hoi,
ook ik was een jonge moeder op me 19, wat ik nu nog ben. Ook ik stond voor de keuze houden of weg laten halen. Helaas heb ik voor het laaatste gekozen.. Ik heb hier nu enorm veel spijt van. Zeker omdat ik nu lees van al die jonge meiden. Met jullie verhalen en hulp had ik erzeker uit gekomen!! Mijn verhaal loopt alleen heel anders als die van jullie. Op 17 jarige leeftijd leerde ik een hele leuke jongen kenne. We waren meteen stapel gek op elkaar. Alleen had hij een verleden van 4 jaar met zijn ex. Hij is meerdere malen vreemd gegaan,. en het is ook meerdere keren uit geweest. Ik ben in deze 2 jaar heel gelukkig maar ook zeker ongelukkig geweest. Maar toch bleef me liefde voor hem heel groot. Afgelopen januari heb ik de knoop doorgehakt, en het uitgemaakt. Definitief. Dat dacht ik tenminste. Want toen ik merkte in februari dat ik zwnager was van hem, wist ik me geen raad. Hij heeft me 2x geslagen, en zo'n vader wou ik nie voor mijn kind. Het was zo'n enorm moeilijke keuze. Ik heb het hem ook nie verteld. want ik hoorde dat hij weer met zijn ex om ging. Dus ik dacht bij mezelf, hier zou ik nooit tussen komen. Op 19 februari heb ik abortus gedaan. Waar ik huilend naartoe ging, en huilend vandaan kwam. Ook omdat ik nooit de echo heb mogen zien, van MIJN baby in me buik. Ik kom bijna elke week op deze site, om te kijken naar echo's van hoe me baby nu zou zijn. Ik heb die abortus gedaan omdat hij niet de vader van me kind wou hebben. Al hou ik nog ontzettend veel van hem!! Me ouders waren er meteen over eens om het weg te laten houden. En ook me beste vriend zei me dat dit kind gee toekomst zou hebben. Omdat ik heeel erg in de war was, had ik hun raad gevolgd. Maar me niet goed afgevraagd wat ik zelf wou. Me ex weet nu via via dat ik zwnager was, en denkt dat ik een miskraam heb gehad. Hij wou het graag met me opvoeden, en hij heeft een vaste baan, dus ik wist dat het zou lukken. Ik ga nu stuk van verdriet. Wetende dat het nu misschien weer zo lang duurt voordat ik dat gevoel weer heb dat er iets in me buik zit. Nu ik dit typ rollen de tranen over me wangen. Ik moet dit een plek zien te geven, maar dat is heel moeilijk. Ik kan dit niet terug draaien, al is dat me grootste wens. Het gevoel dat ik een kind zou hebben,, ik maak mezelf gek met die gedachte's maar ik krijg ze er niet uit.
Mijn boodschap voor al die meiden is dan ook, dnek heeel goed na, en vooral wat je zelf wil!!! Ik hoop dat julllie niet zo eindigen als ik.. want dit is echt niet iets wat ik een ander gun. Tenzij het zoals in mijn situatie eigenlijk toch niet anders kan. Als er meiden zijn die met me willen mailen, mag dat altijd.
heel veel succes!!
Groetjes sabine

hoi allemaal.

