Waarom nu al?
Door Ei op 11/10/2004 - 17:03:
16 Jaar, 5 maanden en 1 dag ben ik nu… En al sinds de zomer van vorig jaar verlang ik naar het moederschap. In het begin probeerde ik dat gevoel te onderdrukken en maakte ik mezelf wijs dat het maar een fase was, dat het wel zou overgaan… Maar niets was minder waar. We zijn nu een jaar verder en het verlangen is sterker dan ooit.
Het begon met een onwaarschijnlijke hoeveelheid liefde, bewondering, respect, nieuwsgierigheid voor en naar zo’n bolle buik met daarin een leventje in volle groei. Reeds voor vorige zomer kon ik nooit m’n ogen van een zwangere vrouw afhouden. Het fascineerde me en ik vond (en vind nog steeds) het prachtig dat een vrouw het ongelofelijke voorrecht heeft een kind in haar buik te laten groeien, ontwikkelen… En als een voorrecht beschouw ik het: als zwangere vrouw heb je gedurende 9 maand zo’n innige band met je kind, je beschermt hem/haar gedurende 9 maand met je eigen lichaam, je voedt hem/haar, je creëert al vanaf het begin een veilige thuishaven… Dat alleen al maakt me blij en maakt me trots om een vrouw te zijn, want ook ik zal ooit deze enorme ervaring mogen beleven!
Maar daar wringt het schoentje… Die “ooit” doet me zoveel pijn…
Reeds een jaar is voorbijgegaan en ik had m’n ups en m’n downs. De ups werden door verschillende dingen veroorzaakt, maar de downs hoofdzakelijk door dat verschrikkelijke verlangen dat ik op deze leeftijd nog niet hoor te hebben…! Ik kan daar zo kwaad om worden: waarom heb ik die gevoelens nu al?!? Ze berokkenen me toch alleen maar last! Ik kan er met bijna niemand over praten, want de reacties zijn toch altijd hetzelfde: “Het is maar een fase, het gaat voorbij. Veel tienermeisjes hebben die gevoelens, in de plaats van een pop willen ze nu een echte baby…”
Maar dat is niet zo! Hoezeer verlang ik ernaar met een partner een kind te verwekken, hoezeer verlang ik ernaar om samen met hem gedurende 9 maand van ons kleine wondertje te genieten… Hoezeer verlang ik ernaar om ons kind ter wereld te brengen… Hoezeer verlang ik ernaar ons kind op te voeden en te zien opgroeien… Klink ik nu 16? Dat vraag ik me soms af… Ben ik nu ouderwets of vooruitstrevend? Het enige dat ik weet, is dat ik toekomstgericht ben. Nooit heb ik er echt van genoten om uit te gaan, maar ik kan er wel van genieten om met iemand een goed gesprek te hebben. Het liefst van al zit ik te dromen of te lezen of te b(r)abbelen hier op het forum :-) .
Ik doe niets liever dan te dromen over later, dromen over hoe ik in mijn studententijd iemand ga ontmoeten, dromen over mijn latere job, dromen over mijn gezin… Maar vergis je niet, naast al dat dromen heb ik wel degelijk nog een actief sociaal leven. Het is niet zo geweldig, maar ik heb er toch een!
Ik wou dit alles gewoon eens neerschrijven en met jullie delen, omdat het allemaal zo verschrikkelijk frustrerend is. Het is frustrerend om deze gevoelens te hebben en het meest frustrerende van al is: dat bijna niemand me begrijpt. Ik vraag me af hoeveel van de lezeressen en lezers hier nu werkelijk begrijpen wat ik bedoel. Hoogstwaarschijnlijk beschouwen de meeste onder jullie me nu als een of andere puber die wil opvallen en volwassen wil doen… Het zou me niet verbazen, ik word voldoende geconfronteerd met die conclusie… Het betekent al heel veel voor mij als er een paar mensen toch proberen me te begrijpen, dan ben ik in mijn opzet geslaagd… Want ik ben niet de enige die met ‘dit’ zit, daar ben ik van overtuigd!
