Het verhaal van Inger.
Ik ben een alleenstaande moeder van 19 jaar en ik verwacht mijn eerste kindje op 15 April 2001. Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, was ik al 7 weken ver. Mijn toenmalige vriend heeft het toen uitgemaakt. Ik woonde toen bij zijn ouders in huis en hij ging verhuizen naar een andere stad. Waarschijnlijk omdat hij het te druk had met zijn verslaving.
Toen ik het aan mijn moeder vertelde, schrok ze een klein beetje. Logisch want ik ben nog jong. Maar na een paar dagen en veel gepraat te hebben, heeft ze het toch geaccepteerd. Ook mijn zusje uiteindelijk... mijn oudste zus vond het meteen al leuk.
Uiteindelijk heb ik ervoor gekozen om mijn baby te houden, met of zonder vader. Ik kan niet zeggen dat ik heb kunnen genieten van mijn zwangerschap. De vader van mijn baby keek niet eens naar me om. hij vroeg ook niet hoe het met me ging etc. en hij wou niet eens mee naar de verloskundige!
Uiteindelijk heb ik dan maar geaccepteerd dat hij zo is. En dat heeft mij veel pijn en verdriet gekost. Ik heb me ook heel erg eenzaam gevoeld en had regelmatig spijt dat ik de baby toch heb gehouden. Dit heeft mijn kindje ook niet verdiend!
Na een paar maanden kon je al heel goed zien dat ik zwanger was. Toen begon ook mijn ex leuker te praten. Hij vroeg hoe het ging en of ik al een naam verzonnen had. Maar dat deed hij alleen waar anderen bij waren en dat was voor mij de druppel. Ik heb uiteindelijk besloten om meer afstand van hem te nemen. Voor mijn baby én voor mijzelf is dit nu de beste keuze die ik kan maken.
Mijn baby krijgt wel eerlijk te weten wie zijn papa is en ik zal altijd eerlijk zijn tegen mijn kind over het waarom papa en mama niet meer bij elkaar zijn. Maar mijn baby verdiend het niet om zo'n vader te krijgen.
Nu woon ik tijdelijk bij een hele goede vriend van mij. Sinds ik weg ben gegaan heb ik ook niks van mijn ex gehoord. Als hij echt zo om zijn kindje geeft, zou hij mij toch kunnen bellen? Of moet ik het maar weer doen!
Met mij gaat nu steeds, beetje bij beetje, een stukje beter. Ik kan nu geleidelijk aan genieten dat ik zwanger ben. Ik voel de 'kleine' echt de hele dag door. Hij is best wel druk, allemaal trapjes, schopjes etc. Nu kan ik er ook meer van genieten, gelukkig maar.
Ik hoop dat er nog meer jonge moeders of alleenstaande moeders zijn of moeders die in net zo'n situatie zitten als ik. Het lijkt me leuk om met hen in contact te komen. Lijk je dat wat? Stuur een e-mailtje naar: Bayerl@everyday.com.
Inger
Reacties:
Door: Ronald op 03/02/2001 @ 18:26 
Ik ben niet een alleenstande moeder of vader maar een vader van 4 kinderen. Zelf was ik net nog geen 21 toen de oudste geboren werd (inmiddels is hij al 14) De jongste wordt over twee weken (14-02) een jaar. Ik vind het enorm sterk van je dat je het kindje gehouden hebt. Ik heb een dochter en als haar dit zou gebeuren zou ik en mijn huidge partner willen dat zij ook het kindje zou behouden. Natuurlijk moet het wel haar keuze zijn en hetgeen ze ook zou kiezen we zouden haar steunen. Ik wens je veel succes en veelliefde voor je baby. Gemakkelijk zal het niet altijd zijn, maar het is wel leuk. Ronald
Door: Yolande op 15/02/2001 @ 12:25
Veel succes met je zwangerschap en trek het je vooral niet aan dat je ex zo doet, negen van de tien kansen zal hij nog wel spijt krijgen en als je hem dan nog graag ziet gebeurt misschien het ongelooflijke!!! Wie weet, ik hoop voor jou dat je een goede bevalling hebt en hoop snel te horen wat het geworden is??? laat me gerust een mailtje als je daar zin in hebt! Ik ben 22 jaar, 2 jaar gelukkig getrouwd en we hebben samen een dochter van bijna zes maanden!!! Dus als je zin hebt om te mailen mag je dat gerust doen, hoor P.S.: ja kan me volgen in mijn colum en kan Birthe ook nog eens bekijken bij babydagboeken toen ze net geboren was...
Door: Bianca Wouters op 12/07/2001 @ 15:48
Hoi Inger,
Je kindje is nu dus geboren. Is het een jongetje of een meisje, en wat is zijn/haar naam?
Kun je misschien ook wat meer vertellen over je bevalling.
