Een jonge mama...
Door Danielle op 12/01/2006 - 08:46:
Hallo iedereen,
Graag wil ik even mijn verhaal kwijt over de geboorte van mijn dochter, Amber.
Amber is nu 3 jaar en 4 maanden en toch hebben we al heel wat mee moeten maken.
Het begon allemaal toen ik 18 was. Ik leerde een heel lieve jongen kennen.
Toen we 7 maanden samen waren, besloten we om samen te gaan wonen. Ik deed een opleiding en zat in mijn 2e jaar. Hij had een vaste baan als vrachtwagenchauffeur.
Onze toekomst zag er mooi uit: een goede baan en een mooi huisje. Maar zijn vrienden dachten daar anders over…
De ellende begon op het moment dat we gingen samenwonen. Ik was opeens niet meer goed genoeg voor hen en er kwamen problemen. Maar de echte problemen begonnen toen we een maand samenwoonden en ik onverwacht zwanger bleek te zijn. De leugens kwamen: ik was vreemd gegaan en het kindje in mijn buik was niet van hem! Ik was ontzettend boos want zoiets zou ik nooit doen. Maar helaas geloofde mijn vriend hen wel en mij niet, waarna hij mij zonder pardon op straat zette...
Hij kreeg wat later spijt en vroeg of ik weer “thuis” wou komen. Dat deed ik, maar het gebeurde weer… En weer… Na 4 keer kon ik het niet meer aan en ik ben terug naar mijn ouders gegaan. Vanaf dat moment stond ik er alleen voor: 18 jaar en zwanger. Door alle problemen heb ik ook mijn studie moeten opgeven.
Maar bij mijn ouders kon en mocht ik niet blijven. Dus ik moest op zoek naar een woonruimte. Het lukt me helaas niet en zo kwam ik, net 19 en 32 weken zwanger, in een “tienermoederhuis” terecht. Het was heel zwaar want ik voelde mij daar niet thuis. Ik was namelijk heel zelfstandig en regelde mijn eigen dingen maar helaas, heb je je alleen maar aan te passen in zo’n huis. Er waren zoveel regels dat ik het gevoel had dat ik in de gevangenis terecht was gekomen. Maar ze wilden me helpen om een huisje te krijgen en dus richtte ik me daar maar op.
Ik miste mij ex heel erg... Maar ja, ik moest verder voor mijn kindje (waar ik vanaf dag 1 super blij mee was). Ik wilde altijd al jong moeder zijn, alleen niet op deze manier natuurlijk.
Op 11 augustus 2002 werd mijn prachtige dochter, Amber, geboren na een 13 uren durende bevalling. En o, wat was ik trots! Zo’n prachtig mooi kindje, helemaal van mij (hihi...)!
Ik miste wel iets, iemand om dit geluk mee te delen, dus stuurde ik mijn ex een SMS. Helaas heb ik hier nooit reactie op gehad. En dat voor iemand die altijd zei dat hij zo graag een kindje met mij wilde en dat ik alles voor hem was (ik had zijn brieven bewaard).
Langzaam maar zeker begon ik gelukkig te worden. Ik voelde me toch een beetje thuis in het opvanghuis en had een heerlijk kindje. Maar aan dat geluk kwam ook snel een einde…
Toen Amber 10 weken oud was, kreeg ik te horen dat mijn meisje een hartafwijking had, VSD (ventrikel septum defect) genaamd. Ze had een gaatje in het tussenschot van haar hart en moest binnen zeer korte termijn geopereerd worden. Tranen met tuiten heb ik gehuild. Waarom moest dit gebeuren? Was ik al niet genoeg gestraft (jullie weten nog niet de helft van alle problemen die zich hebben voorgedaan tijdens de zwangerschap)? Zo’n klein meisje en dan al zo’n grote en zware operatie...
Een dag later kreeg ik beter nieuws: ik kreeg een huisje in mijn eigen woonplaats! Een prachtige eengezinswoning!
