor iedereen
ben je bezig met studie's of opleiding maak dit dan eerst af voor je aan kinderen begint je kan je diploma goed gebruiken ik heb er zelf geen en heb er spijt van dus al heb je een kinderwens die kan wachten hoor ga voor je diploma e,n dan de rest want een kindje kost veel geld
xxx wenneke
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.