Tot slot wil ik nog even een paar mensen bedanken: Jessie, MSJ, Nat, … en al de anderen van het forum waar ik hier op zit, BEDANKT! Jullie hebben de voorbije maanden een heel stuk draaglijker gemaakt en ik bedank jullie daarvoor vanuit de grond van mijn hart…
x,
Ei
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Daantje op 18/12/2007 @ 17:46 
Hallo allemaal,
ik ben 16 jaar en heb al moedergevoelens vanaf me 12e!!
ik heb altijdmet poppen gespeeld, envanaf me 11e gaan oppassen en ik heb het nog steeds, en ik geloof niet dat het een fase is wat sommige zeggen aangezien ik het al 4 jaar hebt.
Elke dag lees ik verhalen erover op internet en denken dat ik zwanger ben denk schijnzwanger want elke keer is het niet zo.
me vriend zegt dat hij er pas over 2 jaar voor klaar is denkt hij.. ow dat vind k nog zo lang, ik kan niet w8en!
al doen we het soms 'voor het zingen de kerk uit' dus het kan gebeuren..maar ik verwacht er niet te veel van!
Gr een verlangende moeder!
Door: sabrina op 28/12/2007 @ 19:27
ik heb het ook heel erg ik ben nu 14 en ik zou heel graag een kind willen!
ik heb het al sinds me 12de!
en ik wil zo en zo graag een kindje
ik heb een vriend en die is 21 en wil ook graag kinderen dus ja
het kan wat worden
hoy mijn kinderwens begon ook op men 15 de maar ik ben toch zo verstandig geweest om te wachten tot men school uit was toen ik afstudeerde had ik al bijna 2 jaar een hele lieve vriend en zijn we gaan samen wonen .
na een jaartje zijn we gaan proberen voor een kindje en in augustus is hij geboren .mijn flinke zoon kyeno .ik was toen 19 en het gaat ons heel erg goed
ik hoop dat we dit jaar voor een broertje of zusje zullen zorgen
groetjes
Door: Maloutjj op 28/01/2008 @ 18:26
heey iedereen ,,,
ik begrijp het helemaal ik ben zelf 18 heb net mn relatie verbroken van 6 maanden we hadden allebei een kinderwens.. hij had al een dochtertje dus dat versterkte mijn gevoel alleen maar,ze voelde voor mij ook aan als een dochtertje maar toch ook anders ik heb ook zusjes van haar leeftijd dus ja, was een beetje verwarrend af en toe. nu is de relatie verbroken en ik heb het sterke gevoel dat ik zwanger ben ik ben heel misselijk iedere ochtend.. maar ik weet het niet zeker, ik ben altijd onregelmatig ongesteld geweest dus ik weet dat de kans klein is dat ik zwanger ben. maar ik heb wel veel verschijnselen ervan. ik weet dat als het zo is dat ik het kindje hou.. maar ik ben wel bang.. ik weet ook dat ik het wel ga redden als het zo is. maar het zal niet makkelijk worden.. ik hoop dat iemand dit ook heeft meegemaakt dat ik er met iemand over kan praten je kan me toevoegen op msn m_hardorff@hotmail.com of je kan me mailen .. Groetjes Loutjj
Door: Babet op 15/02/2008 @ 16:30
Hallo allemaal!!
Ik ben 16 en heb al sinds een tijdje ook verschrikkelijke sterke gevoelens naar het moederschap. Het lijkt me gewoon zo geweldig! Ik heb nu sinds 2 jaar en 4 maanden een vriend, soms heb ik het erover met hem maar hij wil er absoluut niks van weten, en als ik op een dag zwanger zou raken (op deze leeftijd) zou hij het absoluut weg willen halen. Gaat dit gevoel over? Ik ben wel iemand dat als ik wat wil, gaat dat gevoel niet over tot dat ik het heb. Maar dan denk ik ook, ik ben pas 16 zit in m'n vierde jaar van school.. hoe zou het gaan als ik toch een kindje zou krijgen op deze leeftijd?