In december kreeg ik de sleutel en in januari werd Amber geopereerd. Na een paar complicaties mocht Amber half februari terug naar huis. Vanaf toen kon ik weer LEVEN en dat was echt zo lekker! Eindelijk een eigen plek met mijn dochter, zonder het gezeur van anderen die zich steeds met je bemoeien… En... In de tijd dat Amber in het ziekenhuis lag, leerde ik een geweldige man!
We zijn nu bijna 3 jaar verder en ik ben zielsgelukkig met mijn dochter en vriend. Ik heb een prachtig huis, een lieve dochter die – letterlijk - niets te kort komt en onlangs ben zelfs weer met een studie begonnen. Ik doe de opleiding “Medische Secretaresse” en ga 2 avonden per week naar school. Amber gaat 2 keer per week een middag naar een kinderdagverblijf zodat ik tijd heb om te leren. Het is een pittige opleiding maar wel erg leuk!
In juli 2006 ga ik samenwonen met mijn vriend! Zo zie je maar weer, na regen komt zonneschijn.
Van de biologische vader heb ik nooit meer wat gehoord... Maar Amber heeft een papa, en een betere kan ik me niet voorstellen. Ooit zullen wij het haar moeten vertellen maar voorlopig laten we de situatie voor wat het is.
Tegen de jonge mama’s wil ik graag zeggen: vecht voor alles wat je hebt en alles wat je wilt, je kindje is het dubbel en dwars waard! Al lijkt de situatie eindeloos, er komt een einde aan. Waar een wil is, is een weg. Dat is iets wat ik hieruit geleerd heb. Succes, meiden!
Veel liefs,
Danielle
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: korina op 15/01/2006 @ 13:01 
he meissie.
ik wens je veel geluk toe met je meissie en je vent.
jammer dat het leven zo in elkaar zit.
Door: Ada (profiel) op 16/01/2006 @ 11:20
Ondanks alle tegenslagen en problemen heb je bewezen al een heel volwassen vrouw te zijn die haar verantwoordelijkheden neemt.
Ik wens je heel veel succes in je verdere leven.
Ondanks alle tegenslagen ben je er in geslaagd een moedige jonge mama te zijn voor je kindje. Hopelijk is alles nu in orde met haar gezondheid en loopt vanaf nu alles op wieltjes voor jullie beiden.
Groetjes
Door: Anoniem op 03/02/2006 @ 17:10
hoi!ik heb net het verhaal gelezen vind het ontzettend knap en dapper!ik ben 18 jr en ben er net achter gekomen dat ik zwanger ben!ook zat ik aan de pil. heb een vriend hij weet ervan maar hij wil het kindje niet houden!ik weet niet wat ik moet wie kan me helpen en advies geven xxx
Door: sanne op 06/02/2006 @ 09:53
Hallo Anoniem,
Even voor de duidelijkheid. Als jij nu al twijfelt moet je het nooit doen! Ik heb het ook gedaan toen ik 19 jaar was. Nu nog steeds heb ik er spijt van. De tweede keer dat ik zwanger was van mijn ex wou hij ook dat ik het weg ging halen terwijl ik toen 20 jaar was. Precies een jaar later. Het had gewoon zo moeten zijn. Wij zijn nu uit elkaar en heb een prachtige dochter van bijna 4 en dolgelukkig met mijn manlief waarbij ik nu ook al bijna 4 jaar bij ben!
Als je er zelf niet achter staat om het te doen moet je het niet doen. Je vriend zal je dan toch (hard gezegd) vandaag of morgen verlaten als hij je niet wilt steunen met de keus die jij maakt. Jij maakt het dan in je eentje mee, hij zal het niet voelen
Kijk ik maak er een dramatisch verhaal van, maar bedenk goed wat je doet het is jouw leven ook en niet die alleen van je vriend.....