ik ben 17 jaar en bijna 11 weken zwanger de eerste 3 sec na de test was ik onzeker maar weg laten halen zal ik het niet dat had ik al besloten.
het was niet gepland maar het is meer dan welkom.
ik heb bijna 3 jaar een vaste relatie maar was toch bang voor de ractie van me vriend.
zijun eerste reactie was het zal zo moeten zijn. waar ik al erg blij om ben maar nu een tijdje verder is hij er even blij mee als ik zelf.
mijn ouders reageerden alle bij heel positief even als mijn schoonouders. bijna iedereen in mijn familie reageerden gelukkig erg positief mijn moeder heeft 6 zussen dus ik heb gelukkig al heel wat ervaring opgedaan van mijn 11 neefjes en nichtjes.
ook loop ik niet alleen mijn tante is ook zwanger zij is al wel 9 weken verder maar toch is het gezellig.
ik vind het heel erg voor de gene die zich in een verwarde situatie toch een abortus hebben late aanpraten. ik kan niet weten hoe jullie zich voelen maar ik wil zeggen dat ik wel met jullie meleef.
ik gun iedereen een kindje en steun van familie en vrienden. maar helaas is het niet voor iedere ouder of vriend begrijpelijk dat je op zo'n jonge leeftijd zwanger wordt. maar ik vind als je zelf achter je keuze staat sta je sterk genoeg om voor een kindje te kunne zorge maar liefde en steun van rondom is toch ook wel erg belangrijk.

ik wens iedereen heel veel sterkte en succes met haar keuze.

Ik vind het allemaal zo knap van jullie die het kindje hebben gehouden!!!
Ik zou zelf precies hetzelfde hebben gedaan.
Zelf heb ik al vroeg "moeder" gevoelens gekregen, alleen was de situatie er toen niet naar om een kindje te krijgen dus hebben we nog even gewacht.
Ben nu 21 en mijn vriend en ik zijn bezig voor ons eerste kindje!!!
Ik vind het zo belachelijk en absurd dat ouders hun kind verwerpen omday ze een kind krijgen.
Dat is echt het laagste van het lqaagste vind ik.
Zelf geloof ik echt dat een kind een geschenk van God is en dat dingen niet zonder reden gebeuren.
Ik wil ook tegen iedereen zeggen besef dat iets van je eigen in je groeit en dat het een levend wezentje is dat je niet even weg laat halen!
Er zal altijd wel een oplossing zijn.
En meiden geef de moed niet op!!
Liefs nikita

lieve b toen ik 16 was heb ik ook een abortus ondegaan terwijl ik bijna 3 mnd was ik wou dat ik je voor was om je te vertelen om het niet te doen ik heb er wel eenecho van gezien en kijk er elke dag naar ik ben nu 20 en ik heb nog steeds dezelfde vriend die nu 32 is ik heb er ook heeel veel spijt van en hoop dat ik op een of andere manier gestraft word voor wat ik heb gedaan ik heb mijn verandwoordelijkheid moeten nakomen , ik dacht dat je als ouder leert om je verandwordelijkheid na te komen in plaats van er maar voor te kiezen om de makkelijkste weg te kiezen er waren genoeg mogelijkheden je kan zelf wel schuldgevoel geven maar op dat moment had jouw moeder de verandwordelijkheid moeten nemen net zoals de mijne en zo vele over jou in plaats van te kiezen van wat zij het beste vinden beter naar jou gevoel en hart te luisteren het is onze verandwoordelijkheid om er voor te zorgen voor goede voorbehoedsmiddelen maar wat is gebeurt kun je niet terug draaien maar ga niet jezelf de schuld geven want op dat moment denk je impulsief meisje ik ben nu 20 en heb eindelike een mooi en gezond dochtertje van 5 maanden waar ik heel gelukkig mee ben en mijn andere kindje is er altijd bij elke minuut van de dag ik zeg je 1 ding wat moet gebeuren moet gebeuren en staat al vast ooit zal jij net zo gelukkig kunnen voelen als ik als je je eerste kindje in je armen sluit een onbeschrijfelijk gevoel wat je meer bij blijft dan je eigen schuldgevoel meis

