Een trotse, jonge mama
Door MamaFie op 12/02/2007 - 10:19:
Toen ik zwanger werd, was ik 19. Mijn vriend was er 28. We hadden al 4 jaar een relatie en we woonden al 3 jaar samen.
Ik vernam het nieuws toen ik samen met mijn moeder bij de gynaecoloog was. Ik schrok want het was onverwacht, maar toch was ik ook heel blij met dit kindje op komst… Maar mijn vriend en mijn schoonmoeder dachten daar anders over… Toen ik het hen vertelde, kreeg ik een hele reeks verwijten naar mijn hoofd geslingerd en werd mij heel duidelijk gemaakt dat ik niet langer welkom was als ik het kindje niet liet weghalen. Mijn keuze was snel gemaakt: ik ben gegaan. Iemand die mij voor zo’n keuze stelde, was mijn liefde en mijn kindje niet waard.
Het verdriet was groot die eerste maanden van mijn zwangerschap, maar voor dat kleine baby’tje had ik ALLES over. En uiteindelijk heb ik een heel mooie zwangerschap beleefd waar ik intens van heb genoten.
Ik ben terug bij mijn ouders ingetrokken en daardoor kon ik naar school blijven gaan, want ik studeerde nog. Dat jaar heb ik ook mijn examens meegedaan en ik slaagde!
Mijn bevalling verliep niet zonder complicaties, maar daarna begon de mooiste en ook zwaarste periode uit mijn leven… Ik was zo ontzettend gelukkig met mijn kindje, de borstvoeding ging goed en ik genoot van de band die ik voelde met mijn kleine meid. Ik wist echt niet dat dit zo kon! Maar het was mentaal ook zwaar want ik had niemand om al dat geluk mee te delen… Mijn familie was er natuurlijk wel, maar dat is niet hetzelfde.
Toen mijn dochtertje wat groter was, heb ik een periode gehad waarin ik echt op zoek was naar mezelf. Ik geloofde niet meer in relaties en toch verlangde ik naar een partner. Langs de ene kant wou ik een vader voor mijn kind, maar langs de andere kant wou ik haar niet delen. Heel tegenstrijdige gevoelens allemaal… Gelukkig was er de zorg voor mijn dochtertje en het intense contact met haar dat me op de been hield.
Nu enkele maanden geleden heb ik mijn nieuwe vriend leren kennen. Hij heeft zelf een zoontje dat een jaar ouder is dan mijn dochtertje, en samen zijn we heel gelukkig. We wonen intussen samen, volgend jaar gaan we trouwen en we zijn aan het klussen.
Volgend jaar wil hij mijn dochtertje erkennen. Want hoe het ook loopt tussen ons - dat weet je natuurlijk nooit -, ik kan me geen betere vader wensen voor mijn kleine meid en zij ook niet, want ze is helemaal dol op hem!
In april wordt ze 2 jaar. In die twee jaar tijd hebben we samen al heel wat woelige watertjes doorzwommen en nu lijkt ons leven tot rust te zijn gekomen, met twee sterke mannen om ons te beschermen… Ik ben heel erg trots op wat we samen bereikt hebben!
MamaFie
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Anoniem op 12/02/2007 @ 13:41 
een echte steun voor mij om jouw verhaal te lezen,ik zit namelijk in een gelijke situatie. Ik ben 30 weken zwanger en sinds de 2de maand is mijn vriend vertrokken. Ik heb sindsdien niets meer van hem gehoord en uiteindelijk denk ik dat dat het beste is. Ik heb enorm veel steun,vooral van mijn negenjarige dochter en familie en vrienden! Ik heb een leuke zwangerschap en kijk enorm uit naar mijn tweede dochter of eerste zoon,want het geslacht zal een verrassing zijn!!!
Veel geluk in je toekomstige leven!
xxx
Door: beatrijs (profiel) op 12/02/2007 @ 14:51
Chapeau hoor! Jij bent een sterke vrouw! Nog veel succes met het klussen!
Bé
Door: Kikky (profiel) op 12/02/2007 @ 16:17
Fantastisch hoe je allemaal alleen hebt kunnen doen!
Hopelijk heb je nu het geluk gevonden, en kan het niet meer stuk...
Door: Flashken op 12/02/2007 @ 22:14
Spijtig dat het zo moest lopen, maar geweldig hoe jij je er hebt door geslagen. Ik weet niet of ik zo sterk zou kunnen zijn.
Je mag terecht heel fier zijn op je eigen.