Groetjes Sanne
Door: Jennifer op 11/02/2006 @ 11:52
Hey,Kvind het heel moedig van jou!Kmaak nu zo ongeveer het zelfste mee maar alleen dat ik wel nog steun heb van mijn moeder,maar mijn vriend heeft me laten zitten,en zegt ook dat het niet van hem is wat wel zo is natuurlijk.Ben ten einde raad,kzie hem nog zo graag!maar kheb toch nog een deel van hem!
Door: Anoniem op 16/02/2006 @ 15:02
hoi,
ik heb zelf ook een abortus gedaan het was vorig jaar zomer ik was net 18 en al 7 weken zwanger.mijn vriend(daar ga ik nog steeds mee) wilde dit kindje echtniet houden hij zag alleen veel ellende voor zijn toekomst hij kon dit nog niet aan en ergens wist ik dat dit misschien ook niet mogeijk was.iedereen in mijn omgeving vond ook dat dit kindje niet geboren kon worden.ik was heel verdrietig maar droomde er ook van dat mijn kindje geboren zou worden en alles goed zou komen.ik ben 2 keer in goes geweest voor een abortus maar kon het niet aan.toen ben ik naar leiden gegaan.met mijn ouders.zei wilde er nix van weten en daar heb ik toen op 2 augustug onder narcose een abortus gedaan.nog steeds denk ik eraan terug en ik had het anders gewild.mijn vriendje heeft het er nooit meer over.het voelde zo leeg na mijn abortus ik had heel erg pijn in me buik .mijn vriend kon er die dag niet bijzijn om me te steunen.gelukkig heeft hij me verder wel veel gestreunt en hebben we tot een paar weken erna nog vaak over gesproken.mocht ik ooit weer is onverwacht zwanger worden dan zal ik geen abortus meer doen , in wat voor situatie ik ook zit.dat kindje geeft me dan de moed om door te zetten.
groetjes een bijna jonge moeder.
Door: anita op 17/02/2006 @ 15:01
hallo ik ben anita 15 jaar en ook zwanger.. ik heb door jou de moed weer gevonden om door te gaan .. ik heb ook heel veel problemen gehad het afgelopen jaar bv.. uithuiszetting met mijn ouders.. enz maar ik heb alijd maar 1 steun gehad en dat is mijn vriend..
en ik heb echt medelijden met jou dat jij er alleen heb voor moeten staan.. ik weet hoe het is als je zwanger bent om je rot te voelen .. dat word dan wel 10 x erger dan normaal.. ik wil je veel sterkte toewensen met je kindje en je vriend 
met vriendelijke groeten anita
Door: Danielle op 02/03/2006 @ 19:49
Hoi Anita
Ik wens jou en je vriend heel veel goeds voor de komende maanden. Ik vind het knap dat jullie doorzetten met deze zwangerschap, je kindje is het waard! Veel geluk met jullie zoon of dochter
groetjes daan
Door: fiepke op 04/03/2006 @ 15:45
Hallo Danielle
Wat ontzettend knap van je dat je je hier doorheen hebt kunnen slaan, juist jij verdient het geluk van de wereld dat je zoiets hebt meegemaakt.
Veel succes met alles
Door: anoompje op 13/03/2006 @ 23:43
Super meid!!! Veel liefde en geluk
Door: Anoniem op 23/06/2006 @ 16:07
hij zeg sorry maar de dag van vandaag kunnen jullie toch wel aan een voorbehoedsmiddel geraken ik vind het jammer dat jullie niet verder kijken of jullie neus lang is voor iedereen die het kind houden proficiat dat bewijs dat jullie verantwoordelijk zijn maar voor de heen die het laten weg halen sorry wi maar er zijn zoveel vrouwen die geen kinderen kunnen krijgen en wat zeggen jullie dan ach ja we laten het weg halen gewoonweg zielig is dat als je wil volwassen doen doe dan ook zo en zeg niet ach ja we laten het weghalen ik ben daar zo pisnijdig van zeg voor al die jonge mammas die het houden zeg ik een dikke proficiat en veel geluk en liefde toegewenst
Door: mama van ibe op 26/06/2006 @ 08:46
elaba, niet alle jonge moeders hebben het gemakkelijk hé, ben ook op mijn 18de zwangergeraakt, ik ben wel nog bij mijn vriend dus de papa van mijn kindje maar ben buitengegooid bij me moeder juist als ik zwanger was, en mijn vader zag ik toen niet meer! ik ga nu nog naar school, mijn vriend werkt bij electrabel, we zijn in mei in op onze eigen benen gaan staan en wonen momenteel in een klein huisje aan de heuvelpoort, we zijn dolgelukkig met ons zoontje en zouden hem voor geen geld van de wereld willen missen!