beste meiden.. ik wilde ook kwijt dat ik ook ooit een abortus heb gehad, ik was toen net 17.. ik deed het omdat ik geen uitweg zag ik liep eerst 2 weken het voor me ouders te verbergen ondertussen was mijn vriend vreemd gegaan.. (we hadden een relatie van 3 jaar en hij wist van de zwangerschap) in die 2 weken ben ik ook nog verplicht mee geweest op vakantie naar griekenland met mijn ouders.. ik was heel verdrietig en zat er ook erg mee dat mijn vriend drugs gebruikte en er in zijn naaste famillie banden het syndroom van down voorkomt.. ik heb besloten het laten weg te halen samen met mijn ma.. mijn ouders waren tegen de abortus.. nu een jaar later vind ik het nog moeilijk, inmiddels heb ik een nieuwe lieven vriend en een babytje van een maand oud.. voor deze baby hebben we bewust gekozen.. en het is een wonder werkelijk waar.. maar alsnog heb ik een mega schuldgevoel voor het kindje dat ik toen heb laten weghalen.. ik kan er met mijn huidige vriend niet over praten (want als ik het onderwerp opbreng zegt hij anders had jje mij en je zoontje nu niet gehad als je het babytje had gehouden dus het is beter zo).. terwijl ik er behoefte aan heb met mijn ouders heb ik het liever niet over.. dus vandaar dat ik hier mijn verhaal plaats.. en de meiden die dit meemaken of hebben meegemaakt.. heel veel sterkte, en laat het alsjeblieft wel op je iegen keuse baseren... ik was emotioneel in de war en heb daardoor toen te snel naar mijn idee de keuze gemaakt.. ik heb nu een fantastich zoontje en hij maakt de keuze draagelijker.. want anders had ik hem nu iddrdaad niet gehad.. ola

OOk ik wil mijn hart even luchten....

Ben een jonge meid van 20 jaar, ik ga al bijna 2 jaar met mijn vriend, heb zelfs mijn eigen huisje en woon sinds kort samen. Een leuke toekomst tegemoet zou je zeggen maar schijn bedrieg.

Ruim 2 maanden geleden kwam ik erachter dat ik in verwachting was.
Nog geen eens 6 weken. Natuurlijk vertelde ik het nieuws gelijk aan mijn vriend, hij wou er niks van hebben en zei gelijk dat ik het weg moest halen. Mijn wereld brak in twee. Ik ben zelfs niet eens gaan werken zo overstuur ik was. Uiteindelijk heb ik het mijn moeder verteld en haar reactie was meteen : Je wordt alleenstaande moeder, ik ga je niet helpenen alle teleurstellingen en uitspattingen die ik naar mijn hoofd kreeg die moeders kunnen hebben.

Door de reactie van mijn moeder en vriend ben ik naar maatschappelijk werk gegaan om daar te praten, niemand kon me helpen.
Een aantal weken gingen voorbij en ik werd steeds dikker en vermoeider, maar ik moest toch een beslissing maken.

Nooit in mijn leven had ik gedacht dat ik een beslissing zou maken om andere mensen tevreden te stellen, ookal maakte ik mezelf wijs dat ik vond dat dit de beste keuze was.
Ik kon niet meer naar mezelf luisteren, ik was zo in de war.

Ik heb zoveel emoties gehad, gevoeld en gehuild. Mijn hart huilt nog steeds.

17 oktober 2007 moest ik naar de kliniek, mijn vriend ging mee.
Uit de echo bleek dat ik 10 weken en 4 dagen was. Ik herinner mij elk detail nog als de dag van gister.
Die dag is een zwarte dag in mijn geschiedenis, waar ik mee moet leren leven en het een plek kunnen geven.

Ik ga door, want ik heb geen keus, ik ga door omdat ik anders niet kan. Ik weet dat ik mezelf niet de schuld mag geven, maar ik heb het laten weghalen niemand anders.

Het gaat stukken beter, maar mijn verlangen naar een kind is groter dan ooit. Die gevoelens heb ik daarvoor nooit gehad want ik was gewoon bezig mijn " ding " te doen.
Het enige wat het een beetje verzacht is: tijd en schrijven.
Mijn vriend heeft spijt (dat is natuurlijk te laat) maar ik vergeef hem. Hij wil het graag opnieuw proberen over een jaar of twee.