Proficiat en vele lieve groetjes Bianca
Door: Anoniem op 14/07/2001 @ 21:16
Hoi Inger!
Ik heb je verhaal gelezen en ik vind het erg knap van je. Ik ben ook bijna in zo moeilijke situatie want ik ben ook zwanger. Ik ben buitenlandse studente en ik kan niet teruggaan naar mijn eigen land. Mijn vriend is helemaal niet mee eens om kind te houden. Hij dwingt mij namelijk om baby te weghalen. Dat wil ik niet want dat is tegen mijne cultuur, opvoeding en tegen mijzelf. Ik zou nooit kunnen baby vermoorden want ik weet dat hele leven zou ik ervan spijt hebben. Ik weet ook dat ik veel problemen krijgt. Hij wil mij niet meer zien dus op zijn hulp kan ik niet rekenen. Ik heb hier geen familie wat maakt het stuk moeilijker. Mijne friendienen(ook niet veel)zijn meestal met zich friendjes bezig. Ik dacht over een organiesatie in welke baby zou kunnen 2-3 jaar verblijven of pleeggezien maar ik wil ze niet afstaan. WAt ik maar kies het wordt erg moeilijk voor mij. IK kan baby niet bij mij houden want ik woon zelf op kamer en ik denk het niet dat mijne huisgenoten zouden akkoord met het gaan. En ik moet ook voor mijn studie werken want ik betal alles zichzelf. Als je zou misschien tips voor mij hebben ben ik erg dankbaar. Sorry for fouten.....maar ik hoop dat kan je mij wel begrijpen......groetjes
B.
Door: wendy op 10/12/2001 @ 07:29
hoi Inger
Je zoontje of dochter is nu al geboren in ieder geval gefelicteert.
Ik wou ook ff zeggen wij vrouwen hebben mannen nodig om zwnger te worden ( en om van te houden als dat kan)
maar wij hebben geen mannen nodig om onze kinderen groot te brengen.
Ik moet wel zeggen de vader van mijn zoontje is nog wel bij me.
Maar je bent nu moeder dus ok de sterkste vrouw van de wereld. Morgen is mijn zoontje 8 maanden en de jouwe is nu ook zo oud.
Het mooiste is je kind blijft onheroepelijk toch van je houden en je kind heeft je nodig dus knok daar voor en ik vind het we goed van je om later tegen je kind te zeggen wie de vader is.
Ik ben zelf 20 jaar dus ook 19 jaar toen ik beviel maar wat maakt leefdtijd nou uit als je ermaar voor je kind bent als hij/zij je nodig heeft.
als je zin heb om te mailen om zo verder te beppen dan ben ik er.
Greotjes van wendy en mitchell (8 april 2001)
w.vanriemsdijk@chello.nl
Door: Sanne op 14/03/2002 @ 18:57
Hallo
Je hebt groot gelijk over de vader.. jouw kindje verdiend niet zo’n vader en anders had tie wel contact met je opgezocht.. maar je weet nooit wat er nog gaat gebeuren met hem en de contackt. heel veel sterkte in ieder geval dikke kuss Sanne (15)
Door: op 26/06/2002 @ 13:34
hoi inger,
jouw mailtje dateert alweer van lange tijd terug en ik hoop dat het je inmiddels goed gaat en met de kleine natuurlijk ook!!
ik zit nu zelf ook in zo n situatie en ik moet zeggen dat het niet meevalt...
mijn "vriend" heeft op dit moment een dochter van 8mnd en ik ben nu 34 wkn zwanger.dat zou allemaal nog niet zo’n probleem zijn ware het niet dat de moeder van zijn dochter nu ook weer ongeveer 4 mnd zwanger is!!!
je kunt natuurlijk begrijpen dat dit voor mij erg moeilijk is.
hij heeft bij mij ook erg aangedrongen op een abortus maar toen ik eenmaal in de kliniek waswist ik dat ik daar was voor hem en niet voor mezelf,en dus ben ik naar huis gegaan...
sinds die dag laat hij mij links liggen terwijl we 2.5jr samen waren!vooral deze laatste weken nu ik dikker begin te worden hebben we haast geen contact,maar ik zie hem wel achter de kinderwagen lopen met haar...zeer pijnlijk kan ik je vertellen!!
ik ben nu 22 en ik woon weer bij mijn moeder,zij is mijn grote steun in deze tijd,zonder haar had ik het niet gered.ik kijk erg uit naar de geboorte van mijn kind,ookal doet het me pijn dat alles zo gelopen is!!een ding weet ik zeker;achter de wolken schijnt de zon,ook voor mij en ik denk als ik straks mijn kleintje zie alle pijn niet voor niks is geweest!!
ik hoop wel dat mijn kind straks weet wie haar papa is en dat hij toch van haar zal houden,ookal had ik een betere vader gewenst!
ik zal er iedergeval voor zorgen dat hij/zij zich geen betere moeder hoeft te wensen,want hij of zij is zeer welkom en ik ga er het allerbeste van maken!!