Kusjesss Babet
Door: anoniem op 26/03/2008 @ 21:40
Hallo,
ik wou zeggen dat ik met het zelfde probleem zit ik ben 16 en heb een vriend van 25 we zijn al bijna 2 jaar samen en heel gelukkig maar we willen ook al graag een kindje niemand accepteerd het ik weet precies hoe je je voelt..!!
XXX
Door: lauie (profiel) op 27/03/2008 @ 10:41
Hallo meiden.
Ik heb ook ooit ergens geschreven dat ik deze gevoelens heb. We zijn nu zo'n 5 jaar verder, ben nu 22, en nu gaan we er echt voor. Heb nu een baan, bijna klaar met school, een huis en een superrelatie met mijn vriend.
Ik weet dat het heel moeilijk is om met deze gevoelens om te gaan maar ik kan alleen maar zeggen dat ik ongelooflijk blij ben dat ik heb gewacht. Ik heb wel het idee dat ik een kindje nu meer te bieden heb dan 5 jaar geleden. Ik hoop dat jullie hier wat aan hebben.
groetjes
Door: Maris op 27/03/2008 @ 10:49
Beste meiden,
Moedergevoelens terwijl je eigenlijk zelf nog tiener bent, heel herkenbaar. Toch wil ik jullie echt waarschuwen om te wachten totdat je je studie af hebt, financiele zekerheid en een lieve man hebt. Ik wist ook al vroeg dat ik kinderen wilde en het liefst toen direct. Ik heb gewacht totdat ik gesetteld was en een lieve vader voor mijn kinderen had. Inmiddels ben ik al 26 en zwanger van ons eerste kindje.
Nu kan ik het kindje alles geven wat het nodig heeft want met alleen liefde kom je er niet. Bedenk dus eerst goed wat je het kindje te bieden hebt!!
Allemaal heel veel succes en sterkte, geniet van deze periode in je leven. De volgende periode komt snel genoeg.
Door: mimi1701 (profiel) op 01/04/2008 @ 00:06
hai,
Maris ik geef je volkomen gelijk!
Sterkte met de
en niet- vrouwen(meisjes) en andere met 
of 
en ook veel succes!groetjes
Door: anoniem op 07/04/2008 @ 19:21
Hoi!
Ik ben ook nog niet zo lang 16 en heb al een heel sterk verlangen naar een kindje. Aan de ene kant heb ik zoiets van ja ik ben 16 wat moet ik nu al met een kindje ik kan het waarschijnlijk helemaal geen toekomst bieden, maar het verlangen naar een kindje is zo sterk! Ik durf er niet echt over te praten omdat mensen altijd zo raar reageren van ja en je bent nog jong en blablabla maar dit neemt het gevoel echt niet weg. Het wordt juist elke dag sterker, vooral als ik dan over straat loop en weer zo'n lief kindje zie. Ik weet het zeker, ik wil nu al mamma worden maar ik durf er niet goed over te praten. Met mijn vriend heb ik het wel besproken maar hij denkt er echt nog niet over na. Het valt mij op dat mensen altijd zo moeilijk doen over tienermoeders en daar baal ik soms wel van..
Groetjes.
Door: anoniem op 08/04/2008 @ 14:30
Hallo meiden,
Ik begrijp helemaal wat jullie voelen, ik (17jr) sta zelf ook al te springen en gelukkig me vriend(23jr) ook we hebben een goede stabiele relatie en wonen samen. Ik slik nog wel braaf de pil ;) maar ga daar over een half jaar mee stoppen. Wel zijn we al bezig met spullen bij elkaar te zoeken. Het lijkt me leuk om met andere meiden er over te emailen, die er ook al zoals ons erg mee bezig zijn.
xx
Door: Jaleesa op 14/04/2008 @ 19:35
Hallo meiden,
De gevoel die jullie hebben komt me heel erg bekend voor.
Ik ben volgende maand alweer 19 en me vriend en ik willen heel graag
een kindje. Maar we hebben besloten er toch niet aan te beginnen
We wonen nog thuis dus dat schiet niet op.