Nu moet mijn menstruatie er weer aan komen, maar ik wacht al een paar dagen, de ene kant hoop ik dat ik zwanger ben. Maar dan is mijn abortus voor niks geweest.

10 mei 2008 zou mijn kleine het levenslicht zien, 6 dagen na mijn verjaardag. Deze datum koester ik voor altijd.

Uiteindelijk komt het goed en zal ik een goede en gelukkige moeder worden.

Veel liefs,

Lely

Ik was 17 toen ik op een dag heel erg ziek geworden ben,deed niets anders dan overgeven enz, ik zat toen in mijn vijfde middelbaar, mijn ouders hebben dokter laten komen en heeft mijn bloed genomen enz,wat bleek ik had toxoplasmoze,wat hij wel zei,het is niet zo erg,het is erger moest je zwanger zijn,daarbij gaf hij me pillen tegen de toxoplasmoze, wat bleek,ik bleef maar ziek en overgeven, tweede maal dokter gebeld,weer bloed getrokken, hij zei:zal nog altijd van toxoplasmoze zijn. Maar na twee en halve maand nog altijd ziek,en al klein buikje op komst wat niet meer weg te steken was,heeft mijn ouders hem gebeld en terug bloed laten nemen en laten testen op zwangerschap!!De zelfde avond kregen mijn ouders nog telefoon,ja sorry ze is zwanger!!!Mijn wereld storte in,ik belde direkt naar mijn vriend,maar die zei da hij er niets wilde van weten..Dus stond er alleen voor met mijn ouders,want mijn moeder wou het stilhouden voor iedereen..Dat kon ik niet... Ik wou babbelen met mensen meningen vragen aan anderen... Maar toen kwam het de eerste echo... ik was drie maand en twee dagen ver...Mijn moeder was aan't wenen toen ze hoorde hoe ver ik was...Onderweg naar huis niemand iets gezegd,ik bleef maar met die echo in mijn handen zitten...en eenmaal thuis wou mijn vader er alles van weten..Toen we met zen drieen aan tafel zaten,zat ik tussen twee vuren,mijn vader zei als ik het wilde houden dat ik da mocht,ze zouden voor mij klaar staan,mijn moeder daar en tegen wou het niet...een week later belde de dokter mijn ouders op om te vragen wat ik zou doen,want hij had eigenlijk slecht nieuws,ik ben zwanger geworden de dag van toxoplasmoze,heel slecht,en een fout van hem!!!!!Hij heeft me zware pillen gegeven die je niet mag nemen als je zwanger bent!!!Ik heb dan een controle laten doen of alles in orde was,en wat bleek niet dus,mijn kindje ging open rug hebben,en het ging iets mankeren aan hoofdje,wat da konden ze me niet zeggen,die gyne waar ik bij ging heeft me boeken gegeven met uitleg over wat het allemaal kon zijn,rustig alleen heb ik die boeken gelezen.Mijn besluit stond vast,ik hou het!Toen ik dan terug naar gyne moest,kreeg ik het nieuws da ik het beter kon laten weghalen want ik ging het nooit kunnen voldragen,zou slecht zijn voor mij en het kind.Daar stond mijn wereld weer stil,ik dacht altijd die stomme huisarts wat heb ik hem misdaan da hij zo een fout maakt bij mij??Na tientallen gesprekken had ik besloten om het weg te halen..Mijn beste vriendin was die moment ook zwanger die was uitgerekt een week achter mij. Heb met haar gaan babbelen en ze begreep waar ik voor stond,eindelijk iemand die het begreep..toen ging het mis,het hartje klopte bijna niet meer en het kindje groeide niet meer,dus heb ik het laten weghalen... Dat is nu vier jaar geleden en eerlijk gezegd mensen,je kan dat niet vergeten,mijn vriendin is bevallen van een goede en gezonde zoon,en iedere keer als ik haar zag begon ik te wenen,ze nodigde me uit bij elk feestje dat ze gaf voor haar kindje,elke keer was ik er maar moest ik toch even alleen gaan zitten. Nu ben ik bijna acht weken zwanger en ben super gelukkig!!!Ik weet ook het vervangt niet,maar ben toch blij,nu stel ik me zelf soms de vraag,wat zou er gebeurd zijn moest ik het gehouden hebben?Een gehandicapt kind? Een dood kind op de wereld zetten? mijn moeder die er eigenlijk beetje tegen was da ik het zou houden is nu super gelukkig dat ik zwanger ben,ze doet niets anders dan kleertjes kopen ookal ben ik nog niet ver..vind het echt super dat ze er nu wel mee kan leven. De naam die ik toen had voor mijn kindje,hebben we nu beetje veranderd zodat het bijna er op trekt.Mijn vriend nu begrijpt wat ik meegemaakt heb en praat er veel over met mij, Zodus iedereen,we maken allemaal wel eens hetzelfde mee,praat er gewoon zoveel mogelijk over,prop het niet op!