chapeau meisje je mag echt wel trots zijn op je eigen!veel groetjes van ons
Door: Anoniem op 29/10/2006 @ 12:21
Hallo,
ik denk dat je niet helemaal de waarheid verteld want als je 27 bent kun je toch wel wat volwassener praten lijkt me. Beetje jammer dat je dit forum lastig valt.
Door: nathalie op 19/12/2006 @ 17:54
ey ik begrijp u mor al te goed meisje ik was 16 jaar toen ik zwanger was en men zoontje is bijna 2jaar ik zen wel blij da ik hem heb mijn vriend wou die baby ok mor tot hij hoord da ik zwanger was en nu ben ik 18 jaar en ben terug zwanger 7weken bijna die jongen wou da ook en ja weer het zelfde he
Door: linsey op 12/06/2007 @ 21:29
hallo,
ik was ook 18 toen ik zwanger werdt van mijn oudste ik heb mijn studie moeten opgeven (moest heel veel blijven liggen dus school zat er niet in ) ben dan in april met haar papa getrouwd in september is chelsey gekomen op 23/09/03 maar het was niet meer alles haar papa kreeg losse handen en hebben dan nog een zoontje gekregen (voor het huwelijk te redden ) dus dylano is op 09/01/2005 gekomen kort daar na ben ik weg gegaan bij hun papa april 2006 ben dit jaar weer gaan samen wonnen met een schat van een man en ben nu zwanger van mijn vriend moet bevallen op 13/11/2007 de andere twee zien hun papa nu ook niet meer ben hebben mijn vriend aanvaard als hun eigen papa ik wil eigenlijk alleen maar zeggen hoe slecht ook alles gaat er is altijd wel een tijd dat alles heel goed gaat
Door: kissie (profiel) op 13/06/2007 @ 12:22
hoi hoi
ik neem werkelijk mijn petje af voor de jonge mamas
ik weet zelf ook dat het niet echt altijd even makelijk is maar ja ik was dan iets ouder en vaste relatie
maar goed
bij iedereen is het anders en als je er zo voor gaat en zo er kunt zijn voor je kindjes dan
alleen 11 oehje wel erg jong zelf vind ik dat wel iets ouder mag dan dat het liefst na de 20 maar goed ik kan niet bij iedereen kijken en soms door een ongelukje door een pil heen kun je niks aan doen
een grote verantwoordelijkheid maar oh zo waard
iedereen heel veel succes
groetjes kissie
Door: Annelies013 (profiel) op 13/06/2007 @ 13:29
Hey Danielle,
Prachtig verhaal en zo verantwoordelijk reeds op die leeftijd, daar doe ik mijn hoedje voor af!
Ik wens jou en alle andere jonge moeders het beste met hun gezinnetje en hun verdere leven. Groetjes, Annelies
PS: Danielle, medisch secretariaat is toch een supertoffe richting, nietwaar!
Door: Danielle op 16/06/2007 @ 14:06
Hallo allemaal
Bedankt voor jullie berichtjes!
We zijn inmiddels alweer 1.5 jaar verder na het schrijven van mijn verhaal. En op 28 februari 2007 heb ik er een zoontje bij gekregen, Jarno.
We zijn nu helemaal een gelukkig en compleet gezin!
Veel liefs van Danielle en de rest
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.