Groetjes
Flashken
Door: marie louise op 14/02/2007 @ 11:12
wat ontzettend fijn voor je dat je je geluk weer heb gevonden,ik hoop dat jullie heel geukkig worden
groetjes Door: yolanda op 14/02/2007 @ 18:15
Meid, chapeau met wat je gedaan hebt, er zijn mensen van 30-40 die een kind hebben en er niet naar omkijken, moeder kan iedereen worden maar mama die naam moet je verdienen door de liefde die je geeft aan
Door: yolanda op 14/02/2007 @ 18:16
ik was nog niet klaar ,er is iets mis gegaan, ik wou dus zeggen dat je de naam mama verdient door de liefde die je geeft aan je kinderen en dat jij dus voor mij een ECHTE mama bent
Door: Anoniem op 14/02/2007 @ 23:44
Dit verhaal geeft mij weer een beetje moed
ik ben 20 jaar en vandaag precies 16 weken zwanger voor mijn vriend ging het allemaal net iets te snel(we kenden elkaar al 4 jaar en half waarvan we 8 maanden echt samen waren maar voor hem was dat blijkbaar niet genoeg) en hij stelde me dus ook voor de keuze : abortus of alleen voort
Ook ik heb gekozen om alleen voort te gaan maar vind het nog steeds moeilijk hoewel het toch al zo'n 10 weken geleden is ik mis hem verschrikkelijk, zag hem echt doodgraag maar ja...
Als ik mn kleintje zie tijdens een echo heb ik echt geen spijt van mn beslissing
En als ik jouw verhaal lees weet ik helemaal zeker dat alles uiteindelijk wel goed komt
Door: NinStarrr op 15/02/2007 @ 02:38
Halloo ik ben een meisje van 19 jaar en ben nu zwanger, ik zit nog op school en werk niet heb een relatie van 2 jaar en hebben besloten eht kind te houden, maar ik vind het allemaal nogal oneerlijk ik meot het doen met een klein studiefinanciering is het niet allemaal nogal oneerlijk... we gaan nu opzoek naar een woning maar stel dat we die krijgen dan zal me vriend voor alles op meoten draaien..de huur de inrichting en natuurlijk alle spullen die we nodig hebben voor onze kleine.. wie o wie heeft advies voor mij hoe kan ik dingen hetbeste aanpakken
Door: yolanda op 15/02/2007 @ 12:22
Beste
Hetgeen je het best doet om dat allemaal in orde te brengen is dit: stap eens naar het OCMW en leg alles daar eens uit. Nog vele mensen denken dat het OCMW enkel is voor mensen met schulden of mensen die geen geld meer hebben maar dat is niet zo, zij kunnen mensen helpen die een perfectin komen hebben maar dat niet kunnen beheren en hun hulp inschakeleN. Zij gaan dan bijvoorbeld elke maand alles betalen maar het blijft wel steeds jouw geld. Ook studenten kunnen zij helpen bij het zoeken naar middelen om een huis te financieren of een kind. Ik zou gewoon eens langsgaan, ook bij kind en gezin en je situatie uitleggen, zij kunnen je dan nog het best uitleggen wat je in jouw geval moet doen en hoe jouw situatie iets aangenamer kan worden dan nu, ik hoop dat je hieraan iets hebt. Het is een feit dat als je je situatie aan mensen gaat uitleggen ze je dan pas kunnen helpen en een neen heb je altijd maar een ja kan je steeds krijgen
heel veel succes hoor
en als er iets is..vraag maar raak
grtz
yolanda
Door: MamaFie op 16/02/2007 @ 10:07
Fijn om jullie reacties te lezen!! Het is al eventjes sinds ik mijn verhaal doorgegeven had en ondertussen verwachten wij 'n kindje!!
Ik ben uitgerekend op 27sept..Aan iedereen die in n gelijkaardige situatie zit, kortom gewoon aan iedereen die n schouderklopje kan gebruiken: verlies de moed niet en ga ervoor!! Het ís echt wel mogelijk, je moet er alleen in geloven..
Door: myk op 20/02/2007 @ 12:57
Ik ben een vrouw van 21, mijn partner en ik studeren voltijd.Ik ben bijna klaar en zal dan fulltime gaan werken.Ons dochtertje gaat 2dagen in de week naar de creche zodat we dan alle twee kunnen studeren de andere dagen wisselen we nu nog af.De gemeente betaalt mee aan de creche.Voor baby spullen heb ik aan iedereen om mij heen(dus ooms/tantes/vrienden/kennis/buren) die kinderen hebben/hadden of ze nog spullen over hadden die ik zou mogen hebben. Ik kon op het laatst 7 complete baby kamers inrichten als ik dat zou willen. Je hoeft niet altijd nieuw te kopen.Het enigste wat we tot nu toe zelf gekocht hebben is een slaapzakje.En de meubels passen dan misschien niet 100% bij elkaar en nieuw zijn ze ook niet. Maar als je ze mag hebben kun je ze altijd nog verven of iets dergelijks.Bij ons past het toevallig wel bijelkaar. Ook kleertjes krijg ik nog steeds voor ons dochtertje via een collega van mijn schoonvader. Ik hoef nauwelijks iets voor haar te kopen. Op die manier kun je dus als jonge niet vermogende ouders toch het beste voor je kindje krijgen.
Ik wens veel jonge meiden succes om er ook te komen.Financieel is het vaak moeilijk maar je krijgt ontzettend veel liefde van zo'n klein hummeltje en daar doe je het toch voor.