Hallo allemaal !

Ik ben Denise en ben 18 jaar
het begon allemaal in september 2006.ik was 17 . in augustus leerde ik mijn huidige vriend kennen edwin op een festival.
het was gelijk liefde op het eerste gezicht. na een paar x te hebben afgesproken werd het al sneller serieuzer .
niet 1 maand nadat wij elkaar hadden ontmoet kwam ik erachter dat ik 6 weken zwanger was.
Het was een enorme schok en blijdschap tegelijk.
ik heb het toen gelijk aan edwin vertelt en hij was wel geschrokken maar wel blij met het nieuws (hij is dan ook 9 jaar ouder als mij )
maar ik woonde nog thuis en edwin zelf had geen eigen woonplek.
De afstand was ook erg groot tussen ons.
na 2 weken (8weken zwanger) kreeg ik de moed bij elkaar om het mijn moeder te vertellen (die mij zelf ook kreeg op haar 18e)
ze reageerde al zoals ik had gedacht dat ze zou reageren boos en geschokt "hoe krijg je het voor elkaar om na 1 maand al zwanger te raken van die gozer " en nog andere akelige dingen heeft ze gezegt in me achterhoofd begreep ik het ook wel want mijn moeder heb het zelf niet gemakkelijk gehad als alleenstaande tienermoeder.
Iedereen van mijn familie zei haal het weg haal het weg haal het weg.op een gegeven moment kon ik zelf ook gewoon niet meer helder denken .de enigste die het wel zag zitten was mijn nieuwe vriend edwin.
en als ik dacht aan mijn keuze want daar gaat het eigenlijk toch om ? dan zei ik voor de volle 100 % JA laat het maar komen.
maar al ging ik dan weer denken aan de situatie : edwin geen werk ,ik als 17 jarige verdien niet dik , mijn moeder met alles wat ze zei zoals je kan het huis uit als je het houd ik kan dat allemaal niet aan dan wilde ik het gewoon laten weghalen.
inmiddels was ik al 9 weken zwanger en de tijd dringde echt om een keuze te maken anders was het te laat. door al het gepush van wat anderen mensen wilde waardoor ik zo onzeker ben geraakt heb ik er toch voor gekozen om het weg te laten halen. tot aan de afspraak in het ziekenhuis was mijn hoofd gewoon helemaal leeg.
Ik kon niet meer helder denken ik kon niet meer voelen niets.
tot op een gegeven moment ik liggend op het ziekenhuisbed naar de operatiekamer werd gebracht in me hoofd wist ik het nu zeker dit mag niet dit is niet mijn keuze dit is me kindje en ik hou er nu al super veel van!, toen ik me dat realiseerde kreeg ik een soort van verdovings prik voordat ik de narcose kreeg .
en ik had het gevoel dat ik dat tegen de dokters had gezegt van "sorry voor het ongemak maar ik wil het kindje houden " en in me hoofd heb ik dat ook echt gezegt ik wilde het zeggen maar door die verdoving leek het of ik wat zei wat dus niet zo in het echt was.
eenmaal na de operatie werd ik wakker met de gedachte ik krijg een kindje ik word moeder, maar toen kwam de verpleegkundige en die zei " de operatie is goed gelukt hoe voel je je ?" ze hebbben het dus toch wel weggehaald ik was boos , zo boos op mezelf dat ik hier niet eerder mee kwam ik reageerde het af op mijn moeder wat ook wel deels terecht was .
Na de abortus ben ik verhuisd naar Utrecht waar edwin al woonde, ik wilde niets met mijn thuisfront meer te maken hebben ik was zo verdrietig. maandenlang heb ik me zo schuldig gevoeld en zoveel pijn ,een pijn die ik nog nooit had gevoeld.
er is geen dag geweest dat ik er niet aan gedacht heb.