Wel hebben we al gespaard dus we hebben alles om een huisje in te
richten dus dat komt wel goed als ik binnenkort me huisjes heb.
En dan gaan we genieten van het samen wonen. En op me 20e gaan we
beginnen met het kindje! Voor zo verre het er nu uit ziet
we redden het heel goed allebij goede inkomen en een goede studie
waarmee ik bijna klaar ben en een vaste baan kan hebben.
En op me 21e ongeveer wil ik me kindje hebben.
Dus meiden van rond de 16-17 jaar beste advies is toch wacht nog even
en zoek iets wat je ervan afleid en wacht totdat je een goeie
jongen ontmoet waarmee je samen kan sparen een huisje mooi kan
inrichten je studie goed afmaakt of zeker weet dat je die kan
afmaken!
Maar de gevoelens zijn te begrijpen Sterkte ermee meiden
Voor een babbeltje Mag je me mailen Leesa_Rosario@hotmail.com
Groetjess
Door: Zomaar iemand op 10/06/2008 @ 20:13
Hoi
Ik ben zelf 19 jaar, dus ondertussen wel al wat ouder. Sinds ik ongeveer 14 jaar ben, heb ik een steeds groter wordende drang naar het krijgen van een kind. Aanvankelijk was het vooral interesse, bewondering, dromen,... Gelukkig is het daar altijd bij gebleven. Ik ben ook nooit beginnen zweven. Ik mocht dan wel volwassen zijn voor mijn leeftijd (vanaf 16 jaar echt gedaan met uitgaan, het interesseerde me niet meer en een vaste relatie willen, willen samenwonen,...) Ik wist goed dat ik het tegenover 'mijn eventuele kind' niet zou kunnen maken om bewust een tienermoeder te zijn. Ik zat nog op school (nu nog steeds trouwens) en ik kon dus financieel helemaal nog niet op eigen benen staan. Omdat ik dat belangrijk vind, dus ook een diploma hebben, ben ik nog steeds 19 jaar, zonder kind. Ondertussen heb ik mijn vriend leren kennen, waarmee ik dolgraag wil samenwonen en kinderen hebben. Hij werkt, maar ik heb nog een jaar school te gaan. We hebben ook besloten er pas aan te beginnen wanneer we een huis hebben. (en we willen absoluut zelf bouwen, dus dat zal nog wel enkele jaren duren!) Toch heb ik de laatste tijd een onuitstaanbare drang om niet meer te wachten. Ik heb al vaak zitten plannen wanneer ik zwanger zou kunnen worden om dan net afgestudeerd te zijn bij de bevalling. Ik probeer mezelf meer dan ooit tegen te houden. De drang wordt steeds groter en het wordt alsmaar moeilijker.
Het probleem is ook dat je er niet echt ergens mee terecht kan. Veel mensen schilderen het inderdaad af als 'een fase'. Nuja, als tip kan ik alleen maar zeggen: Wacht tot je een (diploma,) job en eigen onderdak hebt. Dan kan je volop genieten van je zwangerschap en kind.
Door: Manon (profiel) op 30/06/2008 @ 14:55
Hallo allemaal,
De gevoelens die jij / jullie hebben zijn heel normaal, ik had ook die gevoelens die jullie beschrijven rond mijn 14e jaar en ook ik dacht dat het een fase is die overgaat, op zich gaat hij ook over als je je er bij neerlegt dat het niet zo mag en kan zijn maar als je het echt wilt dan kan alles.