Door: amber op 21/04/2007 @ 16:19
hai,
nu ik dit verhaal lees zie ik dat het wel goed komt. ik zit nu op dit moment in precies dezelde situatie als jij, ik ben ook in de steek gelaten door mijn vriend en zijn moeder zij stonden er ook op om het weg te halen, maar ik laat me ook niet uit het veld slaan!
ik hou dit kindje ook zeker weten, dan maar zonder vader. mijn angst was om moeilijk een nieuwe partner te kunnen vinden.. maar dat is meschien wel onzin als iemand eacht van je houd, komt het wel goed.. ik ben nu vandaag 20 geworden en 8 weken zwanger heel pril maar ga voor dit kindje.succes kus
Door: Anoniem op 15/08/2007 @ 17:26
heey,
Wat heb je je er goed door heen geslagen meid!!!Ik ben een vrouw van 22.Toen Ik 16 was kreeg ik mijn eerste kindje;-))Hij is bij mij gebleven en heeft me goed gesteunt Bij de zwanger schap en de geboorte van ons zoontje!!!Toen ik 19 (bijna 20) was raakte ik terug zwanger!!geweldig!!Iik kreeg weer een jongetje en was dolblij met hem en mijn gezinnetje!!;-)))Nu ben ik Dus 22 en wil snel weer een kindje!!!
Het is niet altijd makelijk maar het lukt allemaal wel als je in jezelf geloofd!!!
Groetjes anoniem
Door: Kay op 24/08/2007 @ 21:31
hallo
aan alle vrouwen die jong moeder zijn heb ik een vaag valt het eigelijk te combineren het moederschap en daar bij nog studeren? zelf ben ik 18 jaar en zou ik graag een kindje willen samen met mijn vriend. we voelen dat we er beide klaar voor zijn en we willen er ook volledig voor gaan. ik weet ook dat o,ze situatie niet heleùaal utopie is maar voor ons voelt het wel zo. is er hier nog iemand met een soort gelijke situatie? bij voorbaat dank
Door: shilow op 19/12/2007 @ 11:07
Hallo,
Ik ben zelf 17 en zwanger.Ook ongepland.Gelukkig staat men vriend volledig achter me.Mijn ouders zijn het er helemaal niet mee eens en hebben alle contact verbroken.IK kijk zoo uit naar ons kindje!!!
Dikke knuffel
Shilow
Door: shilow op 19/12/2007 @ 11:08
Hallo,
Ik ben zelf 17 en zwanger.Ook ongepland.Gelukkig staat men vriend volledig achter me.Mijn ouders zijn het er helemaal niet mee eens en hebben alle contact verbroken.IK kijk zoo uit naar ons kindje!!!
Dikke knuffel
Shilow
Door: Naomi op 16/01/2008 @ 15:30
Hoi,
Ik ben heel erg blij voor je dat alles al bij al toch nog goed gekomen is voor jouw en je dochtertje en alles op zijn pootjes terecht is gekomen!! Gefeliciteerd met de zwangerschap!
Ikzelf was ook 19 toen ik mijn zoontje kreeg en mijn vriend heeft me niet laten zitten maar ik was euh op nogal onaangename manier zwanger geraakt. In elk geval had ik besloten bij hem weg te gaan en de baby te houden, ben goed opgevangen geweest door family. Ondanks de zware periode en moeilijkheden is alles toch nog op zijn pootjes terecht gekomen net als bij jouw.
Ik heb vrij rap mijn vriend leren kennen toen mijn zoontje half jaar oud was ongeveer. Wonen nog altijd samen en hebben ook een dochtertje samen.
Mijn zoontje is nu 5 en ik heb een dochtertje van 2 en ben inmiddels 15 wkn zwanger van nmr 3.
Grtz
Door: DENA op 16/02/2008 @ 16:40
hallo zeg
wat een veerhaal!
ik zit ook in een rot situatie
ben zwanger
de vader wil het niet
hij wil dat ik een abortus aanvraag
anders wil hij niets met mij en het kind te maken hebben
ik wil wel met hem verder
maar durf een abortus ook niet
kan ik toch niet doen?
wat moet ik nu?
alleen verder?
hoe kom ik aan eenhuis?
en inkomen als ik straks een kleintje heb?
en red ik het zonder de man waar ik van hou?
Door: berdine op 18/03/2008 @ 23:24
hallo,
Super goed wat je hebt gedaan. Ik was ook 17 toen ik mama werd en was toen nog wel samen met de papa toen ik 20 was had ik 2 kindjes.
Nu 2 jaar geleden ben ik gescheiden en heb ik me erdoor geslagen met mijn kleine grut.
Nu woon ik inmiddels al weer een jaar samen met mijn hele lieve viend waar ik echt gelukkig mee ben.
En als het goed is word ik deze maand NIET ongesteld dus....
Nou allemaal heel veel succes en geef de moed niet op.
Uiteindelijk komt bijna alles goed.
Dikke kus
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.