Na 2/3 maanden heb ik toch weer de contact met mijn thuisfront gemaakt de reden daarom was omdat ik ook nog 2 kleine zusjes heb waar ik niet zonder kan en langzaam maar traag is de relatie tussen mij en me moeder ook weer sterker geworden en op dit moment gaat alles weer goed,
ik heb het vergeven maar vergeten zal ik nooit.

nu ik dit verhaal weer zo vertel net zoals toen ik het meemaakte doet het me nog steeds veel verdriet maar ik kan er nu wel goed mee omgaan en ik weet dat dat kindje van mij goed is opgevangen "hierboven"

op dit moment woon ik samen met edwin in ons eigen huisje in utrecht en ben nu weer zwanger (dit keer gepland!!) en ben nu inmiddels 27 weken zwanger ,27 mei ben ik uitgerekend. mijn moeder ving dit nieuws makkelijker op dan me vorige zwangerschap en ze is er nu stiekem wel blij mee om Grammy te worden , ik begrijp haar situatie nu ook veel beter want als ik er zelf nu zo op terug kijk : nu heb ik een huisje edwin en ik hebben een redelijk inkomen, ik kan edwin nu wat beter en toen die tijd was onze relatie nog zo pril .
ik ben blij dat ik nu kan zeggen : dit kindje is gewenst en meer dan welkom!!
Alles is al in huis de babykamer is klaar het is nu alleen nog eventjes wachten.

p.s ik zou het leuk vinden om met andere jonge mama's in contact te komen ! dus mail me graag !

gr denise

ik ben 18 jaar en nu zeventien weken zwanger..
toen ik hoorde dat ik zwanger was wist ik niet wat ik denken moest. ik heb het meteen aan me vriend verteld, mijn ouders en zijn ouders.. mijn vriend wilde eigenlijk dat ik het weg liet halen, maar ik kon het niet. we hebben verschillende gesprekken gehad met elkaar, zijn ouders, mijn ouders en de huisarts. uiteindelijk hebben we dus gekozen om het te houden. ik ben helemaal blij met die keuze. ik heb nog overwogen het voor hem weg te laten halen, maar ik kon het niet omdat ik dacht dat ik er altijd spijt van zou hebben.. duss.. nu gewoon lekker genieten van de zwangerschap en daarna het moederschap. ik en me vriend gaan bij zijn ouders op zolder wonen. ze verbouwen het zo voor ons dat we er alles hebben om te wonen..

kus en succes allemaal!

beste i
ik ben pas 19 en ik heb net het zelfde probleem nu ik weet pas dat ik zwanger ben en dit al 23 weken en ook heb ik geen vast contract maar laat je dat niet tegenhouden je komt er wel zo lang je in jezelf geloofd lukt het best kop op meid geniet er van je komt er echt wel door
groetjes cindy