ik ben nu 22 jaar en ben getrouwd met de liefste man op aarde samen hebben wij een dochtertje van bijna drie jaar. ik was 18 dat ik ongeplant maar wel gewilt zwanger werd, zonder huis en vast inkomen heeft mijn man er nooit over getwijfeld om het weg te laten halen. Ik wel, ik wilde naar school en carriere maken en een huis en vast inkomen hebben voor onze kinderen maar het kon niet, ik ben tegen abortus dus eigenlijk was dat geen optie. De dag na dat we hoorde dat ik zwanger was kregen we te horen dat we een huis kregen. Het moest zo zijn, vanaf dat moment heb ik niet meer getwijfeld. Dat was in 2005 in 2006 zijn we getrouwd en nu in 2008 wonen we als echt gezin. Ons kindje en mn stiefdochter en mn man wonen samen en samen zijn we ook zielsgelukkig. Zeker nu we weten dat ik al drie maanden zwanger ben van onze ''derde'' Echt spannend. Dus zo zie je maar, het kan, het mag en het is compleet normaal. Als je contact met me wilt opnemen mag en kan het.
Groetjes Manon
hallo
op16 jariga leeftijd had ik ook al een sterkmoedergevoel ik verlangde ook naar een kindje.ik keek ook graag naar zwangere vrouwen ik kocht kleertjes en ik houde kleesrtje van mijn jongere zusje en broertje die ik mooi vond ik had al veel dingen bij elkaar ik keek veel opsites alles over baby's en wou er alles over weten ik was bijna 19 toen wij de trotste ouders werden van een flinke zoon ik was en ben zo fier op hem nu is hij 14m oud en verlang al een lange tijd op een 2de kindje mja mijn vriend wil nog wachten en ik ben blij dat ik er niet te laat aan begonnen ben als hij nu groot is heeft hij een jonge mama :p
groetjes stephanie
xxx
Door: Angela op 12/07/2008 @ 20:25
Hoi allemaal,
Ben 19 jr bijna 20 en in verwachting van ons eerste kindje nu 29 weken..Ik begrijp jullie gevoel totaal!!!
Maar het is wel belangrijk om te begrijpen/snappen wat een kind allemaal nodig heeft in zijn/haar leven.
Ik lees dat sommige meiden het over met poppen spelen hebben maar een kleine is anders dan een pop!!!
Door: JustMe op 26/07/2008 @ 13:48
Hoihoi,
Bovenstaande verhalen over 16-jarige meiden met een grote kinderwens komt me erg bekend voor. Sinds deze leeftijd kreeg ik ook steeds meer en meer interesse in bolle buiken en het fantastische leven daarbinnen in. De wondere geboorte van een klein mannetje, klein meiske na negen maanden... Ook ik wilde dit. Liefde had ik in overvloed en zou zeker instaan voor een goede verzorging, maar ik diende jammer genoeg ook te beamen dat ik er financieel niet goed op stond. Zestien... studerend... Het behalen van een goed diploma en het verkrijgen van een goede job stonden toch ook mee op mijn lijstje en hebben mee bepaald dat , niet dat ik te jong was, maar dat mijn huidige leven er niet rijp voor was. Ik had toen reeds een jaar een vriend bij wie ik me heel goed voelde. Hij was ouder dan mij en daar hij aangaf er wel reeds klaar voor te zijn, bemoeilijkte sit mijn situatie. Nu, heden, neem ik hem dit wel kwalijk! Kortom, ik heb er voor gekozen verder te studeren. Op mijn 18 jaar behaalde ik mijn diploma en startte met Hogeschool. Dit verandere mijn leven aanzienlijk!!! Ik heb altijd van uitgaan gehouden, maar als je een vaste relatie hebt, ligt dit gewoon anders dan vrijgezel zijn. We gingen vaak iets drinken met andere koppels of pikten eens een filmpje mee. Maar... toen ik startte aan de hogeschool besefte ik niet in een goede relatie te zitten en maakte er een einde aan. Ik leerde mezelf kennen en dat was een ongelooflijke ontdekking. Ik was wel een vrolijke, vriendelijke, sociale meid die houdt van grote vriendengroepen. Ik ging vaak stappen en ontdekte vele nieuwe dingen!!! Mijn kinderwens... die bleef maar werd verdrongen!!! Verdrongen naar onderliggende gevoelens...
Heden... 25 jaar... zes jaar in een nieuwe relatie met een geweldige man... een huisje... twee hondjes en twee poesjes...