Door: Anoniem op 04/05/2003 @ 23:43
Ik vind dat je een heel moedige keuze hebt gemaakt. Ik ben zelf 18 jaar, en ben aan het ’afwachten’ of ik zwanger ben. Ik zit in een moeilijke situatie en ik hoop maar dat ik net zo verstandig kan beslissen als jij. Ik ben vorige week met mijn beste vriend naar bed geweest. Zonder condoom. Ja, dat is heel stom ja. Ik ben wel aan de pil, maar door al het gedoe rond koninginnedag enzo, ben ik die per ongeluk twee keer achter elkaar vergeten (wat me anders nooit gebeurd). Precies die dagen dat ik met hem sliep. Toen ik zag dat ik de pil niet had genomen raakte ik echt helemaal in paniek. Ik heb toen uitgerekend wanneer mijn ovulatie was (want dan heb je de grootste kans op bevruchting) en dat was precies op de dag van onze gemeenschap. Ik moet dus nu wachten of ik ongesteld wordt of niet, maar eigenlijk denk ik het niet. Ze zeggen toch wel eens dat je al zonder test kan voelen of je zwanger bent, nou ik weet het gewoon al. Ik voel me zo raar, loop al drie dagen achter elkaar om de raarste dingen te huilen. Ik weet echt niet wat ik moet, want ik heb dus geen relatie met de vader en zal dat ook niet krijgen, omdat het van beide kanten niet klikt op die manier. Ik weet hoe hij denkt over kinderen, namelijk dat hij ze perse niet wil hebben. Ik vind het moeilijk, een vader die zijn kind niet wil, dat vind ik niet fijn voor het kind. Maar eigenlijk kan ik een abortus niet over mijn hart verkrijgen. Iemand ideeen?
Liefs, K.
Door: Anoniem op 19/06/2003 @ 19:21
hej anoniem, ik weet niet of je al weet of je zwanger bent, maar ik hoop dat de uitslag je gelukkig maakt! ik denk ook altijd dat je voelt of je zwanger bent, ik zou zelf supergraag een baby willen maar ik ben nog te jong, maar ik denk supervaak da ik zwanger ben, ik krijg ook een opgeblazen buik en wor misselijk, maar volgens mij is dat omdat ik het WIL voelen, iemand een idee? kusjes van mij
Door: Nina op 08/07/2003 @ 19:21
Ik vind het wel goed van je om je kind te houden Inger.
En ik vind je vriend een echte smeerlap , hij heeft toch meegeholpen om je kindje te maken ? Volgens mij houdt hij niet van je en heeft hij nooit van je gehouden !! Ik was zwanger toen ik 14 was. Ik was bang en wou opbegin abortus plegen . Maar dat wou mijn vriend niet. Dan wou hij liever het kind alleen opvoeden . Vond ik erg lief van hem . We wonen nu samen bij zijn ouders . En onze Joke is een tof meisje ! Maar ik vind toch dat je ook moet denken dat het ook wel je eigen schuld was om zwanger te worden , niet ? Maar mijn moeder zegt 1 ding : Als je een kindje maakt , moet je er ook voor zorgen .
Veel geluk met jullie kindje !
Door: Anoniem op 24/08/2003 @ 19:43
ik vind dat je een voorbehoedsmiddel had moeten gebruiken. als je niet zwanger wil worden moet je daar je maatregelen tegen treffen. dit geldt eveneens voor de vader. ik wil nina dus ook een deel gelijk geven.
hoe gaat het met je kindje? heeft hij inmiddels een vader figuur in zijn leven die je ex ´vervangt´? want een kind moet toch door twee ouders worden opgevoedt naar mijn mening. in ieder geval veel succes met de opvoeding. en neem je verantwoordelijkheden! met name omdat je die van je ex ook moet overnemen!
Door: Imke op 19/02/2004 @ 23:20
ik 29 jaar, en alleenstaande moeder.
ik ben vandaag een forum begonnen, speciaal voor alleenstaande ouders, maar ouders met partner mogen ook meekletsen.
hij is vandaag pas aangemaakt, dus het moet nog een beetje op gang komen, maar ik ben ervan overtuigd dat het hardstikke gezellig en informatief gaat worden!
de link is: http://mike.messageboard.nl/6258/
kom langs, registreer je en klets gezellig mee!
Door: Anoniem op 17/06/2005 @ 23:20
Heb je misschien gezellig met ons mee te babbelen over jou ervaring? ga dan naar http://www.mama-deluxe.tk liefs maartje. Je bent van harte welkom, en natuurlijk ook moeders in spe, of iedereen die gezellig mee wil babbelen.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.