Ik denk dat ik er nu klaar voor ben!!!
Gisteren hebben we erover gesproken en beiden willen we eraan beginnen... Toch... ik heb er schrik voor... Krijg kriebelkes in de buik als ik eraan denk en hoop een goede mama te zijn...
Over twee weken trek ik er nog op uit... Met drie vriendinnen een weekje Spanje en dan gaat de pil de vuilbak in!!!
Door: issa op 27/07/2008 @ 11:56
heey ik ben zelf nu 16 en zwanger had ook net zo als jou het moederschaps gevoel alleen volwassen mensen snappen dat niet en praten daar alleen maar negatief over xxx
Door: JustMe op 29/07/2008 @ 21:22
Maar neen Issa, ik wil zeker niet negatief overkomen. Ik wil zeker niet iemand zijn die even 'de jongeren' de les gaat spellen. Verre van!!! Daar had en heb (mensen die ouder zijn blijven je de les spellen!!!) de grootste, afschuwelijkste hekel aan!
Als ik terugkijk herken ik de gevoelens, ik voelde me ook zo toen ik zestien was. Ik was ook een vroegbloeier (zoals ze dat zeiden): wilde iemand leren kennen waar ik me goed bij voelde, wilde zo snel mogelijk alleen gaan wonen, liefst samenwonen en zo snel mogelijk aan kinderen beginnen. Dit was ook zo gebeurd mocht mijn vorige relatie stand hebben gehouden! Maar nu besef ik dat ik nog een erg mooie tijd te gaan had. En hier wil ik nu niet zeggen dat dit met kinderen niet zo zou zijn, of ik even de toekomst wil voorspellen. Zeker niet! Ik spreek enkel uit mijn eigen ervaring, wilde enkel mijn ervaring meedelen, wilde hier zeker niet iemand negatief mee benaderen.
Bijkomend vind ik dat er op moeder worden geen leeftijd staat!!! Het is enkel de maatschappij die ons zo wil kneden: je moet trouwen, huis kopen en zelfs de leeftijd van zwanger worden willen ze bepalen!!! Dat vind ik erg stom... moeder worden dat voel je... en als je er niet aan beantwoord kan je je erg slecht voelen!! Of je 16 ben of 30 of ... liefde zal het kind niet ontbreken.
Ik wil in ieder geval een dikke proficiat wensen met je zwangerschap en geniet er lekker van!
Door: gwentje_001 op 15/09/2008 @ 16:22
heeeey,
ik kan me heel goed inbeelden in jou situatie!
ik ben 19 nu en 20 weken zwanger van ons eerste kindje.
we zijn al 3 jaar samen en ik was zelf dus 16 toen we samenkwamen.
Wij hadden hetzelfde zoals jou. Echt verlangen naar een kindje.
Dit verlangen hebben we opzij gezet tot we gingen samenwonen.
Wij hebben dit verlangen opzij gezet omdat we toch vonden dat het beter is als je samenwoont en dus ook de opvoeding volledig samen kunt doen en je je eigen privay hebt. dit hebben we vooral gedaan daar we ouders hebben die zich graag opdringen in zo'n zaken.
Ik heb mijn middelbaar afgewerkt en dan 1 jaar verdergestudeerd. Ik was niet geslaagd en toen hebben we besloten om te gaan samenwonen zelfs al heb ik geen diploma.
wanneer de kleine geboren is en het financieel gaat ga ik kijken om via het open hoger onderwijs terug te gaan studeren.
Ik raad je aan te zorgen dat je middelbaar onderwijs zeker afgewerkt is. dan kun je kijken om te gaan samenwonen en mss ook via open hoger onderwijs te studeren of gewoon te gaan werken en verderstuderen laten voor wat het is.
is er geen probleem om het te combineren met het middelbaar onderwijs, houdt ik je zeker niet tegen.
Het belangrijkste is dat je doet waar je je zelf goed bij voelt en je niet aantrekt van wat anderen daarover zeggen!
groetjes gwentje
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.